CunninLynguists - A Piece of Strange (2006)

Het hoge gemiddelde voor dit album verbaast mij toch wel een beetje.
Geen enkel nummer vind ik echt slecht, maar ik vind het allemaal nogal overgeproduceerd. De beats vind ik wat te uitbundig, en dat effect wordt nog eens ontzettend versterkt door de vaak vervelende refreintjes die het geheel echt de das om doen(Nothing to Give of America Loves Gangsters bijvoorbeeld hebben echt een verschrikkelijk refrein).

Het kán ook goed uitpakken, zoals op Hourglass, maar meestal doet dat het niet, en ook Immortal Technique en Tonedeff vind ik hier weinig tot geen toegevoegde waarde hebben.
Laatste minpunt is dat het wel erg veel los zand is waar maar moeilijk een geheel in te herkennen is. Hellfire is daar een goed voorbeeld van. Ik vind dat nummer erg matig op het album passen (en dit geldt voor meer nummers).

De opzet van het album vind ik goed, en het is weer eens wat anders, maar al met al is de boel nogal platgeproduceerd en onsamenhangend en de refreintjes zijn vreselijk. Will Rap For Food vind ik een heel stuk beter.
Kleine 2,5*

Voor dit album was ik nog onbekend met deze heren en met hun stijl van rappen/produceren. Na wat nummers vluchtig op YouTube te hebben beluisterd was ik niet echt overdonderd. Zo cool vond ik dit niet. Uiteindelijk toch maar aan begonnen vanwege het enorm hoge cijfer op MuMe en ook door de hoes, die toch wel staat voor de sfeer op dit album.

De sfeer die dit album uitstraalt is apart te noemen. Vooral als je niet bekend was met dit trio. Deze sfeer wordt niet zo zeer bepaald door de rappers, die worden toch een beetje naar de achtergrond geplaatst door de producties. Dit is helemaal niet erg want de teksten zijn nog steeds goed te volgen. De teksten van de rappers zijn bijna op elk nummer erg diep. Ook gastartiesten als Immortal Technique en Tonedeff helpen hierin een handje. Het aparte is dat deze serieuze teksten minder deprimerend worden gemaakt dan ze hadden kunnen zijn. De reden hiervan ligt in de vingers van Kno. Deze zeer begaafde producer weet een heel eigen stijl beats af te leveren op dit album. Deze beats zijn op een bepaalde manier vrolijk en fleurig, terwijl ze aan de andere kant ook mysterieus en zeurderig zijn. Daarbij worden er veelvuldig gebruik gemaakt van verhoogde stemmetjes en een soort ruis die duidelijk aanwezig is, maar niet stoort (leuk..). Ik ben dan ook blij met de interludes, waarop hij even lekker alleen mag spelen met geluiden. Niet dat de rappers vervelend zijn, want ik vind hen ook van hoog niveau.

Leuke nummers vind ik de opening (Where Will You Be, die meteen de toon zet voor het hele album, Beautiful Girl America Loves Gangsters en The Gates. Vooral wanneer Tonedeff het gesprek aangaat vind ik erg goed gedaan.

Drie zeer goede rappers, even goede gastartiesten en Kno (ga daar geen bijvoeglijk naamwoorden bij gebruiken) maken dit album tot een erg boeiend en bijzonder hip-hop album. Ik twijfelde tussen 4.5* en 5*, maar ik kan niks bedenken waarom het een halfje minder zou kunnen zijn. Dus een welverdiende 5*

Deze plaat gaat geen seconde vervelen, van begin tot eind is het puur genieten. Uniek, doordacht, dope, ontspannend. Steeds hebben ze zich erg goed weten te vernieuwen; altijd weer fenomenale producties van Kno en altijd goede doordachte raps die me aan het denken zetten. Ze weten zo'n goede sfeer neer te zetten hier! De plaat komt zo het best tot z'n recht: oortjes in, licht uit en achterover hangen. Ge-wel-dig. Of als je gewoon ergens buiten zit met wat maten, is dit ook perfect.

In het kader van het Tip 250-topic

Waar er toch door behoorlijk mensen wordt geklaagd dat de mainstream hiphop niet meer zo goed is als in de jaren '90, zijn er in de underground scene in de jaren '00 erg mooie dingen gemaakt. Populaire namen zijn CYNE, Nujabes, J Dilla, Atmosphere en dus de Cunninlynguists. En juist deze namen zijn op dit forum erg populair, terwijl er toch behoorlijk veel pop en rock liefhebbers zich op deze site vertonen. Het is dan ook juist deze soort underground hiphop die niet hiphop-liefhebbers vaak kunnen waarderen.

De Cunninlynguists klinken eigenlijk precies als hun hoes doet vermoeden. De vrouw op de hoes geeft het zwoele van de muziek aan, de jungle die je om haar heen ziet staat voor de tropische sound van dit album. Net als het regenwoud is deze plaat rijk aangekleed en behoorlijk divers. En de klanken die je op deze plaat hoort zijn al net zo mooi als de verschillende dieren en planten in de tropen.

