Suede - Bloodsports (2013)

Wat een prachtige nummers staan hier weer op zeg! En zoals Zwan zegt: 'Het drietal nummers wat volgt, What are You not Telling, Always en Faultlines zijn de beste nummers op de plaat. Nummers om stil van te worden.'

Ik vind de eerste drie nummers anders een stuk beter.

dat mag!

Weet iemand of ze Nederland nog aandoen? Ik kan alleen dit vinden: tour Suede

Suede, wat was dat een goede band. Ooit zag ik ze nog met Manic Street Preachers als voorprogramma. Maar, zo plots als ze kwamen, zo geruisloos verdwenen ze. Nu zijn ze helemaal terug met Bloodsports. Van begin tot eind kippenvel!

Positief verrast! Vooral tegen het einde een erg sterke plaat.

Episch concert. Van beide bands. Ook al omdat vlak daarna Richey verdween.

Eerste kennismaking met Suede, gek genoeg nooit geluisterd voorheen terwijl ik toch van bands als Pulp, Blur en de Manic Street Preachers hou. Nu halverwege deze plaat en dat bevalt me uitstekend in ieder geval

@linius Chronologisch beginnen en je hebt een mooie ontdekkingsreis voor de boeg!

Klinkt mij beter in de oren dan de te luchtige Coming Up, die te poppy was naar mijn mening.
Lijkt zeker niet op Dog Man Star, minder decadent.....

Ik ben Brett Anderson solo blijven volgen en geloofde eerlijk gezegd nooit in een succesvolle comeback van Suede. Vooral omdat zijn solo platen gewoon erg goed zijn en de laatste 2 van Suede van veel mindere kwaliteit. Maar ik ben na 2 luisterbeurten blij verrast. De mix van bombast en ballade heeft zijn vorm weer terug! Voorlopig beter dan Coming Up en voor mij een top 3 Suede album. Absolute hoogtepunt is wat mij betreft 'Faultlines', nu al een klassieker!! En wellicht een van de beste Suede nummers ooit gemaakt!!!

Ben nooit echt een Suede fan geweest behalve van een paar singles die iedereen van ze kent. Maar ik had van de week al Bowie's nieuwe beluisterd en dan is het wel interessant om deze ook in elk geval één keer gehoord te hebben. Brett Anderson heeft een lekker herkenbare stem die tevens retro aandoet op meerder niveau of liever tijdsperken. Niet alleen herinnerd aan vergane glorie van de meester maar ook aan hun eigen toptijd in de 90s.

Het openingsnummer is, voor mij met beperkte Suede kennis, onherkenbaar als een Suede nummer maar niet slecht. Daarna volgt een brij van nummers die wel als zodanig te herkennen zijn maar er niet uit springen. De laatste 3-4 nummers maken veel goed en geven het album een 'gezicht'. Vanwege die voorgaande brij aan nummers zal ik dit album niet veel draaien, maar het krijgt wel 3,5 sterren.

Na Cave en Bowie stelen opnieuw de oudjes hier de show! Verrassend fris en energiek, Naar het einde toe steeds sterker met Faultlines als absoluut hoogtepunt. Aanschafwaardig.

Ik heb het album nu 5 maal geluisterd. Maar . . . . . .
De beste Suede albums blijven voor mij Suede 1993, Dog man star en Sci-fi lullabies.
Ik heb het hier dan meer over beleving, dan over smaak. Noem het nostalgie.

Prima album van Suede.
Met name in Faultlines weet Brett er weer de nodige dramatiek in te leggen.
Erg goed na ruim 10 jaar afwezigheid.

De eerste 4 nummers zijn prima, daarna wat wisselvallig.
Het slot met Always en Faultlines is prima !

Echter het gelijknamige debuutalbum en Dog Man Star blijven favoriet.

Een album dat alleen maar mooier gaat worden (zeker nu ik het op cd binnen heb)

Halfje erbij.

Dit is inderdaad een ouderwets goed album, had het eigenlijk niet meer verwacht maar ben aangenaam verrast.

Het vraagt een paar luisterbeurten, maar nu weet ik het wel zeker: deze Bloodsports bereikt nagenoeg helemaal het niveau van Suedes hoogdagen. Vooral de eerste helft van het album wervelt de het een lieve lust is (Snowblind! ). Meteen maar 4****, met optie op meer.

