Riverside - Second Life Syndrome (2005)

Een mooie plaat, leunt zwaar op de sound van de laatste 2 Porcupine Tree albums, maar ook elementen uit de hoogtij dagen van Pink Floyd en stukjes Dream Theater hoor ik er in terug.

Enige probleem is dat de symfo-elementen vaak iets te sterk naar voren komen. De gitaren partijen klinken dan lekker zwaar, maar worden wreed verstoord door teveel synthesizer gebruik, helemaal als er riedeltjes a la Dream Theater doorheen komen. Metal gitaargeluid met keyboard solo's is een combinatie die gewoonweg niet door de beugel kan.

Toch wel 4 sterren waard, voornamelijk om de geweldige composities.

Mooie progressieve rockplaat. Beetje Tool, beetje Dream Theater en een heleboel (rustige) Opeth. Niet heel origineel dus, maar de songs en de uitvoering ervan zijn zo sterk dat de band toch een eigen identiteit heeft.

We schrijven 2005.

Op verschillende fora's kwam ik de naam Riverside tegen, voor mij op dat moment een totaal onbekende band.
Er werd veelvuldig positief gesproken over de album OOM, wat ik een rare titel vond maar was me er toen totaal niet van bewust dat het hier om een afkorting ging.
OOM staat natuurlijk Out of Myself, een album die ik pas later ontdekte.

Op aandringen van een paar mede-progresievelingen was Second Life Syndrome mijn eerste kennismaking met deze Poolse band.
Volgens sommige kan men Riverside vergelijken met bands als Porcupine Tree of een Dream Theater maar de vergelijking met vooral Dream Theater gaat voor mij niet helemaal op.
Ik vindt Riverside meer een stap tussen het wat stevigere neo-prog en prog-metal met Pink-Floyd- elementen maar dan ontdaan van alle virtuoze technische hoogstandjes van bijvoorbeeld een Dream Theater.
Het is progressief, het is technisch maar men overdrijft nergens.
Riverside is vooral een echte band-gebeuren. Niemand excelleert boven de ander al staat de Gilmour-achtige gitaarwerk van Piotr Grudzinski wel prominent naar voren geplaatst.
De ritmesectie Mariusz Duda en drummer Piotr Kozieradzk is solide, zonder teveel fratsen en de keyboards van Michal Tapaj zorgt voor de juiste binding maar de zang is wat monotoon te noemen.
Al past het goed bij het muziek, Mariusz is geen geweldige zanger en zijn de grunts meer een toevoeging dan een waarde.

Op het eerste gezicht staat het nogal vreemd dat de cd opent met de nummer After en eindigt met Before, maar de uitleg hiervoor is simpel want After is gewoon het eerste nummer na Out of Myself en Before is het laatste nummer vóór de toen nog titelloze derde cd, Rapid Eye Movement.
Grappig trouwens is dat After qua opbouw en sfeer een Lunatic Soul, Mariusz' solo project, sfeertje herbergt.
Het tweede nummer Volte-Face is echter waar het echt begint.
Goede uptempo nummer met vrij stevige momenten, her en der wat grunts, met goed gitaarwerk van Piotr Grudzinski, een naam die je nog wel wat meer tegen gaat komen, zo ook in het nummer wat volgt, Conceiving You, wat een juweeltje genoemd mag worden.
De titeltrack Second Life Syndrome, een epic verdeelt in drie delen, staat een beetje misplaatst. Meestal word een epic of op het eind of in het midden gezet, maar daar staat hij nu iets voor.
Wellicht had het handiger geweest om het nummer om te draaien met bijvoorbeeld Artificial Smile. Dit is niet het goede moment van de cd waar je er klaar voor bent om naar zo'n epic te luisteren.
Het is in ieder geval een leuke nummer die met toevoeging van de instrumentale derde deel, toch iets té lang door borduurt.
Artificial Smile is mede omdat het een sfeer oproept van iemand die letterlijk op het randje balanceert een nummer die perfect bij het concept past, maar alle 'gekte' die in dit nummer voorbij komt is voor mij iets teveel van het goede en bestempel ik dan ook als het zwakste nummer van het cd.
Daarna gaat de cd gelukkig weer de goede kant op met hoogtepunten als I Turned you Down, luister maar 's naar het sfeervolle gitaarspel van, daar is ie weer, Piotr Grudzinski, het knotsgekke instrumentale Reality Dream III waarvan deel I en II terug te vinden zijn op Out of Myself en het magistrale Dance With the Shadow waar alle registers worden opengetrokken en wordt de cd op een uitstekende, bijna mystieke manier afgesloten met het al genoemde Before.

