Suede - Bloodsports (2013)

Nooit gedacht dat Suede ooit nog met een nieuw album zou komen. Maar aangezien ze ook ooit weer zijn gaan touren kon het wellicht niet uitblijven.
Barriers is een leuk nummer maar of het in de buurt komt bij de eerste drie albums? Nog niet helemaal.

Had ik ook niet gedacht.. hopelijk komt het in de buurt van Coming Up.

Ze zeggen zelf een mengeling tussen dat album en Dog Man Star. Als dat zo zou zijn dan ontstaat hier straks bij eerste beluistering enorme euforie maar ik denk dat we daar niet echt op hoeven te rekenen.
Overigens vond ik hun laatste album i.t.t. veel anderen zo slecht nog niet.

Kijk, dit zijn leuke dingen voor de mensen . Ik ben benieuwd.

Daar zijn ze weer! En dat met de klassieker van Van Damme als titel!

(met de S van Suede erachteraan geplakt, natuurlijk).

Barriers doet me nog niet veel.

Ah, wie had dat gedacht, na 10 jaar een nieuwe plaat van mijn vroegere helden Suede.

Van 1992 tot 1997 was dit echt een fantastische band. 'Dog Man Star' staat ook niet voor niks op nummer 1 in mijn top 10 allertijden. 'Suede', 'Coming Up' en zeker ook 'Sci-Fi Lullabies' zijn niet te missen. Daarna werd het echt een stuk minder.

Brett Anderson en Bernard Butler maakten met The Tears nog een bijzonder goede plaat, en Brett's solo album 'Slow Attack' vind ik ook prachtig.

Nu weer een nieuwe Suede. Het artwork en de sound van 'Barriers' doet denken aan de Suede van weleer. Barriers klinkt zeker niet verkeerd, maar helemaal overtuigd ben ik nog niet.
Waar ik een beetje bang voor ben is dat ze geforceerd terug willen grijpen op de sound van hun populairste platen Dog Man Star en Coming Up, maar dat niveau nooit meer zullen halen, waardoor het uiteindelijk een teleurstelling wordt. Maar ik hoop dat ik het mis heb..

Ik vind 'Barriers' best goed. Dus ik heb er nog goeie hoop in!

Vlak Carter The Unstoppable Sex Machine niet uit

Barriers overtuigt mij vooralsnog niet.
Een comeback zonder Butler is sowieso een gemiste kans.

Mwah, een plaat die in de buurt komt van Coming Up juich ik wel toe hoor .

heb wat dezelfde scrhik als thetinderstick: wat teveel teruggrijpen naar oude gloriedagen... artwork vind ik OK maar is zo'n typisch voorbeeld, het kon de hoes zijn van een single van coming up.

maar als de muziek goed is, dan maakt het allemaal niks meer uit

En barriers: wat twijfelachtig, opbouw vind ik heel goed, refrein vind ik heel wat minder. We zien wel, aftellen tot de release en dan een concertje meepikken!

De single It Starts and Ends with You valt me niet tegen.

De b-kantjes van a new morning waren ook nog erg mooi, hoor. Als het niet in de buurt komt van coming up dan hoop ik dat het op zijn minst het niveau van colours, ufo, simon etc. haalt. Maar verras me verras me, iets nieuwers mag ook. Ik juich het nieuwe album zowiezo toe, hiep hoi!

Thanks! Hier ga ik vanavond eens goed voor zitten . Barriers vind ik nog steeds een erg lekker nummer.

Kort, maar sterk!

Bedankt Zwan.

Behoorlijk indrukwekkend so far. Pretentieus. Het zal de Suede fans van het eerste uur wel smaken vermoed ik. Het heeft wel wat draaibeurten nodig om dit allemaal goed te kunnen bevatten. Meer dan fijne comeback.

Ik weet niet wie die tijden heeft ingevuld (nee, niet ik) maar die kloppen dus niet. Zal ze corrigeren.

De eerste luisterbeurt zit er op..
En het valt zeker niet tegen. Het begint hier en daar wat 'standaard', maar de laatste paar (langzamere) nummers maken dat meer dan goed.

'Suede', 'Dog Man Star', 'Sci-Fi Lullabies' of 'Coming Up' evenaren zal er wel niet inzitten, maar dit moet wel haast wel beter zijn dan 'Head Music' of 'A New Morning'. Het zal rond het niveau zitten van The Tears of Brett's beste solo werk ('Slow Attack').

