Slayer - God Hates Us All (2001)

Ik kan niet in de hoofden van de mannekes van Slayer kijken. Maar er zijn zoveel redenen om keihard anti-religie te zijn dat ontzettend veel mensen niet anders kunnen dan het zijn. Bij Slayer lijkt het haast een karikatuur geworden, maar als je even nadenkt over die titels snijden ze wel hout. Als er een alwetende en almachtige schepper van alles is, dan kan dat niet anders dan de verschrikkelijkste psychopaat zijn. En dan heb ik nog niks over de kerk gezegd. Op VRT CANVAS was gisteren de laatste aflevering van Godvergeten te zien. Niet mooi om te zien hoor.

Weet je wat een dominee dan antwoordt? "Maar jij snápt het (nog) niet helemaal. Gods wegen zijn namelijk ondoorgrondelijk. Het lijden heeft betekenis, maar je moet er eerst doorhéén. Daar wordt een mens uiteindelijk beter van, let maar eens op!" Superslim, die lui...

Makkelijk te doorprikken, want god laat mensen dan nog altijd nodeloos lijden. Hij zou ze als almachige schepper namelijk meteen goed gemaakt kunnen hebben, in plaats van bijvoorbeeld onschuldige kinderen een vreselijke dood te laten sterven zodat hun ouders door hun lijden misschien wel eens betere mensen zouden kunnen worden. De wegen van een almachtige en alwetende schepper van alles zijn helemaal niet ondoorgrondelijk maar zichtbaar voor iedereen. Hij creëert willens en wetens een wereld vol lijden, kan dat op elk moment beëindigen maar kiest ervoor dat niet te doen. Meestal zegt zo'n 'slimme dominee' dan ook nog dat god de mensen een vrije wil heeft gegeven. Maar als mensen een vrije wil hebben dan is God niet meer almachtig. En als god niet almachtig is is het net zo'n loser als wij allemaal.

Tuurlijk. Je dacht toch ook niet echt dat ik dominees superslim vind? Ze kunnen ook met een ondoorgrondelijk praatje aankomen, natuurlijk. In het ergste geval krijg je gemompel, een boze blik of lopen ze gewoon bij je weg... good riddance.

Een (s)preker op Speakers' Corner in het Londense Hyde Park kreeg mij als zestienjarig met een Slayer T-shirt in het vizier en begon met het schuim op de lippen te fulmineren. Heerlijk. Ik stond er met een brede grijns van te genieten.

Dat kan ook nog.

Er wordt hier verwezen naar de reportage 'Godvergeten' op Canvas. Deze reeks snijdt door merg en been. Het is duidelijk dat de Kerk hier tekort geschoten heeft en zwaar in de fout gegaan is. Alleen zie ik niet in waarom geloof in twijfel moet getrokken worden of belachelijk moet gemaakt worden. Nu, meningen mogen verschillen.

Ik zie niet waar precies geloof belachelijk gemaakt wordt. Echter, dat we het niet in twijfel moeten trekken, is nou net het probleem. Ik ben twee jaar samen geweest met een Joodse dame, uit een orthodox Joodse familie. Zodra ik wat kritische vragen stelde over het Jodendom, werd ze boos want zij heeft geleerd dat alleen al gedachtes van twijfel zondig zijn en dus zorgde ik ervoor dat zij zondig was.

Ik heb daar overigens alle respect voor en ik ben gestopt om met haar discussies over haar religie aan te gaan. Echter, op grotere schaal vind ik wel dat dit de manier is om je volgelingen heel makkelijk te controleren. Kritisch nadenken wordt als het ware afgestraft. Denk ook aan het moment dat Luther de bijbel in voor het volk begrijpelijke taal vertaalde en de kerk not amused was, want nu kon het volk zelf gaan nadenken over de woorden.

Dit is iets waar Slayer o.a. aan referereert in het 'titelnummer' Disciple. Kerry King, die de teksten voor dit album schreef, stelt dat men maar blindelings volgt. Ook stelt hij inderdaad in dat nummer dat God ons allen haat, maar eerder als een vorm van maatschappijkritiek ipv religiekritiek: waarom zou God immers houden van een mensheid, die elkaar uitmoordt en bedriegt?

