Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Und dann kommt das große Rinderkennzeichnungsfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz angelaufen und scheißt die ganze Bude zu.

"Gene beheersing des moedersprakes!", aldus Professor Zbygniew Prlwytzkofsky

Een monument in de muziek geschiedenis.
Het is vaak stuivertje wisselen tussen deze en closer.
Eigenlijk zouden mensen die hier minder dan 3 sterren geven gewoon opgepakt moeten worden

Ik sprak onlangs nog iemand die JD ook te depressing vond, die hield het liever bij New Order; veel vrolijker. Voor mij begon de JD adoratie wel veel later (als ik het niet mis heb, met de film 'Control' van Corbijn), maar nu wil ik niet meer zonder.
Nog altijd heb ik periodes metal, avant-garde, akoestisch, of helemaal even niks. Onlangs een korte maar hevige periode XTC, maar dat is een beetje over. Joy Division is een vaste waarde geworden; het is zo direct, oprecht, rauw, en raakt precies de juiste snaar.
Ian Curtis mag best als held gezien worden, misschien duikt ie nog wel es op in mijn Top 10 Artiesten. Die hele suïcide link is best te begrijpen, maar deze muziek is gewoon springlevend! Teksten ben ik niet heel erg ingedoken, maar zo af en toe lees ik er eentje mee; best interessant en ook mooi.

(Dik) 5 sterren natuurlijk.

Klopt, maar het is zoals je zegt, een monument in de rockgeschiedenis. Dit album was zo vernieuwend destijds, dat kunnen we ons nu niet meer voorstellen. Daarnaast zijn zo'n beetje alle bands van latere datum in dit genre hierop gebaseerd.

Deze cd aangeschaft, en de daarop volgende, in de remastered versie - beide met een extra cd. Niet vanwege de extra cd maar vanwege de kwaliteit van de remaster. Normaal is deze muziek niet helemaal "my cup of tea" maar met alle positieve feedback en verhalen hier op MM toch maar besloten om beide platen aan te schaffen, en ze te gaan luisteren... En met een voorliefde voor depressieve muziek of muziek met een duister/obscuur randje kon ik deze platen niet onbeluistert laten.
Maar deze cd komt bij wel binnen, het kale 80-er jaren wave geluid, de indringende zang en de dreigende gitaarsound en donkere basloopjes .... pffft Sommige nummers hebben een heerlijke deprimerende feel en andere... weet ik nog niet - kan ik nog niet goed plaatsen - maar blijven voldoende hangen om verder te gaan onderzoeken.
En aan het eind van deze plaat weet ik niet goed wat er gebeurt is maar voel ik me wel leeg en uitgeput. Het is mooi - raar - spannend - interessant - goed - maar pfft wat een impact.
Voorlopig zeker 4,5

Dit album vind ik toch wel een stuk beter behapbaar en daardoor toegankelijker dan Closer. Deze kan ik meerdere keren achterelkaar beluisteren zonder er snel op uitgeluisterd te raken. Closer klinkt in mijn oren veel zwaarmoediger, en daar met je net zin in hebben, en voor in de stemming zijn. Mooie plaat met prachtig zwaar klinkend drumwerk, en het gitaarspel klinkt ook super, en een Ian die hierop wat minder zwaarmoedig klinkt dan op Closer

Je hoort vanadaag de dag nog zo ontzettend veel bands die hun sound laten leunen op waar deze gasten mee kwamen. Echt de bron is dit.

Door de opkomst van Sex Pistols ontstaat er een ware muzikale aardverschuiving. Er ontstaat een ware muzikale aardverschuiving door de opkomst van Sex Pistols. Veel concertgangers besluiten om vervolgens een band te beginnen. Punk is agressief, oprecht en vooral recht in je gezicht. Deze onvrede krijgt een naam, en ook gitarist Bernard Sumner en bassist Peter Hook raken in de ban van deze cultuurshock. Met het aantreden van vocalist Ian Curtis en drummer Stephen Morris is Warsaw al snel een feit. Ze maken een valse start met de door Bob Auger geproduceerde RCA opnamesessies en zien van een daadwerkelijke release af. Jaren later zullen de tracks alsnog het licht zien en verschijnen deze op de Warsaw plaat en de Stills en Substance verzamelaars.

Er is iets bijzonders gaande als Joy Division tijdens hun eerste televisie optreden in september 1978 bij So It Goes hun van oorsprong onder het Warsaw vlag uitgebrachte Shadowplay speelt. Ian Curtis heeft het venijnige van de punk grotendeels afgezworen en exposeert een meer dramatische bijna theatrale kant van hem. Zijn lege gezichtsuitdrukking spreekt boekdelen en in een korte tijd is de zanger tot die gekwelde poëet getransformeerd zoals iedereen hem kent. De bijna motorisch vervreemde manier van bewegen is tevens zichtbaar. Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio; alles in dienst voor de muziek.

