Slayer - God Hates Us All (2001)

staan op zich wel een aantal vette nummers op, alleen ook een paar midtempo-nummers waardoor de cd iets minder waardering van mij krijgt.

EXILE!!!!!

heb hem laatst weer eens opgezet en eigenlijk zijn de langzamere stukjes ook gewoon goed. hele ster erbij!

Dit album wijkt compleet af van de meeste slayer albums. Eigenlijk probeerd dit album alleen te zeggen "kijk wij zijn nog steeds de hardste". Althans zo lijkt het.
Persoonlijk vind ik het oudere werk van slayer beter, maar dit album is zeker niet slecht. Zoals ik al eerder zei lijkt het alsof dit album is gemaakt om te bewijzen dat slayer nog altijd de grofste trash/metal band is. Daar slagen ze eerlijk gezegd redelijk goed in. Dit is echt een album voor als je in een bui zit van "f**k de wereld".
Ik zou als slayer album echter south of heaven of reign in blood aanraden.

Ach bij elk slayer album blazen ze hoog van de toren dat ze het totaal anders gaan doen, en uiteindelijk is alleen 'Diabolus in Musica' de enige vreemde eend in de bijt. De andere slayer albums zijn allemaal typisch slayer ook GHUA is niets meer en niets minder dan gewoon een steengoede thrashmetal plaat. Hij mag dan soms wat melodieuzer klinken maar de meest melodieuze platen zijn toch nog altijd het debuut en South Of Heaven.

net als je denkt, slayer kan niet harder, jawel hoor:)

I keep the bible in a pool of blood
So that none of its lies can affect meeeeeeeeeee

heerlijke plaat

Joy

Harder is echter niet altijd beter en dat blijkt hier zeer duidelijk, een vrij dommige schreeuwplaat dit. Nee dan zet ik wel Hell Awaits of Reign in Blood op.

Ik trap nu misschien een aantal mensen op hun ziel maar ik vind dat Slayer met GHUA voor het eerst sins jaren weer een beetje in de buurt komt van reign in blood, zeker qua agressie.

De "agressie" op de plaat komt bij mij nogal nep en geforceerd over.
Overigens wordt van de nieuw uit te komen Slayer plaat ook al weer beweerd dat hij harder en sneller dan ooit te voren zal zijn, dus dan weet ik wel weer hoe laat het is.

harder is niet per definitie beter, maar op dit album vind ik het van toegevoegde waarde

reign in blood is een totaal andere plaat en gelukkig maar dat je die ontwikkeling in muziek ook terugziet

keer op keer hetzelfde maken is niet zo moeilijk

Joy

Slayer en muzikale ontwikkeling, juist ja... Degeneratie dat is het.

komop Hammerhead, zo slecht is deze slayer plaat toch ook niet. Ik hij is harder en sneller dan het meeste werk wat ze hiervoor geproduceerd hebben. Maar ik vind het geenszins geforceerd overkomen. De nummers kloppen allemaal als een bus. neem nu eens een track als exile, je maakt mij niet wijs dat je daar niets mee kunt. Of luister eens naar een nummer als 7 faces heerlijk toch ?

HammerHead heeft gelijk. "Een dommige schreeuwplaat" is de juiste benaming. Wel oké, maar niet te vergelijken met hun oudere werk. Sowieso die teksten... sinds wanneer beïnvloedt Slipknot Slayer i.p.v. andersom???

Ik blijf erbij dat de tegenwoordige albums van de grote metalacts van de jaren 80 (o.a. Maiden, Slayer, Metallica) geen schim meer zijn van hun vroegere platen. Ze zijn allen ofwel stil blijven staan ofwel hard achteruit gegaan. Daar doen extra gitaristen en hardere, snellere of langere nummers niets aan af.

vergelijken met voorgaand werk, ik weet niet of dat nu wel zo zinvol is, dat zou kunnen betekenen dat je meer van hetzelfde wilt

verder, als je geen muzikale ontwikkeling ontdekt in slayer, lijkt het me verstandig nog eens goed te gaan beluisteren

@ hammerhead - je wordt gewoon oud:)

joy

Ik wil juist niet meer van hetzelfde en dat is nu precies wat Slayer wél doet, alleen dan op een slechtere manier.

Ik voel me overigens nog geenszins oud hoor.