Het is dus echt niet zomaar anti-religie schoppen, maar ja, religie wordt wel in twijfel getrokken. Hoewel Tom Araya, de zanger, een christen is, is Kerry King (tekstenschrijver op dit album) inderdaad juist geen fan van religie, en ik denk dat we best kritiek mogen hebben op iets dat nog altijd zo'n grote impact heeft op de maatschappij. Dat is wel meer dan wat aandachtstrekkerij. Religie belachelijk maken zie ik nogmaals niet gebeuren.

Het is hier niet de plek daar uitgevoerd over van gedachten te wisselen hè. Maar het is niet alleen verleden tijd. De kerk doet wereldwijd rustig verder met tekort schieten en zwaar in de fout gaan. En heel kort samengevat zie ik het geloof wel als de basisoorzaak, in ieder geval van het niet ten volle willen/kunnen erkennen van die fouten. Want in de visie van popie jopie himself zijn misbruikers verleid door satan. Dat is middels geloof en het claimen van de enige goddelijke waarheid verantwoordelijkheid afschuiven. Tien weesgegroetjes zeggen en het is u vergeven. Zulk geloof moet niet belachelijk gemaakt worden omdat het belachelijk van zichzelf is.

In sommige stukken zit Slayer hier gewoon Korn te doen; van mij hoeft dat echt niet. Een andere keer misschien verder.

Toen Slayer het tempo ging terugschroeven, al enigszins in gang gezet met South of Heaven en op Seasons in the Abyss nog een tandje meer, had men mij aandacht.
Reign in Blood blijft nog steeds de spil waar het bij veel liefhebbers om draait, en hoewel een prima schijf haak ik na de zoveelste versnelling af.
Het is wellicht het kenmerk waar het juist om draaide bij Slayer maar zo gauw er wat meer 'groove' in het spel kwam trok men mijn aandacht.
Skeletons of Society, een track op Seaons en bij veel liefhebbers niet direct een favoriet nummer, blijf ik nog steeds te gek vinden.

Met God Hates Us All maakten de heren een zijstap naar enkele subgenres die destijds in het metalen landschap de dienst uitmaakten. Kortom, hier en daar een versnelling maar de plaat ademt met name 'groove' ten faveure van een snelle riff.
Regelmatig hoor ik invloeden van bands die destijds wat meer bekendheid genoten, of het nu Machine Head of Korn is, zelfs Biohazard lijkt wel als inspiratiebron gediend te hebben op een song als Cast Down.
Dat alles maakt het in mijn ogen helemaal geen slechte plaat, toegegeven; onderscheidend is het materiaal niet echt en Araya schreeuwt zich een slag in de rondte maar er staan nog genoeg ''nekschuddende'' tracks op het album.

Een topper is het niet, maar in mijn ogen hoeven de heren zich zeker niet te schamen voor deze worp.

Als mij een geluidsdrager met een dergelijke titel in een platenzaak of kringloopwinkel te koop wordt aangeboden dan zeg ik bijvoorbaat: "Nee, dank u".

Oh my..

Hier gaan we weer.

Toch is de tekst van Disciple (met de albumtitel in het refrein) eerder maatschappijkritisch dan religiekritisch. Nog best actueel.

In het geheel niet, net zo goed als een plaat van bijbelgenootschap Stryper mij vanuit religieuze kant geen pepernoot interesseert, kan het muzikaal gebodene mij gerust over de streep trekken. Een open geest heet dat.
Dat Slayer kritisch staat ten aanzien van religie hoeft toch geen probleem te zijn. ''Durf te denken'' schreef Kant al in de 18e eeuw, ik neem dat advies ter harte.
Voor het overige vermaak ik mij redelijk met God Hates Us All, geen lijstjes materiaal, maar de potpourri aan bands die klaarblijkelijk ter inspiratie hebben gediend, levert bij vlagen een aardige muzikale smoothie op.

