Justin Hayward - Spirits of the Western Sky (2013)

Opvallend...........na lange tijd weer een solo album van Justin Hayward.

Voor mij is toch wel `Lazy Afternoon´ het (rustige) hoogtepunt van dit album.

It's Cold Outside Of Your Heart en Out There Somewhere zijn songs die op Moody Blues albums verschenen ( latere periode.)

Ik ben een beetje bang dat dit in de lijn zit van The Moody Blues die ik niet meer zo leuk vind.
Wat gladde zoutloze mainstream pop.

Die paar nummers die ik heb gehoord via youtube zijn toch aardig.
Hayward's vocalen zijn nog behoorlijk in tact. Maar die zijn dan ook niet meer echt uitgetest sinds I'm just a singer in a rock and roll band (1973).

Tja. Wat moet je er van zeggen. The Western sky is best een mooi nummer, smaakvol gedaan. Het kabbelt dan weliswaar behoorlijk voort maar doet ergens toch ook sterk denken aan het rustigere werk van de Moody Blues uit de jaren '60. Dat sfeertje probeert hij in ieder geval behoorlijk neer te zetten.

Ik aarzel nog inzake aankoop. Het zou ook pas mijn tweede Hayward solo album zijn, na Blue jays.

De hoes doet erg denken aan deze:

link

Ik vind Justin meer een naam voor het eeuwige jongetje.

Kan hij ook niks aan doen natuurlijk.

Technies gesproken was dat een duo album met John Lodge ......... De intinialen van John en Justin stonden voor de "Jays" in de naam ..........

Songwriter van Hayward, is toch ook een uiterst lekker plaatje.

Blue Jays was ook erg goed, maar inderdaad een Lodge/Hayward plaat..

Al mijn mede-classic rock liefhebbers: ga dit luisteren.

Dit is het beste van Hayward sinds Long Distance Voyager. Heerlijk akoestisch, met wat strijkers en die typerende Hayward-leadgitaar.
Het meerendeel van de songs is folk of country. Een echte singer/songwriterplaat en Hayward laat duidelijk horen hoe dat moet!

Het doet me wat denken aan materiaal van Seventh Sojourn en Western Sky doet weer wat denken aan het magistrale Day We Meet Again

Hayward is nu 66 jaar oud en zijn stem lijkt hier en daar wat breekbaarder, maar het is zo sereen en treurig. Ik ben zo blij weer zijn stem te horen.

Een plaat in de lijn der verwachtingen: klassieke ballades met smaakvolle arrangementen en romantische teksten, gezongen met een stem waarop de tijd nauwelijks vat lijkt te hebben gekregen. Af en toe onweerstaanbaar melancholisch, zoals het eenzame Broken dream (met een verdrietige fiddle), het schier wanhopige Lazy afternoon en het bijna zeven minuten lange The Western sky (jammer van dat laffe koortje, maar heerlijk om Haywards fuzzgitaar weer te horen). Toch ook een paar verrassingen, zoals de country & western- en bluegrassinvloeden (met banjo, mandoline, fiddle en dobro) op drie nummers tegen het einde van de plaat (8 t/m 10), en de medewerking van Kenny Loggins aan het schrijven en uitvoeren van het up-tempo On the road to love. Haywards bewerking van zijn eigen It's cold outside of your heart (van The present van de Moody Blues uit 1983) is enigszins overbodig, en ik kan me niet voorstellen dat er meer dan vijf mensen op deze planeet zitten te wachten op de belegen dance-remixen van Out there somewhere (gebaseerd op I know you're out there somewhere van de Moodies' Sur la mer uit 1988), maar de eerste elf nummers vormen samen een geïnspireerd en sympathiek album vol muzikaal vakmanschap. Haywards bijna vijftigjarige jubileum als artiest wordt hier in ieder geval absoluut niet door beschaamd.
 