Ook weer een prachtige hoes trouwens.

Helemaal mee eens. Ik vind juist dat het met de laatste drie nummers, die door velen hier zo worden gewaardeerd, een beetje inkakt. Barriers blijf ik een heerlijke opener vinden. Ik word er helemaal vrolijk van. Huidige favoriet is Sometimes I Feel I'll Float Away. Prachtnummer.

Voor mij zijn What Are You Not Telling Me? en - komt-ie - Sometimes I Feel I'll Float Away voorlopig de mindere nummers. Voor die laatste moet de euro misschien nog vallen

De twee afsluiters vind ik wel weer zeer te pruimen.

Toch maar een halfje erbij! Eigenlijk zijn de 'teaser' Barriers en de single It starts and ends with you de minste nummers van het album, dat verder van het ene hoogtepunt in het andere overloopt. Ik word wel steeds nieuwsgieriger naar de tekst van de outro van het nummer Always? Onverstaanbaar alien gebrabbel.

Hmmm, ik ben niet echt overtuigd. 't is allemaal OK, het is Suede (en dan vooral de Suede van 'coming up'), en er staan wel wat goeie nummers op. Maar geen memorabele zaken (op dit moment).

Eerste zwakke punt op dit album: de zang van Brett. Vroeger me nooit aan gestoord, ik hield wel van zijn aparte stemgeluid, maar nu vind ik het in veel nummers te licht, te hoog, te geforceerd. Maar dat hangt nauw samen met het tweede zwakke punt van dit album: een stuitend gebrek aan catchy hooks & refreinen. En voor Suede vind ik dat wel een tekort want dit was net een band die hooks & refreinen combineerde met gelaagdheid en complexiteit.

Veel goeie aanzetten in songs, maar dan blijft het telkens hangen. Barriers is de intro geweldig goed, maar er komt niks bij. Sabotage: heerlijk qua ritme & instrumenten maar er zit geen relief erin, het blijft ook wat hangen. Meest duidelijke is For The Strangers: klinkt ongelooflijk goed bij het begin, maar uiteindelijk lijkt het 1 lange outro, door het zwakke refrein. En ook in de tragere nummers klinkt datzelfde mankement door (waardoor ik er veel kan volgen die zeggen dat het wat inzakt/inkakt naar het einde toe).

En toch vind ik het geen slecht album, alleen gewoon nog een album van Suede. Maar misschien brengen de live-versies verlichting in mijn geest

Het popjaar 2013 begint mooi.
Depeche Mode, David Bowie, Nick Cave en Suede brengen topalbums uit.
De oude garde slaat toe.
Mijn favoriete Britse band Suede zelfs keihard toe met een uitstekend album waar de
vonken van af spatten. De lente kan beginnen.

Dit is wel een erg goede comeback. Dog Man Star vond ik al een uitstekend album, maar wellicht vind ik deze nog beter. Sterke songs, mooi uitgevoerd. Geslaagd album!

Dit valt me dik tegen. Normaal kan ik wel van de stem van Brett Anderson houden, maar hier steekt het enorm tegen. Het is zoals SirNoodle zei; te licht, te hoog, te geforceerd. Ook vind ik het tekstueel maar zwak en kan het algemene geluid me niet bekoren. 2013 begint mooi met al die come-backs, maar toch weet er geen één me te boeien.

Wat vind je van de vorige platen van Suede?

En wat vind jij van deze, herman?

Nu draag ik Suede niet echt hoog in het vaandel, maar toch vind ik die vorige platen (behalve die uit 2002, want die heb ik nog niet gehoord) een stuk boeiender. Vooral Dog Man Star spant de kroon.

Ik moet hem nog horen. De single vind ik okay, maar zette me er niet toe aan snel op dit album te duiken.

met wat aarzeling toch maar deze nieuwe plaat geluisterd van mijn oude helden. Maar helaas is het niks geworden. A new morning is welliswaar nog slechter maar daar zat tenminste nog een beetje bezieling in. Dit is een totaal lege huls met een beetje nasmaak van suede. een kille minimal plaat heeft meer diepte en zelfs Mark E Smith heeft meer emotie in zijn stem dan Brett hier.

Sometimes I Feel I'll Float Away en What Are You Not Telling Me? zijn Pareltjes!