Al met al is Second Life Syndrome een goede tweede cd waar het door de bank genomen veel steviger aan toe gaat dan op zijn voorganger en maar die ook veels te snel voorbij is.
Voor je het weet hoor je de laatste vervormde schreeuw en wordt je wakker uit een progressieve roes die zelfs na al die tijd niet snel verveelt.

Het moet gezegd worden, de muziek van Riverside moet je liggen maar ik kan er nog steeds veel van genieten.

Een terechte 4.

Oh oh, wat blijft dit toch een ongekend lekker schijfje. Ook al is het eerste album meesterlijk, dit is wat allemaal wat gebalanceerder en beter uitgewerkt hetgeen vooral de diversiteit van de zang ten goede komt en op een aantal keren werkelijk prachtig wordt ingezet. Zoals bijvoorbeeld wanneer de zang begint van Volte Face met 'I have spent all my previous life.....' en natuurlijk overduidelijk met Concieving You maar ook met I turned You Down. Maar ook het gitaarwerk on combinatie met het toetsenwerk wat vooral ontzettend sterk is op de titeltrack.

Het is inderdaad wat harder en neigt meer naar de metal kant hier en daar, voorzien van wat grunten, hier en daar maar daar staat toch echt tegenover dat het album ook veel atmospherischer is en veel meer sfeer heeft. Ik denk omdat de prominentie van de toetsen meer naar voren is geschoven.

Beste nummers : Volte-Face / Second Life Syndrome & Before.

In het kader van het komende concert in 013 (als nieuwkomer wordt dat mijn eerste optreden van Riverside) dit album voor het eerst sinds tijden weer eens gedraaid, enigszins huiverig want ik herinner me dit als een geweldige plaat... en gelukkig staat hij nog steeds als een huis. Afwisselend, geïnspireerd, lekker stevig en zeer kleurrijk, geweldige melodieën, superbe gitaarwerk (die laatste minuten van het titelnummer!), meeslepend van de eerste tot de laatste minuut, met de eerste vier nummers van het album als hoogtepunt maar in de laatste vijf verder geen zwakke momenten. Voor mij een hoogtepunt binnen hun oeuvre.

Een hommage aan de gitarist van een van mijn favoriete bands.

Riverside - Second Life Syndrome (Reality Dream DVD) - YouTube
Live Second Life Syndrome van de DVD Reality Dreams

Het lijkt wel eeuwen geleden dat ik alleen dit soort muziek hoog in mijn vaandel had staan, maar met dit album en nog een aantal schitterende albums van andere, recent ontdekte, artiesten zal Second Life Syndrome een meer dan welkome aanvulling in mijn bescheiden collectie melodische rock- en metal albums gaan worden. Alle groepen, die verder in dit draadje genoemd worden, ken ik alleen van naam en van sommigen een enkel album, dus heb ik weinig tot geen referentiemateriaal. Behalve dan natuurlijk van grote favoriet Pink Floyd. Maar misschien op wat 'echoes' na, hoor ik niet teveel Pink Floyd. Het geluid is verder prachtig, er wordt melancholisch mooi gezongen en het bevat niet téveel gefröbel, niet téveel metal en het is toch lekker stevig op z'n tijd. En dan spijt het mij zo dat zo'n fantastische gitarist er niet meer is en dat ik hem nooit meer zal horen op eventuele nieuwe albums in deze erg mooie stijl.

Zelfs de 'oerschreeuw' vind ik heel stijlvol!

De grote toppers voor mij zijn Second Life Syndrome en het schitterende I Turned You Down.