Wat vind je dan van Diabolus in Musica, als ik vragen mag, HH? Die verschilt mijns inziens wel op een goede manier van eerder Slayerwerk, of ben je dat niet met me eens?

Diabolus, al in geen jaren meer gehoord (kan me zo gauw alleen Stain of Mind voor de geest halen). Is in m'n herinnering wel een aardige plaat ja. Ik zal 'm weer eens downloaden.

Ik moet bekennen dat ik God Hates Us All ook zeker wel de moeite vind. Het mooie vind ik net dat ze hun sound op een geslaagde manier hebben weten over te brengen in het nieuwe millenium. Hoorbaar Slayer maar toch ook modern genoeg om ook een nieuw/jonger publiek te boeien en niet meteen al hun oude fans op de tenen te trappen. Ik heb ook niet echt de behoefte om te gaan vergelijken met Reign in Blood of South Of Heaven. Dat was toen en dit is nu. Van mij mag Slayer op deze weg doorgaan, ik hoop dan ook dat de nieuwe cd niet een goedkoop aftreksel wordt van Reign In Blood of dergelijks om toch nog maar op de "back to the roots bandwagon" te springen.

Sinner, ik ben het roerend met je eens. Ik ben alleen zelf wel een beetje bang dat de nieuwe plaat een slap aftreksel gaat worden.

Ik bedoel de kwaliteit van de albums vergelijken.

en die kwaliteit zit hem in het hele pakket, hoedanook, je gaat toch vergelijken

dommig?

verklaar je nader?

Slayer moet thrash metal maken en niet proberen mee te liften op de toenmalige nu-metal hype. Een nummer als Threshold is met gemak het meest debiele Slayer nummer ooit, gewoon oerslecht. Slayer kan echt veel en veel beter dan ze hier laten horen.

Verder staat er teveel mid-tempo geneuzel op deze plaat. Ik luister liever naar snijdende thrash zoals op Hell Awaits en RiB.

Een wat modernere sound staat niet meteen gelijk met nu-metal. Mocht Slayer nog steeds klinken als op Hell Awaits dan gaf anno 2006 wellicht niemand buiten het selecte groepje die-hard fans er nog een zak om. God Hates Us All speelt nog steeds trash metal - klinkt enkel wat moderner. Ze zijn erin geslaagd een groot deel van het oud publiek aan zich te binden EN tevens de jongere generatie eveneens te boeien. Doe dat maar eens na.

(perfecte voorbeeld van hoe het niet moet? De Duitse true metal scene. Die zijn altijd blijven steken op dezelfde twee riffs en neemt dat dan nog iemand serieus? Om Running Wild, Grave Digger, Helloween en consoorten maalt al jaren niemand meer. Enkel het groepje kalende 40plussers met bierbuiken dat het nog steeds allemaal brilliant vind).

mee eens Sinner.

Slayer heeft met GHUA een zeer sterke, compromiloze plaat afgeleverd.
Nog steeds veel snel werk, daarnaast ook lekkere vette groovy stukken.
NERGENS flirten ze met nu metal, het enige dat ze met deze schijf doen, is alle nu-metal in de hoek zetten:
"daar! ZO moet dat!" lijkt elk nummer te zeggen.

Is gewoon niet waar. Deze plaat is voor Slayer-begrippen zeer simpel, routineus en gewoon "dommig". "Payback's a bitch, motherfucker..." Ik moet altijd lachen bij dat stukje. "Gangsta-metal"???
Als je gitaar speelt snap je meteen waarom. Zelden zo'n inspiratieloze riffs gehoord. Moet wel zeggen dat de drums van Bostaph dat nog een beetje compenseren.

tsja, das jouw mening...
presenteer hem aub niet als waarheid.
ik speel overigens ook gitaar, 16 jaar nu.

100% mee eens, GHUA is een compromisloze snelle thrash plaat. Ik vind slayer zowiezo niet opvallen vanwege hun technisch vernuft, louter op basis van hun sterk samenspel en extreme snelheid vallen ze op. Hun riff zijn eigenlijk nooit van een extreem hoog niveau dus daarmee doen ze op GHUA ook niets anders dan op hun andere platen. Ik snap overigen ook niet hoe mensen deze plaat slap kunnen vinden en een plaat als Seazons inthe abbys wel erg sterk kunnen vinden, die plaat bevat ook redelijk veel melodie, en minder raggend thrash werk.

Ik vind zowel Seasons als GHUA niet bijster interessant.