De intro zou zomaar gezongen kunnen zijn door een engelssprekende indiaan die daar met zijn maten om een kampvuur van tropisch hardhout zit. Maar nee, het is gewoon een van de goed gekozen samples die dit album veel sfeer mee geven.
Deze intro wordt ingeruild door de energieke olifantenstampenbeat van Since When. Wat ook meteen opvalt is de zeer gedreven flow van de rappers van dit collectief. Mooiste van dit nummer is echter het terugkomende stukje waar het op instrumentaal vlak erg genieten is.

Nothing To Give heeft een combinatie beat van piano en een luchtig gitaartje. Het is bij de Cunninlynguists altijd een beetje gissen wat ze nou zelf hebben verzonnen en wat ze gesampled hebben, feit is wel dat het refrein erg aanstekelijk en goed gekozen is. In dit nummer is de tweede verse van Deacon The Villain van grote klasse, kort maar van topkwaliteit.

Een opvallende naam op dit Cunninlynguists-album is Cee-Lo. Een veel grotere naam als deze hiphopgroep, maar wel actief op hiphopgebied met bijvoorbeeld onder andere Danger Mouse. Kno produceert echt ongelooflijk goed, en eigenlijk zou je deze hiphopmuziek eens net als bij The Roots in een Big Band-setting live moeten horen. Hier zijn de beats namelijk erg geschikt voor. Ze komen erg natuurlijk en organisch over.

Kant A van dit album is briljant, met vooral aanstekelijke nummers met een duidelijke structuur van refrein-couplet-refrein-couplet-refrein. Hourglass is een van de meest geweldige nummers met een beat die absoluut niet kapot kan. Hoe vaak ik het ook draai. En de verses van beide mannen zijn ook weergaloos, allebei zeer persoonlijk en vooral Deacon met een mooie knik in zijn stem.

Over die big band-vorm gesproken, Beautiful Girl zou echt heerlijk klinken met de fantastische swingende blazers op de achtergrond. Dit nummer klinkt dan ook gelijk een stuk luchtiger dan de vorige, Beautiful Girl is mijn favoriete nummer van deze plaat en staat symbool voor het constante hoge niveau van de A-kant van dit album.

Na een korte, eigenlijk niet heel bijzondere interlude (scheurende gitaartje is op zich wel lekker), volgt Brain Cell. De vrouwelijke vocalen op dit album zijn steeds uitstekend. De hele tijd lijkt de vrouw op de hoes je te bezweren met haar stem. De glasheldere vrouwenstemmen lijken steeds deel uit te maken van de beat en zorgen vaak voor het nog net wat mooiere laagje op de beat. Dit nummer steelt vooral de show vanwege de schitterende blazers op dit nummer in combinatie met het frisse pianospel. Zonder de raps zou het zomaar een geweldig jazz-nummer kunnen zijn.

America Loves Gangsters breekt een beetje met de rest van het album en dit klinkt dan ook meer als de gansterrap uit de jaren ’90. Mede doordat het wat minder past op het album en omdat het refrein niet erg sterk is, behoort het tot de mindere nummers van het album. Nog steeds lekker, dat wel, met zijn mooie zware pianoklanken en een zeer degelijke laatste verse.

Never Knows Why is gelukkig weer als de rest van het album, weer met een mooie combinatie tussen de zacht klinkende gitaar en de wat harder in de mix zittende piano. Het refrein is ook bijzonder fijn, het is nog net geen chipmunks, maar de hoogte van de vrouwenstem komt er in de buurt. Helemaal niet irritant trouwens, dit behoort juist tot een van de sterkere refreinen op dit album. Immortal Technique is ook nog uitgenodigd voor een verse en hij doet dit met verve, met zijn geweldige lage stem verzorgt hij een zeer memorabele gastbijdrage.

Dan volgt het hoogtepunt voor velen. En ook voor mij wel een beetje eigenlijk. Ik zit al de hele tijd te mijmeren over de mooie instrumentatie maar deze beat spant de kroon. Dit is een onverwoestbaar schitterende gitaarbeat en de tekst is al even briljant. Ik kan het fout hebben, maar mijn interpretatie van de tekst is dat dit over een vader gaat die zijn vrouw heeft verloren en later een nieuwe vrouw vindt, en daarvoor toestemming gaat vragen bij de toegangspoort van de hemel. De tekst geeft veel om over te denken en is daarom misschien ook zo mooi. Hoe goede de rappers van de groep ook zijn, de gastmuzikant Tonedeff levert de allerbeste bijdragen en op rapniveau het hoogtepunt van het album.

Na een korte en niet al te opzienbarende interlude volgt Hellfire, een nummer dat in het begin sampled van de welbekende Crazy World Of Arthur Brown, die met het nummer in de jaren ’60 succes behaalde. Kno verweeft dit leuk in de kenmerkende Cunninlynguists-sound en uiteindelijk wordt van het nummer een aanstekelijke beat gemaakt.

