Slayer - God Hates Us All (2001)

Sinds mijn vorige bericht bij dit album, vier jaar geleden alweer, ben ik wat positiever geworden over God Hates Us All. Nog steeds ben ik niet heel erg overtuigd van dit album, maar ik kan het in ieder geval zonder moeite uitluisteren. Een paar nummers, zoals Payback, bevallen me goed.

Slayer klinkt hier alsof ze erg goed hebben geluisterd naar wat voor –coremuziek dan ook maar in de mode was ten tijde van 2002, en hun geluid daarop hebben afgestemd. Dat maakt de muziek behoorlijk agressief en eigentijds klinken, maar tegelijkertijd is het veel van hetzelfde. Dertien nummers lang hakken en rammen, met te weinig uitschieters of memorabele riffs. Hoewel ik van Slayer geen filosofisch diepgaande teksten gewend ben, zijn ze hier afgezakt naar een bedenkelijk niveau en ook met de voordracht van die teksten ben ik niet supergelukkig.

Kortom, veel geschreeuw maar net wat te weinig wol, en enkele overtuigende nummers.

3.0*

Die titel is natuurlijk geweldig. Bikkelhard en meedogenloos album, maar tegelijkertijd wel vrij vermoeiend en taai. Hoofdzakelijk komt dit door de onprettige schelle produktie, maar ook het grotendeels midtempo en niet bijster sterke songmateriaal draagt er aan bij dat dit niet één van Slayer's betere albums is. De eentonige schreeuwzang van Tom Araya is ook niet zoals ik de beste man graag hoor. Er zijn gelukkig wel een aantal prima tracks, zoals Disciple, Exile, Bloodline en de opgefokte afsluiter Payback.

Tja, eigenlijk kan ik hier wel hetzelfde verhaal neerpennen als bij Diabolus in Musica. Weer die groove metal. Het is alleen sneller en daardoor verbergen Hanneman en King wat beter wat voor waardeloze riffs ze schrijven. Ik kan me voorstellen dat mensen wel wat kunnen met het refrein van Disciple, maar daar houdt het ook echt mee op. Dit is zielloos, leeg en smaakloos. Veel geschreeuw, weinig wol.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. God Hates Us All
8. Diabolus In Musica
9. Undisputed Attitude

Op het moment dat ik net into metal begon te komen, was God Hates Us All het meest recente Slayer-album. Niet dat ik het toen heb geluisterd, maar ik herinner me de recensies nog en de talloze t-shirts in de Large. Als ik het nu hoor vind ik het al iets beter dan de drie voorgaande albums, al scheelt het niet veel. De muziek is nog steeds meer geworteld in hardcore/groove dan alles van de era van Seasons In The Abyss en daarvoor, maar het voelt qua composities in ieder geval nog consistent aan. Araya's irritante geschreeuw is daar helaas ook een onderdeel van. Op Seven Faces tracht hij nog een gil/schreeuw, maar het blijkt al meteen dat hij hier de opties ook niet meer voor heeft. Wel meteen het eerste nummer waar hij nog iets meer variatie in zang probeert aan te brengen. Bloodline herinner ik me nog van Wet & Wild, ook meteen het enige nummer dat ik nog 'aardig' zou noemen. Ach, het is beter dan Undisputed Attitude en Diabolus In Musica...

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. God Hates Us All
7. Divine Intervention
8. Diabolus In Musica
9. Undisputed Attitude

Hoewel dit album toch aardig begon met 'Disciple' is al snel daarna duidelijk dat ik wederom geen fan ga worden van 'God Hates Us All' en stelt Slayer net zoals met de voorgaande twee albums me toch weer redelijk telleur en kan ik er geen touw meer aan vast knopen. Araya is zijn klasse al een tijd kwijt, met hier weer veel geschreeuw waar we weinig mee kunnen klinkt het vaak steeds slechter in de oorschelpen. Eentonigheid kent weer zijn hoofdrol en daar zijn de heren niet makkelijk van af te slaan, de riffs klinken vooralsnog het zelfde en het word me allemaal een beetje saai. Dan hoop je toch vaak dat men wat probeert met een album en als ik dan nummers als 'Exile' en 'Bloodline' hoor begin ik weer wat hoop te zien maar die hoop verknallen ze vaak weer, en dat blijft toch het zelfde bij deze groep. Alhoewel hij beter is dan zijn twee voorgangers, is dit wederom weer een album die niet weet te slagen in mijn bibliotheek en laat Slayer zien dat ook ik geen fan meer ga worden.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. God Hates Us All
08. Diabolus in Musica
09. Undisputed Attitude

Heuj ik ga weer lekker tegen de stroom in!