'For the Strangers', 'Sometimes I Feel I'll Float Away' en 'Faultlines' bevallen me tot nu toe het beste.

Oude liefde roest niet zeggen ze wel eens, toch is dat wel een beetje het geval tussen mij en Suede.
De jaren '90 waren perfect voor deze band met als hoogtepunt Dog Man Star dat stevig verankerd staat in mijn top 10 en een debuut om van te smullen plus een Coming Up die bijna net zo sterk is als dat top 10 album.

En toen was daar bijna de milleniumwisseling en was het gedaan met de pret. Head Music deed me niet veel. A New Morning viel daarentegen beter i.t.t. bij veel andere muziekliefhebbers maar het hoge niveau en mijn persoonlijke warme gevoel was wel aardig verdwenen. Suede hoort bij een tijdperk dat lang vervlogen is.

De solo-albums van Brett vond ik eigenlijk best goed en The Tears was ook best fijn maar die echte magie en van mijn kant vervoering ontbrak jammer genoeg wel.

Het nieuws dat de band toch nog actief bleek (helaas kon ik niet bij hun optreden in Amsterdam zijn een paar jaar terug) en zelfs een nieuw album zorgde er toch voor dat ik erg nieuwsgierig werd.
Zo mooi als toen zou het niet kunnen worden (als dat toch het geval was dan zou dat natuurlijk geweldig zijn) maar zoals gezegd beviel A New Morning mij best wel en waarom niet genieten van weer een paar nieuwe nummers.

Het werden er 10 die in een vrij rap tempo over je heen denderen. Daardoor lijkt het een beetje een grote brei van sterke Suede nummers maar geen onderscheidende Suede nummers. Pas tegen het einde komt er onderscheid en ik raad iedereen aan om toch zeker de rit uit te zitten naar die mooie nummers (Sometimes I Feel I'll Float Away en Always zijn daar een goed voorbeeld van).
Typisch Suede zonder het echte heilige vuur of de grootsheid van een Dog Man Star.
Maar daar ging ik al niet van uit en dat luistert dan wel relaxed.
Bloodsports bevat 10 puike nummers die doen wat je van deze band verwacht. Net zo genietbaar als hun vorige uit 2002 alweer of The Tears. Eigenlijk niet meer maar zeker ook niet minder. Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit of dat komt doordat deze band voor mij bij een bepaalde tijd hoort of dat het puur het album zelf is.

Hoe dan ook is dit gelukkig geen zwak album geworden en kunnen ze er mee voor de dag komen. Voor de oude fans een leuke aanvulling en of ze er nieuwe fans mee winnen valt nog te bezien. Geïnteresseerden raad ik dan toch hun eerste drie albums aan.

Fijn om ze weer te horen, dat zeker! Nu de vraag of ik de cd of lp ga bestellen

Een jaartje langer deden ze er over dan Bowie en ook Suede lijkt na 11 jaar herboren. Zonder Butler een gemiste kans schrijft starsailor. Ben ik niet met hem eens. Butler staat al jaren droog en ik heb het gevoel dat hij niet veel zou kunnen toevoegen want dit is een geweldige comeback.

Van het opzwepende Barriers tot het gevoelige Faultlines heb ik niet 1 minder nummer gehoord. het is een beetje een trip langs Suede, Dog Man Star en Coming Up met een aantal nieuwe ingredienten. Anderson zingt als vanouds de longen uit zijn lijf en weet met een aantal uithalen mij weer kippenvel te bezorgen. Dat is lang geleden.

Our love is sabotage klinkt het na de overtuigende single It Starts and Ends With You. For The Strangers volgt en is 1 van mijn favorieten voor een volgende single. Prachtige ballad met een mooie gitaarrif op een bedje van akoestische gitaar. For All The Strangers zingt Brett alsof hij is vergeten dat wij al die tijd hebben zitten wachten op een nummer als dit. Dit is kippenvel.

Hit Me komt het meest in de buurt van het debuutalbum en staat heel goed voor Sometimes I Feel welk het meest vernieuwende nummer is op deze plaat.
Het drietal nummers wat volgt, What are You not Telling, Always en Faultlines zijn de beste nummers op de plaat. Nummers om stil van te worden.