Ik vind dit een overbodig album. Alles wat Justin hier laat horen, doet op een of andere manier denken aan materiaal dat hij al eens eerder uitgebracht heeft. Er is dan ook geen enkel spannend moment te bespeuren. Dat is jammer, want zijn zangkwaliteiten zijn nog altijd uitstekend. De overbodigheid wordt nog onderstreept door 2 songs uit het MB repertoire opnieuw dunnetjes over te doen. Een song hiervan wordt zelfs 2x achter elkaar gezet in verschrikkelijke disco remixen, wat er nota bene voor zorgt, dat je dit album altijd voortijdig uit je speler haalt.

Eigenlijk ben ik al niet meer onder de indruk van zijn solowerk sinds zijn hitje "Forever Autumn" van Jeff Wayne's War Of The Worlds. De twee hierop volgende soloplaten geproduceerd door Jeff Wayne lieten een Justin Hayward horen, die mij niet meer kon boeien. Zijn vorige soloalbum "View From The Hill" (de hoesfoto van "Spirits" zou dus ook op zijn vorige album van toepassing geweest zijn) leek nog een heel lichte opleving te zijn met enkele aardige songs, waaronder "Broken Dream", wat overigens ook weer terug te vinden is op dit nieuwe album (ik zal het woord "overbodig" maar niet meer noemen).
Helaas moet ik constateren, dat het laatste prachtige solowerk van Justin al weer dateert uit 1978/1979: zijn bijdrage aan Mandalaband's "The Eye Of Wendor" en "Heart Of Steel", de B-kant van de single "Marie".

Lange tijd heb ik geaarzeld dit album aan te schaffen. Onlangs liep ik in Wormerveer een platenzaakje binnen. De verkoper begroette me enthousiast. Het was bijna sluitingstijd, de koopjesrekken werden al naar binnen gereden en ik was de enige klant. Mijn oog viel op dit album. Bijna vergeten afgelopen jaar. Toch maar gekocht. ‘Veel plezier ermee, meneer’, kreeg ik nog mee van de vriendelijke verkoper. (De mensen zijn allemaal erg vriendelijk hier in de Zaanstreek, ik zou zeggen: kom allemaal uw inkopen doen in de Zaanbocht! Maar dit terzijde).

Veel plezier? Ik twijfelde. The Moody Blues ken ik vrij redelijk. Forever Autumn van Hayward vond en vind ik nog steeds een sterk nummer uit het WarOfTheWorld-album en vooral Blue Jays, met John Lodge, vond ik een fraaie plaat. Uit ’75 alweer. Opmerkelijke gelijkenis van de hoezen trouwens. Latere albums als Songwriter (’77) en Moving Mountains (’85) gingen aan me voorbij. Je kunt niet alles volgen.

Laatste volledige Moody Blues album dat ik kocht was the Present uit ’83 en daarna nog een paar single CD’s van de daarop volgende albums. Mijn referentiekader is dus beperkt, dus ik zal me bescheiden opstellen in mijn mening.

Heel kort gezegd: tot en met nummer 12 van de tracklist is het een heel prettig beluisterbaar album geworden.

De stem van Hayward is nog opmerkelijk goed. In de jaren ’80 werd een groep als The Moody Blues tot de dinosaurussen van de rock gerekend. Oudjes die nog mee probeerden te gaan met hun tijd. Amper veertig waren ze toen! Justin Hayward heeft een licht onvaste maar mooie stem waarin vaak iets van emotie trilt. Inmiddels 67 jaar jong en niet geplaagd door gewoontes die een aanslag plegen op de gezondheid. Gewoon een fitte zestiger, nog steeds met dezelfde vrouw getrouwd. Hoe is het mogelijk.

Dit album is eigenlijk gewoon een Moody Blues-album, ook al doet Hayward hier bijna alles zelf. De eerste zeven nummers konden zo op een album als The Present staan. Geen progressie, geen hoogstandjes, maar wel dat gevoel voor fraaie melodie en afwerking, zoals dat keyboardgeluidje in de ballad Lazy Afternoon. Meesterlijk. Beste nummer qua emotie (kippenvel) is voor mij: The Western Sky. Het volgende: Eastern Sun is net iets te simpel van structuur om te boeien. Lazy Afternoon heeft een briljante melodie. Eenvoudig, maar hoe doeltreffend. Met binnenkomer In Your Blue Eyes weten we direct waar we op het album aan toe zijn.