Nog meer gestolen werk vinden we terug in Remember Me (Abstract / Reality), de echte hiphopliefhebbers herkennen dit van First Person van CYNE (die het overigens ook niet van zichzelf hebben). Het is en blijft een schitterend fragment dat stukje en dit hoor je natuurlijk altijd graag. Toch kan ik dit nummer niet tot mijn favorieten rekenen omdat ik over de beat liever raps hoor. En sowieso vind ik First Person van CYNE een van de beste hiphopnummers die er is en daar moet je eigenlijk met je poten van afblijven, dus ook Kno.

What’ll You Do is een pak beter, met ook een erg sterke eigen gesmeden beat, het is eigenlijk een nummer dat niet eens zo opvalt, maar wel bijdraagt aan de constante kwaliteit die dit hiphopalbum een klassieker maken.
Laatste nummer The Light heeft een geweldig drumpatroon als basis voor de beat en voor de vocalen wordt weer eens in het vaatje van vrouwenvocalen getapt, al is het nu wel in combinatie met een mannelijke stem. Kritiek van mijn kant op de laatste nummers is dat de rap eigenlijk voor een groot deel ontbreekt. Oké, in dit laatste nummer is dan wel één verse aanwezig, en zeker geen onverdienstelijke, maar door de vele instrumentale gedeeltes is de vaart die het album in het eerste gedeelte had wel weg. Gelukkig wordt dit wel grotendeels gecompenseerd door de kwaliteit van de instrumentaties, zoals in dit laatste nummers de geweldige drums.

A Piece Of Strange is een pronkstuk en is daarmee ook een van dé albums om niet hiphop-liefhebbers te laten zien hoe mooi hiphop wel niet kan zijn. Iedereen die dit album luistert zal vallen voor de unieke beats en de unieke sfeer die dit album herbergt. Daarnaast bevat het album ook nog eens genoeg hoogtepunten en zou The Gates niet misstaan in een top 100 van de mooiste hiphopnummers ooit gemaakt.


4,5*

Als je 'm via Discogs.com besteld bij hhv dan kan je vragen om economy post: 4,99 verzending...

Nu ben ik verre van een hip-hop kenner en liefhebber. Ik heb het altijd een ingewikkeld genre gevonden. Onder andere omdat ik niet goed weet waar ik moet zoeken voor de ‘gems’ die ik wellicht wel erg goed vind. De afgelopen jaren ben ik voornamelijk tegen hip-hop albums aangelopen die ik ervaar als cliché, enorm fout, oppervlakkig of juist te ontoegankelijk voor een leek binnen het genre. Daarom is het altijd ff spannend als ik een hip-hop album binnen krijg als tip.
Maar, wanneer het me dan bevalt is de verassing des te groter. Hoe leuk is het dan ook dat ik dit album enorm weet te waarderen. De vibe weet me te raken; het is relaxed. Maar eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee hoe ik mijn ervaring met/van dit album verder moet beschrijven.

Toch ga ik een matige poging ondernemen. Dat is immers het idee van dit forum. Allereerst vind ik de productie van dit album strak, dienend aan het concept. Soms zit er wat bedoelde ruis in de achtergrond van de nummers. Het heeft wel wat, al moest ik er wel aan wennen. De beats op dit album zijn aardig frivool. Dat geeft een enorme bijdrage aan de sfeer van het album, tezamen met het gebruik van de interludes een mooie plus. Helaas worden interludes te vaak, naar mijn mening, slecht gebruikt; hier zeker niet. De duidelijke songstructuur vind ik prettig, ik ben immers een leek op hip-hop gebied. Het geeft me voldoende handvatten om op te gaan in de muziek. Favorieten zijn; “Hourglass”, “Brain Cell”, “Never Know Why” en vooral ook het fantastische “The Gates”.

Uiteindelijk plaats ik dit album samen met “When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold” van Atmospehere op eenzame hoogte in mijn “zoektocht” binnen de Amerikaanse hip-hop scene. Door af en toe tegen zo'n klepper aan te lopen heb ik nog wel zin te blijven zoeken in dit genre. Het is de moeite waard.

Ik was hiphop uit het oog verloren maar dit album en CYNE - Time Being lieten me terug verliefd worden op het genre. Als ik moet kiezen tussen de twee ga ik voor A Piece of Strange, want hierop staat het in mijn ogen beste hiphop-nummer ooit: The Gates.

Hoewel de bandnaam een puberale woordspeling blijkt, straalt dit alles behalve af op de muziek. De beats zijn zo sfeervol en rustig, de teksten zijn ware kunstwerken waar iedere woord zorgvuldig werd uitgekozen. Mijn probleem met de underground is dat ik het vaak goeie MC's vind die fantastisch kunnen schrijven, maar op muzikaal vlak valt er voor mij weinig uit te halen. Dit album niet, hier werd de perfecte balans tussen een focus op lyrics en muzikaliteit gevonden. En dan komt er een nummer zoals The Gates voorbij... wordt hiphop ooit beter?