The Only Ones - The Only Ones (1978)

Enkele jaren geleden maakte ik een reeks afspeellijsten met mijn favoriete new wave per jaar. Daarbij ook randgevallen zoals pubrock en mijn vorige station The Motors is zelfs daarvoor te mainstream. Maar in mei 1978 verscheen ook pure new wave, zoals het debuut van Londenaren The Only Ones.
Nou ja, pure wave? In het eerste bericht op MuMe (2005) wordt dit "psychedelische Punk-Rock" genoemd. Van zowel psychedelisch als punk herken ik hier weinig, al is het soms stevig en klinkt in de solo van Breaking Down een echo van The Doors. Maar dit is geen one-two-three-four-raggen-op-je-gitaar-muziek en evenmin zweverig-jammende zweefkezerij.

Wat klinkt is melodieuze muziek met de "zeurstem" van Peter Perrett als verbindende factor. De plaat begint langzaam met The Whole of the Law waarin een tenorsax klinkt én de invloed van Lou Reed. Soms is het heel energiek zoals in het bekende Another Girl, Another Planet en het knallende City of Fun. In The Beast en No Peace for the Wicked is daar de sfeer van onderkoelde New Yorkse wave.
Pas op kant 2 hoor je in It's the Truth dat Perretts stem ook een laag bereik had, waarna hij hoog en energiek vervolgt met Language Problem. Daarin speelt hij met John Perry leuke dialogen op gitaar. De plaat sluit af met een gitarenclimax in The Immortal Story, inclusief huilende tremolo. Dit waren geen groentjes op hun instrumenten...

Bekende namen achter de knoppen: Ed Hollis (tevens broer van Mark van Talk Talk) en Steve Lillywhite, opgenomen voor majorlabel CBS. In 2009 verschenen op cd met drie bonussen. Die voegen niet altijd wat toe, maar hier wel dankzij een single uit 1977: op de A-kant het schone Lovers of Today met op de B-kant Peter and the Pets, plus de B-kant van single Another Girl, Another Planet, het uptempo My Wife Says.

Soms onderkoeld, dan weer stevig. Een heel gevarieerd debuut met op cd drie fijne desserts. De titelloze elpee haalde in het Verenigd Koninkrijk in juni 1978 #56, in februari 1992 (!) haalde Another Girl, Another Planet in het Verenigd Koninkrijk #57. Dat laatste doordat het via verzamelaar The Sound of the Suburbs (1991) alsnog opviel. En wie rondkoekelt, ontdekt dat vele muzikanten The Only Ones als inspiratiebron noemen.

Mijn reis door new wave zou eigenlijk opnieuw bij Plastic Letters van Blondie moeten verdergaan. Omdat ik die al behandelde, ga ik naar juni 1978: Easter van de Patti Smith Group.