Ook tekstueel horen we veel bekend Moody Blues jargon. Ik noem maar een paar strofes uit Western Sky:
“Isn’t it a strange world?
With you and me
Gazing at each other
Through a misty scene of a part of me”

Vaag en mistig, daarin blonken The Moody Blues teksten altijd uit. Je kunt er in vinden wat je wilt. Wie zijn die you and me in het lied? We weten het niet. Maar het eindigt altijd positief. Je gaat nergens een afgrond in. Het komt allemaal goed: Someday, Someplace. With You.
‘But we’ll overcome
And stand on the heights
And we’ll be together
In the end’

Echt verrassend in positieve zin is het blik Nashville dat opgetrokken wordt in de nummers 8,9 en 10. Goede zet van Hayward! Nooit gedacht die combinatie van Moody Blues met bluegrass-country. Ik hoor af en toe graag een jankende steelgitaar en ook banjo en fiddle brengen me hier in goede stemming. ‘What You Resist Persists’: goed nummer en rake tekst. ‘It's Cold Outside of Your Heart’ kende ik al van The Present, maar dit nieuwe country-jasje past perfect.

Waarschuwing! Na nummer 12 (remix van 2) kun je de plaat afzetten. Ik weet niet wie dit bedacht heeft, maar de 11 minuten disco-verkrachting van Out There Somewhere is hemeltergend. Het was al geen best nummer en nu er een DJ op losgelaten is, ach ….... ik zeg er niks meer over. Dit kost je een hele punt waardering, beste vriend Hayward!

Uitstekend verhaal, Fedde, hoewel ik een hele punt aftrek voor iets wat de platenmaatschappij misschien wel bedongen heeft (en waar je met één druk op de stopknop van je CD-speler ook makkelijk aan kan ontkomen) wel wat streng vind: voor mij bevat dit album gewoon elf nummers. Een jaren-80-single beoordeelde ik ook nooit op de soms wel vier remixen die samen het "B-kantje" ervan vormden.

Ik neem het mee in mijn overweging, BoyOnHeavenHill. Maar het staat er nu wel op. En dat is jammer.
Oké, daar gaat mij stem naar de 4.

Wow, waren mijn kinderen maar zo gevoelig voor mijn argumenten...

Idem. Mijn zoon van 17 is DJ in het house-circuit. Misschien ligt daar mijn pijnpuntje.

Hmmm... zou je hem via die remixen van I know you're out there somewhere nog tot het waarderen van de rest van het album kunnen brengen?

Een remix is niet per sé verkeerd. Maar bepaalde songs lenen zich er niet voor en bepaalde dj's maken er gewoon een potje van.

Bijvoorbeeld Marillion & The Positive Light is een erg geslaagd project.

Verder een alleraardigst stukje van Fedde, wat ik met veel plezier heb gelezen.

Lekkere plaat om bij te werken/schrijven, merk ik nu. Vooral de eerste twee songs zijn aangename softrockers.

En voor in de auto. Voor onderweg heb ik een ingekorte versie gebrand die stopt na nummer 12. En dat is precies op tijd om het prettige gevoel dat de plaat oproept vast te houden. Uitstekend album, beter dan alle MB-albums van na 1981.

One Day, Someday is een goed nummer, voor de rest wel aardig album maar niks bijzonders. Vreselijk vind ik de Out There Somewhere [Raul Rincon Remix]. Totaal overbodige toevoeging aan dit album. Een elektronic mix dance versie van Out There Somewhere aan het eind van een album waarbij Hayward in zijn dromerige zangstijl popnummers zingt, dat slaat helemaal nergens op.

Het is best een mooi soloi album,meest gesaagde blijft het.blue jays album met zijn maatje.Lodge
Dit.Justin Hayward soloalbum Spirits of the Western Sky vind ik daarna de mooiste
Met als Topper....de 7 min lange.the Western Sky
3.5 *