Het viertal maakt de nodige indruk bij de orthodoxe Martin Hannett, waarmee het viertal vervolgens in de eerste drie weken van april 1979 Unknown Pleasure opneemt. Deze producer werpt zijn blik nogmaals over Shadowplay heen en levert een bevredigend eindresultaat af. Het lukt hem om het decadente van de Berlijn periode van David Bowie en Brian Eno op te roepen. Shadowplay heeft een primitieve Neanderthaler holheid, muziek volgens de donkere oerprincipes. Bernard Sumner doopt zijn gitaar in galmende echo’s onder, het krassende effectenwerk herinneren nog aan het punkverleden. Shadowplay is het zwijgend samenkomen in stilte, de nachtelijke hang naar contact. Shadowplay is ook het aanzien van de dood die als sluipmoordenaar toeslaat, het moment dat je de zelfregie over het leven loslaat.

De Peter Hook en Stephen Morris ritmesectie spelen alsof het hun laatste dag is, en Ian Curtis zingt op Day Of The Lords over de Apocalyps, het Bijbelse einde der tijden. Day Of The Lords plant de zaadjes voor het trage gotische geluid. Slopend traag, maar oh zo doeltreffend duister, het ultieme doemscenario. De futuristische Kraut sound van Insight zuigt zich krampachtig aan dit perspectief vast. Dichter bij de hemelpoort zal je op Unknown Pleasures niet komen. Ian Curtis klopt al aan, maar wordt nog niet binnengelaten. Deze richtingloze gemoedstoestand maakt zich van New Dawn Fades meester. New Dawn Fades is de enige uitweg om de snelheid van het bestaan en het huidige leefklimaat te ontvluchten. Een drastisch besluit waarbij zich hier al zijn deprimerende toekomstvisie ontkiemt.

De opportunistische heldhaftige baspartijen van Peter Hook zorgen ervoor dat New Dawn Fades net niet in een definitieve dodendans afzwakt. Ian Curtis is dan wel de ziel van Joy Division; Peter Hook is het kloppende hart van de band. Peter Hook voegt ook de seks aan het sensuele Wilderness toe. Ian Curtis in de martelaarsrol van Jezus; Peter Hook die daar bijna een glamrockende wereldleider van maakt. Juist deze tegenstrijdige botsingen maken Joy Division zo sterk. Ian Curtis als zwartgallige dromer, Peter Hook als realistische optimist. Ian Curtis die de sterrenstatus niet kan dealen, Peter Hook die zich wel tot de verlokkingen van de roem aangetrokken voelt.

Ondanks dat Ian Curtis een soort van alternatieve Messiasrol vervuld, is het wereldleed te zwaar om op zijn gepijnigde schouders te dragen. Het vervreemdende grillige Candidate is een fragmentarisch samenspel waarin de tekstschrijver pogingen onderneemt om hierin te bemiddelen. Ian Curtis raakt de controle kwijt en alleen het standvastige pootje hakend baswerk van Peter Hook houdt de track op de been. Candidate is een uit de hand gelopen jamsessie, met zoekende hersenspinsels van een in zichzelf verdwaalde Ian Curtis.

De wanhopige She’s Lost Control schizofrenie is hier een overduidelijk antwoord op. De stemmen in zijn hoofd domineren, en nemen als kwelgeesten het rationele denken over. Door zich van de woorden te distantiëren en deze op een ander te projecteren, maakt Ian Curtis het leefbaar en handelbaar voor hemzelf. Deze vorm van exorcisme dendert ook door het gejaagde korte Interzone heen. Peter Hook overbluft Ian Curtis door de leadzang op zijn rekening te nemen.

Disorder; wanorde veroorzaakt door verwarring. Ian Curtis is zoekende naar een gids die hem door het punkgeweld van Bernard Sumner heen leidt. Iemand die zijn ziel nieuw leven inblaast, iemand die doelen uittekent. Hoe hard Joy Division en Martin Hannett ook hun best doen. Het emotionele verval van Ian Curtis tekent zich steeds duidelijker af. Ian Curtis smeekt om handelbare veranderingen, die hem verder helpen.

I Remember Nothing is de terechte afsluiter, er is geen weg meer terug. Alle gangbare paden zijn afgestorven en voor de buitenwereld afgesloten. Een sombere eindconclusie van de leegte die al tijdens dat eerste televisie optreden bij de Shadowplay uitvoering in So It Goes zichtbaar is. Ian Curtis kruipt dieper in zijn eigen geschepte sombere schimwereldje terug en bereidt zich op zijn Closer testament voor. Unknown Pleasure; het dagboek van een gekwelde ziel.

Ik had het niet beter weten te verwoorden deric raven. Prachtige recensie alweer.