The Stooges - The Stooges (1969)

De hoes van dit album is van de fotograaf Joel Brodsky, die ook de hoes voor de debuutplaat van The Doors heeft geschoten. Dus is het niet toevallig dat die twee hoezen wel enige gelijkenis hebben.

Punk is schatplichtig aan dit album. En Nick Cave heeft het psychedelische "We Will Fall" goed in z'n oren geknoopt. Prachtig album en de 2018 vinyl dubbelaar klink als 'n tierelier. The Stooges - The Stooges (2018, 180g Gatefold, Vinyl) | Discogs

Niet helemaal mijn ding, maar wel behoorlijk bijzonder dat dit al in 1969 is uitgebracht. Een album dat ook toen een behoorlijke impact heeft gehad neem ik aan. Als destijds 10 jarige was ik daar nog niet echt mee bezig.
Geen top, maar wel een album dat ik regelmatig zal gaan draaien (streamen), al zal We Will Fall vaak worden geskipt.
16e (wel wat hoog) in de 100 Greatest Albums of 1969 en op dezelfde plaats in de Best Ever Albums 1969.
3,5*

Het beste album van The Stooges. Met dit werk waren ze hun tijd ver vooruit. Het nummer I wanna be your dog doet me denken aan dat geweldige optreden op Pinkpop in 2007. Meester Iggy smeet zich in het publiek, waarna een hele meute met hem op het podium mocht dansen. Toen een reporter hem na afloop vroeg, waar hij al die energie vandaan haalde, zei hij lachend: 'I suck energy from other people.' Legendarisch, net als dit album, dat ik onlangs heb aangeschaft.

Vandaag weer eens opgezet, leuk plaatje, maar helaas ook een kindje van zijn tijd. I Wanna Be Your Dog vind ik het lekkerste nummer. En We Will Fall is een draak die maar ellenlang doorkabbelt, en je het liefst skipt na een minuut of 2/3.

I Wanna Be Your Dog is eigenlijk echt wel één van de beste nummers van de jaren '60.

Ik heb zelf net wat meer met opvolger Fun House, maar dit debuut van The Stooges mag er zeer zeker zijn. Het openingsnummer is meteen heerlijk, met een edgy tekst, en I Wanna Be Your Dog is een ziedende, pure brok muziek en emotie, een hoeksteen voor veel van de latere punkbands.

Het lange, contemplatieve We Will Fall is dan weer een vreemde eend in de bijt, met invloeden van de psychedelische scene (al zijn die overal wel aanwezig, eigenlijk). No Fun klinkt wat ironisch, en lekker gruizig. Iggy vind in dat soort songs een speeltuin natuurlijk, waarin hij zich krols mag laten gaan.

Dan heb je, mijns inziens, ook meteen de beste songs gehad. De 4 die daarop volgen, hebben niet dezelfde impact, maar zijn wel gewoon erg goeie songs.

4 sterren

En wat te denken van Swans?

Deze week nog eens beluisterd. Blijft een goede. De energie spat er van af.