Crowded House - Temple of Low Men (1988)

Tim Finn doet op deze plaat niet mee, Bertus, dus het is maar een gebroeder Finn.

Maar zeker een nummer als Into Temptation is pop-perfectie.

Fout, Arrie, Tim Finn zingt backing vocalen op CH albums 1, 2 en 4.
Op album 3 was hij zelfs groepslid. En ook omgekeerd zong Neil telkens mee
op de solo-albums van oudere broer Tim. Of Tim nog hoorbaar is op de CH platen,
nieuwe line-up, weet ik niet. Ik volg ze al een tijdje nier meer.

Luister maar naar Better Be Home Soon en je hoort Tim zo meezingen.

Ja je hebt gelijk, Dazzler, bedankt voor de correctie. Ik dacht dat hij alleen op het derde album meedeed, omdat hij daar groepslid was.

Misschien is het wel vakmanschap, maar het is allemaal zo standaard. Wat moet ik er dan mee? Het mag van mij allemaal een stuk spannender, gewaagder. Kwa lyrics onderscheid dit zich ook nog eens niet van standaard popmuziek.

Vandaag (toevallig) beluisterd en ik ga hem verhogen naar een 4,0*. Woodface blijf ik toch de beste vinden, maar deze bevat ook een aantal sterke songs. Wat meer rock heb ik het idee (vooral In The Lowlands ) en dus ook wat spannender.

Dan onderschat je ze toch behoorlijk. Of je de muziek standaard vindt, moet je zelf weten, maar als je verder kijkt dan het refrein van nummers als Weather With You en Better Be Home Soon zie je toch best sterke teksten.

There is freedom within, there is freedom without
Try to catch the deluge in a paper cup
(Don't Dream It's Over)

Doesn't pay to make predictions
Sleeping on an un-made bed
Finding out wherever there is comfort there is pain
Only one step away, like four seasons in one day
(Four Seasons In One Day)

It's circumstantial, it's nothing written in the sky
And we don't even have to try
and we'll be shaking like mud, buildings of glass
Sink into the bay they'll be under the rocks again
You don't have to say I know you're afraid
(It's Only Natural)

I will run for shelter
endless summer lift the curse
Feels like nothing matters
In our private universe
(Private Universe)

Absoluut geen ingewikkelde progteksten, maar wel van die rake teksten. Teksten van de man is wel een mooie omschrijving. Van die oprechte teksten. De bewoording van gevoelens die de gewone man.

De teksten snijden clichématige onderwerpen aan, wat ik tegenwoordig nogal zat ben. Gevoelens ban de gewone man? Dat heb ik al zovaak gehoord. Lyrics die een bepaald surrealisme hebben doen me veel meer dan de zoveelste zeikzin over gevoelens.

Beste Eveningguard,

Mag ik jou een stukje Chocolate Cake aanbieden?
Kan je qua surrealistische ironie een taartpunt aan zuigen.

YouTube - Crowded House - Chocolate Cake (Music Video)

Je moet ook eens op het artwork letten: de bijhorende design werd een handelsmerk.
En als je helemaal overstag durft gaan, duik je best eens in het jaren 70 werk van Split Enz.
Dat was surrealisme in het kwadraat. Groepje dat de broertjes Finn samen runden.

Of iets minder bekend: The Finn Brothers - Finn (1995)

Naar aanleiding van Dizzy heights van Neil Finn deze weer eens uit de kast getrokken... Wat is Better be home soon toch waanzinnig mooi ... Samen met Four seasons in one day toch wel de briljantjes van Crowded House...

Het voordeel (of nadeel) van Crowded House is dat ze van continu niveau zijn. Als je hun muziek waardeert dan maakt het eigenlijk niet veel meer uit welke cd je van hun aanschaft. Ze toveren ogenschijnlijk met het grootste gemak het ene na het andere prachtige liedje uit hun mouw, en dat is natuurlijk ook een gave...
In ieder geval is dit album ook weer bijzonder geslaagd te noemen.

Net als de voorganger weer een heerlijk album om lekker naar te luisteren als je met iets bezig bent. Alweer 3,5 * dus

1 3 5 en 10 ken ik van een verzamelaar..zal de rest ns checken..vooral dit album schijnt goed te zijn..

IJzersterk album en beter dan hun debuut.
Ook geluidstechnisch is de plaat een behoorlijke verbetering, enkel Kill Eye weerhoudt mij van het geven van de volle mep.
9 pareltjes van popsongs waarvan Mansion In The Slums, When You Come & Never Be The Same er wat mij betreft bovenuit springen, gedragen door de heerlijke vocalen van Neil Finn.
En dan te weten dat Woodface nog moest verschijnen.

Degelijk en een fraai staaltje van songwriting, is na een aantal luisterbeurten mijn conclussie.
Neil Finn had zijn leerperiode bij broer Tim in Split Enz en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.
Crowded House heb ik altijd gezien als een follow -up van The Beatles.
Niet zozeer in de experimentele fase, maar de Lennon&McCartney songs met kop en staart, maar dan in een later tijdperk.
Neil Finn heeft het vinnige van Lennon en het romantische van Macca in het totaalpakket.
Daarmee wil ik niet zeggen dat hij imiteert, maar het zit er gewoon in.
In dat opzicht heb ik wat meer met Split Enz, omdat grote broer Tim, zo'n sterk tegengewicht bood.
Maar Temple Of Low Men heeft zodanig veel kwaliteit en sprankeling, dat je als het ware meegetrokken wordt in de fraaie zangmelodieen, muzikaliteit en het hoge niveau van de songs.
Hoe lekker de band ook rockt hier, de slowers blijven het beste hangen.
Into Temptation en de afsluiter Better Be Home Soon, zijn prachtig en nog altijd memorabel.
Het succes bleef dan ook niet uit.
Het grotere publiek kon hier ook wel wat mee natuurlijk.