Ja, hier gaan we weer. Nochtans de nagel op de kop, die albumtitel. Want de almachtige alwetende schepper van alles moet zijn schepsels wel hartgrondig haten gezien de eindeloze ellende waarin hij ze stort.

Waar Diabolus nog enkel wat licht oppervlakkige irritatie tussen de bilnaad veroorzaakte, klopt God Hates Us All deze broeiende fistula ani op tot een nimmer aflatende schuimende massa. Met als hoofdzakelijke oorzaak de godsgloeiende zeurende klaagzang van Araya.
Eerlijk, de eerste 10 minuten is er nog een sprankje hoop.....een heel klein beetje...Wát daarna met 'Cast Down' ook weer net zo snel naar de eeuwige jachtvelden wordt geholpen.
Ofdat ik verdimme naar Chaos A.D. aan het luisteren ben! Zo'n gelijke poëzie, gedragen door die ranzige moestuin van Cavalera op z'n poemes; 'Tanks on the streets! -Confronting police!'
Ik krijg het gevoel dat onze Tom ieder moment een tenenkrommende roep naar 'Jump Tha Fuck Up' kan doen. Dat wil je toch niet meemaken?!
Ik bedoel, 'Suicide on the street....Everywhere around you watch it breed....' en deze worden gevolgd door meer taaie shit uit de Hood, want Tom 'rant' maar door...

Echt, als je dit beschouwt als metal, en dan bedoel ik Slayer-metal, zonder de 'nu', is dit is buiten het groovende Bloodline om, complete troep. En dat meen ik serieus.
Maargoed!.., da's vloeken buiten de kerk blijkbaar, want zowat alles van Slayer wordt als cult en 'heilig' verklaard door onze 'elite'.
Vaak ben ook ik het niet eens met zo'n gelijke garde op Metallum, maar bij deze plaat kan ik me redelijk vinden in de meeste reviews aldaar.

Een grote boog....!

Dan behoor ik in ieder geval niet tot "onze elite". Slayer? Ik haat het!

God Hates Us All. Ja Slayer begint de nieuwe eeuw zoals we van ze mogen verwachten. Ze keren weer meer terug naar het klassiekere Thrash geluid en ze winden er geen doekjes om.

Ze knallen op vol vermogen direct uit de startblokken en dat bevalt mij wel weer. Beter dan in mijn herinnering in ieder geval. Maar ook Slayer krijgt onderhand wat vervelende eigenschappen in hun muziek. En dan vooral het feit dat ze eigenlijk elke keer hetzelfde doen. Met de invloeden van andere stijlen was dat op de afgelopen albums nog wel wat te verbloemen, maar hier valt het wel weer erg op. En dan blijkt ook dat ze eigenlijk niet heel veel meer kunnen dan dat. Dan ga je je toch afvragen wat deze plaat nu eigenlijk toevoegt aan hun eerdere werk. En heel eerlijk is het antwoord daarop dat het niets toevoegt.

En toch kan ik deze plaat wel waarderen. De krachtpatserij, de stoerdoenerij, de kritiek en vooral Araya's zang mag ik nog steeds erg goed hebben. Het knalt weer lekker door en na zo'n 40 minuten is het over en uit. Eigenlijk precies wat ik verwacht van een lekker stevig Thrash album. En daarin blijft Slayer toch weer leveren. Is het van de kwaliteit en intensiteit van vroeger? Nee, maar het is goed genoeg om te vermaken en ze blijven het nog altijd leveren met een bonk energie en venijn om het leuk te maken.

De plaat is tekenend voor wat ze hierna nog zullen leveren. Vooral meer van dit. De piek van hun kunnen ligt duidelijk achter ze, maar ze blijven vermaken. Niet perse hoogstaand of inspirerend, maar nog wel altijd met een bepaalde energie en intensiteit die hun genregenoten niet altijd meer lukt.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. God Hates Us All
9. Undisputed Attitude