Suede - Bloodsports (2013)

Oude liefde roest niet zeggen ze wel eens, toch is dat wel een beetje het geval tussen mij en Suede.
De jaren '90 waren perfect voor deze band met als hoogtepunt Dog Man Star dat stevig verankerd staat in mijn top 10 en een debuut om van te smullen plus een Coming Up die bijna net zo sterk is als dat top 10 album.

En toen was daar bijna de milleniumwisseling en was het gedaan met de pret. Head Music deed me niet veel. A New Morning viel daarentegen beter i.t.t. bij veel andere muziekliefhebbers maar het hoge niveau en mijn persoonlijke warme gevoel was wel aardig verdwenen. Suede hoort bij een tijdperk dat lang vervlogen is.

De solo-albums van Brett vond ik eigenlijk best goed en The Tears was ook best fijn maar die echte magie en van mijn kant vervoering ontbrak jammer genoeg wel.

Het nieuws dat de band toch nog actief bleek (helaas kon ik niet bij hun optreden in Amsterdam zijn een paar jaar terug) en zelfs een nieuw album zorgde er toch voor dat ik erg nieuwsgierig werd.
Zo mooi als toen zou het niet kunnen worden (als dat toch het geval was dan zou dat natuurlijk geweldig zijn) maar zoals gezegd beviel A New Morning mij best wel en waarom niet genieten van weer een paar nieuwe nummers.

Het werden er 10 die in een vrij rap tempo over je heen denderen. Daardoor lijkt het een beetje een grote brei van sterke Suede nummers maar geen onderscheidende Suede nummers. Pas tegen het einde komt er onderscheid en ik raad iedereen aan om toch zeker de rit uit te zitten naar die mooie nummers (Sometimes I Feel I'll Float Away en Always zijn daar een goed voorbeeld van).
Typisch Suede zonder het echte heilige vuur of de grootsheid van een Dog Man Star.
Maar daar ging ik al niet van uit en dat luistert dan wel relaxed.
Bloodsports bevat 10 puike nummers die doen wat je van deze band verwacht. Net zo genietbaar als hun vorige uit 2002 alweer of The Tears. Eigenlijk niet meer maar zeker ook niet minder. Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit of dat komt doordat deze band voor mij bij een bepaalde tijd hoort of dat het puur het album zelf is.

Hoe dan ook is dit gelukkig geen zwak album geworden en kunnen ze er mee voor de dag komen. Voor de oude fans een leuke aanvulling en of ze er nieuwe fans mee winnen valt nog te bezien. Geïnteresseerden raad ik dan toch hun eerste drie albums aan.

Fijn om ze weer te horen, dat zeker! Nu de vraag of ik de cd of lp ga bestellen

Ben nooit echt een Suede fan geweest behalve van een paar singles die iedereen van ze kent. Maar ik had van de week al Bowie's nieuwe beluisterd en dan is het wel interessant om deze ook in elk geval één keer gehoord te hebben. Brett Anderson heeft een lekker herkenbare stem die tevens retro aandoet op meerder niveau of liever tijdsperken. Niet alleen herinnerd aan vergane glorie van de meester maar ook aan hun eigen toptijd in de 90s.

Het openingsnummer is, voor mij met beperkte Suede kennis, onherkenbaar als een Suede nummer maar niet slecht. Daarna volgt een brij van nummers die wel als zodanig te herkennen zijn maar er niet uit springen. De laatste 3-4 nummers maken veel goed en geven het album een 'gezicht'. Vanwege die voorgaande brij aan nummers zal ik dit album niet veel draaien, maar het krijgt wel 3,5 sterren.

Het vraagt een paar luisterbeurten, maar nu weet ik het wel zeker: deze Bloodsports bereikt nagenoeg helemaal het niveau van Suedes hoogdagen. Vooral de eerste helft van het album wervelt de het een lieve lust is (Snowblind! ). Meteen maar 4****, met optie op meer.

Ook weer een prachtige hoes trouwens.

Toch maar een halfje erbij! Eigenlijk zijn de 'teaser' Barriers en de single It starts and ends with you de minste nummers van het album, dat verder van het ene hoogtepunt in het andere overloopt. Ik word wel steeds nieuwsgieriger naar de tekst van de outro van het nummer Always? Onverstaanbaar alien gebrabbel.

Sterk album van Suede, Na Bowie is dit voor mij de tweede verrassende comeback van dit jaar. Ze klinken inderdaad nog net zo fris en fruitig als 20 jaar geleden, en dit album doet maar weinig onder voor die van de beginperiode.

Naast de grunge golf was er in de jaren negentig ook een sterke stroming van bands uit het Britpop genre. Groepen als Pulp, Blur, Oasis of The Stone Roses boekten grote successen, het was een tijdperk waarin ook Suede zalen liet vol lopen en albums verkocht aan de lopende band. Met platen als Suede (1993), Dog Man Star (1994) en Coming Up (1996) werden Britpop klassiekers geschreven. Na vele strubbelingen binnen de band besloten ze er in 2003 volledig mee op te houden. In 2009 kwamen echter de eerste geruchten van een mogelijke reunion van Suede. Ze speelden in 2010 een show voor het Teenage Cancer Trust zeggende t's a one-off gig. Echter was de respons zo groot, dat ze besloten er een vervolg aan te breien. Dit resulteert nu in een nieuw album Bloodsports. De verwachtingen waren heel hoog gespannen, en wij legden het album ook stevig onder de loep.

Een eerste indruk is vaak belangrijk, maar niet bij deze plaat. Bij een eerste luisterbeurt lijken we niet echt volledig overtuigd. Echter is Bloodsports een zware bevalling geworden volgens Brett Anderson. Nu, dat blijkt ook zo te zijn. Maar we kunnen de fans gerust stellen, Suede kan het nog steeds. Het niveau van die gouden beginperiode lijken ze niet meer te halen, maar songs als Hit Me , Snowblind en Sabotage geven je toch die rillingen die je ook voelde in de prille dagen van de band. Het belangrijkste is echter dat je terug een solide band hoort die spelplezier uitstralen. Anderson is nog steeds opvallend goed bij stem, en raakt je diep in het hart. De muzikale omlijsting geeft je, net zoals toen, dat warm gevoel vanbinnen. Trouwens zitten er genoeg afwisselingen tussen ballades en meer uptempo songs als het ware.

lees meer
Suede - Bloodsports - Snoozecontrol.be