De kritieken die ik over dit album lees:
- veel geschreeuw
- schelle productie
- geworteld in hardcore/groove

Heerlijk! Men verbetert het recept van Diabolus in Musica. Dit keer wordt er vol ingezet op een combinatie van thrash, groove en hardcore-elementen. Oftewel, dit is veel meer een metalcore/thrashcore- dan een metalplaat. Ik snap dat je hier als thrashliefhebber op afknapt, maar voor metalcorestandaarden is dit een zeer aardige plaat. Ik raad jullie dan ook allemaal sterk af je met dat genre te bemoeien.
Persoonlijk kan ik hier in ieder geval erg van genieten. Het tempo is hoger, en er is ook afwisseling in tempo. Er staan meer goede songs op, en de productie is nog iets voller. Slayer gooit zich er met de volle 100% tegenaan, en daarin haalt men een niveau van intensiteit dat je weinig bands op deze leeftijd ziet of zag halen. Het zit allemaal niet bijster ingenieus in elkaar (het tegendeel), en de teksten zijn net zo tenenkrommend als altijd. Maar men zette ondanks dat alles al een sterke metalcoreplaat neer ver voordat dat genre zijn latere populariteit bereikte. Daar heb ik best een hoge score voor over.

De tussenstand:

1. Reign in Blood
2. God Hates Us All
3. Seasons in the Abyss
4. Diabolus in Musica
5. Show No Mercy
6. Undisputed Attitude
7. South of Heaven
8. Divine Intervention
9. Hell Awaits

Middenmotor in het Slayer oeuvre die me de laatste tijd toch iets meer weet te overtuigen.En dan vooral op basis van agressiviteit en hardheid,zo'n killer-song als Payback gaat echt door muren heen.
Zo staan er nog wel een paar meer op zoals bijvoorbeeld Cast down,Exile,Disciple en War zone,stuk voor stuk tracks die de band recht doen.
Wel had God hates us all wat meer afwisseling kunnen gebruiken,nu klinkt het geheel toch wel wat eenvormig en wat dat betreft helpt de vrij matige productie ook niet echt mee.
Tom Araya is trouwens ook wel eens wat beter op dreef geweest.
Voor de rest niet al te veel te klagen over dit album,dat misschien geen hoogvlieger is maar uiteindelijk nog wel een redelijk tot goed Metal album.

Waar Diabolus nog enkel wat licht oppervlakkige irritatie tussen de bilnaad veroorzaakte, klopt God Hates Us All deze broeiende fistula ani op tot een nimmer aflatende schuimende massa. Met als hoofdzakelijke oorzaak de godsgloeiende zeurende klaagzang van Araya.
Eerlijk, de eerste 10 minuten is er nog een sprankje hoop.....een heel klein beetje...Wát daarna met 'Cast Down' ook weer net zo snel naar de eeuwige jachtvelden wordt geholpen.
Ofdat ik verdimme naar Chaos A.D. aan het luisteren ben! Zo'n gelijke poëzie, gedragen door die ranzige moestuin van Cavalera op z'n poemes; 'Tanks on the streets! -Confronting police!'
Ik krijg het gevoel dat onze Tom ieder moment een tenenkrommende roep naar 'Jump Tha Fuck Up' kan doen. Dat wil je toch niet meemaken?!
Ik bedoel, 'Suicide on the street....Everywhere around you watch it breed....' en deze worden gevolgd door meer taaie shit uit de Hood, want Tom 'rant' maar door...

Echt, als je dit beschouwt als metal, en dan bedoel ik Slayer-metal, zonder de 'nu', is dit is buiten het groovende Bloodline om, complete troep. En dat meen ik serieus.
Maargoed!.., da's vloeken buiten de kerk blijkbaar, want zowat alles van Slayer wordt als cult en 'heilig' verklaard door onze 'elite'.
Vaak ben ook ik het niet eens met zo'n gelijke garde op Metallum, maar bij deze plaat kan ik me redelijk vinden in de meeste reviews aldaar.

Een grote boog....!

God Hates Us All. Ja Slayer begint de nieuwe eeuw zoals we van ze mogen verwachten. Ze keren weer meer terug naar het klassiekere Thrash geluid en ze winden er geen doekjes om.

Ze knallen op vol vermogen direct uit de startblokken en dat bevalt mij wel weer. Beter dan in mijn herinnering in ieder geval. Maar ook Slayer krijgt onderhand wat vervelende eigenschappen in hun muziek. En dan vooral het feit dat ze eigenlijk elke keer hetzelfde doen. Met de invloeden van andere stijlen was dat op de afgelopen albums nog wel wat te verbloemen, maar hier valt het wel weer erg op. En dan blijkt ook dat ze eigenlijk niet heel veel meer kunnen dan dat. Dan ga je je toch afvragen wat deze plaat nu eigenlijk toevoegt aan hun eerdere werk. En heel eerlijk is het antwoord daarop dat het niets toevoegt.

En toch kan ik deze plaat wel waarderen. De krachtpatserij, de stoerdoenerij, de kritiek en vooral Araya's zang mag ik nog steeds erg goed hebben. Het knalt weer lekker door en na zo'n 40 minuten is het over en uit. Eigenlijk precies wat ik verwacht van een lekker stevig Thrash album. En daarin blijft Slayer toch weer leveren. Is het van de kwaliteit en intensiteit van vroeger? Nee, maar het is goed genoeg om te vermaken en ze blijven het nog altijd leveren met een bonk energie en venijn om het leuk te maken.

De plaat is tekenend voor wat ze hierna nog zullen leveren. Vooral meer van dit. De piek van hun kunnen ligt duidelijk achter ze, maar ze blijven vermaken. Niet perse hoogstaand of inspirerend, maar nog wel altijd met een bepaalde energie en intensiteit die hun genregenoten niet altijd meer lukt.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. God Hates Us All
9. Undisputed Attitude