Mooi album. When You Come is mijn fave!

Ja, de twee singles van het album zijn het beste - wel vaker het geval bij een Crowded House-album. Maar Neil Finn weet hoe hij een liedje met een kop en staart moet schrijven en bovendien hoe hij voldoende afwisseling op een album moet aanbrengen zonder de sfeer van het geheel aan te tasten.

Ik kan ook wel wat met je vergelijking van Lennon & McCartney, vooral in puur kwalitatief opzicht. Want ik vind Tim en Neil niet gelijksoortige tegenhangers als John en Paul. Die laatste twee waren compositorisch vaak echt elkaars tegenpolen, maar hielden elkaar op een fantastische manier in evenwicht. Neil en Tim vullen elkaar meer aan, waarbij Neil de beste songschrijver is en Tim iets vaker het experiment zoekt. Al kan Neil dat laatste zeker ook, getuige enkele latere soloplaten. En Tim kan ook gewoon heerlijke ongecompliceerde popliedjes schrijven, zoals-ie met zijn eerste solo-album bewees.

Over deze plaat - ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke ik nou de beste CH vind. Ik neig naar Together alone, die ooit in mijn top 10 stond, maar eigenlijk zijn ze allemaal ijzersterk, in elk geval de eerste vier.

Wie meer wil lezen over de Finns en dit album kan al scrollend hier terecht.
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Time & Tide: de Finn top 100

Een aanrader. Voor Split Enz en Crowded House liefhebbers een must!

Mijn moeder liet mij eens een keer het nummer better be home soon horen, en dat raakte mij daadwerkelijk tot op het bot!
Toen moest ik ook meer van deze band horen, dus luisterde ik ook een aantal andere nummers van hen. Ook die vond ik werkelijk schitterend, dus wilde ik ook wel eens een album van crowded house luisteren.
Ik ben begonnen bij deze omdat hier better be home soon opstaat. Ik vind dat nog steeds in van de betere nummers, maar ook into temptation en I feel possessed zijn zeer de moeite waard!
Dit album wisselt rustigere nummers en ruigere nummers goed af en luistert lekker weg. Voor nu geef ik 4 sterren, met kans op een hogere waardering als ik deze plaat vaker heb gehoord.

Goede opvolger van goed debuut van Crowded House, die eigenlijk geen slechte albums kunnen maken.
Altijd melodieus, altijd helder klinkend en dikwijls lichte Beatles invloeden.
Met de kleine hit Better Be Home Soon (september 1988) en de grotere hit (nummer 12) Into Temptation (april 1989).
Niet echt slechte nummers op te vinden.
Zou dus wel eens gewoon 4 sterren kunnen worden.

Moet je gewoon doen Dibbel. Het plaatje toont eens te meer aan hoe groot de compositorische vaardigheden zijn van Finn. De Beatles invloeden liggen er als altijd dik bovenop maar Crowded House is meer dan dat. Hoe vaker je het album beluister des te meer bepaalde zaken opvallen. Het stemmige karakter in opener; I Feel Possessed, de kracht van de eenvoud van Into Temptation. When You Come met zijn kamerbrede refrein, of het pakkende Never Be the Same, het zijn heerlijke songs. In Kill Eye weten de heren het ontoegankelijke karakter van het nummer te koppelen aan fraaie arrangementen die het geheel ook weer tot een 'earpleaser' weten te maken. Hoewel de rek er tegen het einde er een beetje uitraakt delen de mannen de eerste klap al uit op de eerste helft van de schijf. Een mooie plaat hoor.

Ik volg Crowded House, nu weer in de belangstelling met een nieuw album, al jaren niet meer. Ik moet het geheugen eigenlijk maar weer eens wat op gaan frissen. En zodoende kom ik tot de conclusie dat ik dit album wel heel aardig, maar nou ook weer niet zó bijzonder vind.

Op één nummer na en dit nummer stijgt met kop en schouders ver boven de andere liedjes uit. Maar dat ene liedje kan ik mij nog wél goed herinneren.

Nu dan... ik drentel gewoon lekker door naar de volgende Crowded House.
Tot dan!

Het zal je misschien verbazen maar ik ben wel geinteresseerd in de titel van dat ene liedje.

Into Temptation!

Altijd zijn de Beatles invloeden hoorbaar maar dat neemt niet weg dat Temple Of Low Men tot het allerbeste van Crowded House behoort. Neil Finn is echt een ambachtelijke songsmid en met name met Better Be Home Soon heeft hij zichzelf overtroffen.

Krijg altijd een warm gevoel van hun muziek al zijn de teksten soms behoorlijk cynisch. De productie van Mitchell Froom kan niet beter. Kortom, weer een 5 sterren album.

Bij Crowded House weet je vooraf al wat je kan verwachten.
Is dat erg? Voor mij totaal niet! Ook op dit album hebben de heren weer 10 goed in het gehoor liggende liedjes gecomponeerd.

Woodface blijft voor mij het beste album van ze, maar "Temple of Low Man" is een heerlijke plaat.
Uitschieters voor mij zijn "Into Temptation", "Mansion in the Slum", "Sister Madly" en "Better be Home Soon"

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #16
Getriggerd door: #1985 (Into Temptation)
Andere Top 2000 nummers op dit album: geen
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: I Feel Possessed

Vind dit nogal tam en een beetje saai. De opening track I Feel Possessed vind ik wel mooi, de rest is vooral kwestie van uitzitten. Het stoort nergens en is niet slecht, maar het spreekt me niet zo aan.