Nummers om nog een op te zetten en nog eens.

Butler heeft de laatste jaren meegeschreven aan toch aardig wat muziek dacht ik. O.a. hits van Duffy. Helemaal droog heeft 'ie dus ook niet gestaan.

Zoals mijn eerdere bericht hier deed vermoeden dat mijn verwachtingen van dit album niet bijster hoog waren, ben ik toch blij verrast en valt dit album me allesbehalve tegen.
Ook Brett's laatste soloalbum vind ik erg sterk en lekker duister dus dat was eigenlijk al een goed voorteken.
Toch had ik graag de tandem Anderson/Butler nog een keer samen willen zien alhoewel ik natuurlijk weet dat de magie van de eerste 2 albums nooit meer terugkomt.
Mijn favorieten voor nu: For the Strangers en Sometimes I Feel I'll Float Away.

ff gegoogled en yep dat klopt herman. Maar om nou te zeggen dat het nummers van ho
og niveau zijn. Nee

Beetje off topic, maar Rockferry vond ik wel een geweldig nummer. Had zo van Dusty kunnen zijn.

Ik snap niet goed wat je nou precies wilt zeggen. Tuurlijk is dit best een redelijk album, maar je zet Butler weg als een eerste de beste prutser. Je kunt toch moeilijk ontkennen dat hij meer is dan slechts een passant in de band Suede. Deze 2 heren hebben Suede op de kaart gezet en dat was niet gebeurt zonder hun eerste 2 albums. Die albums maken het verschil tussen een topband en een grijze middenmoter, wat mij betreft. Ik had ze dus graag nog een keer samen een plaat zien maken. Nogmaals leuk album dit, maar het idee dat er misschien meer uitgehaald had kunnen worden met Butler knaagt achter in mijn hoofd.

Ik begrijp wel wat je bedoelt starsailor maar het is hetzelfde als hopen dat Cruyf nog eens bondscoach wordt.

Ik vind Bloodsports een top album en mis eigenlijk de inbreng van Butler niet zo. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Butler geen prutser en People Move On is 1 van mijn favoriete albums uit de jaren 90. The Tears is wat het dichtst in de buurt komt en dat is nou niet bepaalt 1 van mijn favoriete albums. Sorry

Gezien wat er tegenwoordig wordt uitgebracht is Bloodsports in mijn opinie lang geen middenmoter trouwens. Misschien niet zo goed als Dog Man Star maar ja,... Coldplay maakt ook geen Parachutes meer en die zijn nog in de originele bezetting

Ben erg verrast door dit album. Barriers en Hit Me zijn de meest poppiest nummers van Suede. Snowblind daarentegen is weer op en top de "oude" Suede. Dit album gaat nog vaak gedraaid worden

Weet alleen niet of ik de productie goed bij Suede vind passen. Het laid-back gevoel is wel verdwenen, de stem van Brett zorgt voor de herkenbaarheid.

Ruim 10 jaar geleden beloofde Brett Anderson dat Suede pas weer met een nieuw album op de proppen zou komen als de band pas weer iets wezenlijks en relevants toe te voegen had aan haar discografie. Grote vraag is dan natuurlijk: Heeft Suede zich aan die belofte gehouden? Het antwoord is volmondig ja en deze release past prima in een jaar waarin de ene na de andere verdienstelijke comeback wordt uitgebracht.

Niet dat we veel nieuws onder de zon horen. Er komen tien puntige, strakke en pakkende liedjes voorbij en producer Ed Buller heeft weer een flinke galm achter de stem van Brett gezet. Wat dat betreft ligt dit album dus vooral in het verlengde van Coming Up en (helaas) niet zo in dat van Dog Man Star zoals de band ons wil doen geloven, al zijn er duidelijk echo's van The Asphalt World te horen in het nummer Always.

Ik verwacht eigenlijk nooit wat van comebacks na een jarenlange afwezigheid en als het dan goed uitpakt is de verrassing des te groter en plezieriger. Hopelijk hebben de heren de smaak weer te pakken en gaan ze de komende jaren meer releases van dit niveau uitbrengen.

Ook de 2 bonustracks, Howl en Dawn Chorus zijn 2 geweldig goeie tracks