The Ruts - The Crack (1979)

Zeker de beste Reggae Punk plaat die ik ken en total underated. Ze hadden het potential to blow-away The Clash"" als ook andere bands van deze aerea met dit grandiose album.

Deze echt klassieke tracks die bijna niemand kent als Babylon's Burning, Sus,Something that I said, It was cold en natuurlijk de beste track van dit album Jah War alles vergetende parels van de so called muziek experten

"Jah War" is about the Special Patrol Group's violence in Southall in 1979, in which Blair Peach was beaten to death and Clarence Baker was severely injured.

Luiste alleen en keer "Jah War" en deze Reggae Punk klassieker track bijft voor alle tijden in jouw hoofd hangen. Believe me or not!
Jah War fightin' fightin' JAH WAR

Het Hoes, getekent van John Howard is klassiek en vergelijkbar met het Sgt Pepper hoes

De opvolger "Grin & Bear it" konde dit hooge niveau niet meer berijken, had mischien te maken gehad met heroin probleme van hun zanger Malcolm Owen

Helemaal te gek deze plaat, dit is punk zoals ik het graag hoor. De reggae drive die het af en toe ondersteunt bouwt het meer op dan dat het afbouwt. Dit is bovendien ook nog eens een band die de instrumenten weet te bespelen ipv het wat aanrommelen met veel geschreeuw (en weinig wol). Absolute AANRADER!

Absolut met je eens. Dit is een klassieke plaat die helaas bijna niemand kent. Absolute AANRADER!

Prima bandje in hetzelfde straatje als the clash en een van de vele voorbeelden van jaya the cat. vind de gehele plaat niet heel sterk, maar jah war is een regelrecht punky reggae klassieker.

Hoewel de 2 toch erg verschillen in geluid is dit zeker een aanrader mocht je Basement 5' 1965-1980 goed vinden of omkeerd ook natuurlijk.
Jah War is erg goed maar ander materiaal is minstens even goed: Backbiter, Babylon's Burning, etc..

Top!

Voor de liefhebbers van mix tussen punk en reggae is Basement 5 zeker aan te raden. Probeer ook eens McRad of Bad Brains.

Ongelofelijk dat ik dit pas nu leer kennen. Heb dit album gehoord op Spotify. Moeilijk te geloven dat dit album uit 1979 dateert. Inderdaad knappe mix van reggae, punk en rock. Dit album wordt alleen maar beter hoe langer je er naar luistert. Dit smaakt naar meer. Goed samenspel tussen alle muzikanten. Zanger heel goed verstaanbaar. Uptempo. Perfect wat mij betreft. Krijgt van mij 4 sterren. Blijkbaar is dit ook het favoriete album van Henry Rollins. Zie daarvoor: The Crack: Why The Ruts’ Classic Remains One Of Punk’s Hottest Debuts - udiscovermusic.com

Was een klassieker in de (Amsterdamse) Punk scene indertijd. Ongelofelijk goede plaat, heb hem na een hele tijd weer eens geluisterd en het album staat nog steeds als een huis. Krachtige stem van wijlen Malcolm Owen, retegoede basloopjes, en prachtige melodieën. Topplaat!

Op reis door new wave in 1979 kom ik van de tweede van Siouxsie and the Banshees bij de eerste van Londenaren The Ruts: The Crack verscheen in september 1979. De groep ging al na één album door als Ruts D.C. vanwege de dood van frontman Malcolm Owen in juli 1980. Die laatste groep zag ik enkele jaren geleden in de Melkweg als voorprogramma van The Stranglers, nu pas kom ik bij hun eerste langspeler met een hoes als een zoekplaatje, van Jimi Hendrix tot leden van The Damned.

Grootste hit was de opener Babylon's Burning, #7 in het VK in juli '79. Muzikaal spannender vind ik Dope for Guns, waarop subtiel en tegelijkertijd energiek wordt gespeeld. In S.U.S. klinkt voor het eerst reggae, een genre dat steeds meer doordrong tot witte wave, zoals de in Nederland bekendere namen Fischer-Z en The Police eveneens deden.
In het gitaarwerk zitten leuke details, ook als de nummers op z'n punks zijn, getuige Something That I Said, #29 in september. Reggae / ska dringt volop naar de voorgrond in Jah War over de Southall riots van april dat jaar. In het nummer klinken bovendien blazers. Criminal Mind is daarna het felste nummer van The Crack. Toch bevalt het album mij het beste als de mix van punk en reggae / ska klinkt. Het album haalde #16 in oktober in het VK.
Van de groep verscheen in december van het jaar erop al een verzamelaar met onder meer non-albumsingles genaamd Grin & Bear It, waarmee tevens werd teruggeblikt op de te korte carrière van hun frontman.

Mijn reis door new wave vervolgt met iemand die vóór deze stroming al het nodige werk had uitgebracht en in 1979 hitsucces had: Dave Edmunds en zijn elpee Repeat When Necessary.

Een sympathieke cafébaas / beeldhouwer hoorde me uitwijden over enkele punkklassiekers. Geloof het of niet maar wie begin jaren ’90 als tiener dweepte met steengoede retro - Stones, Beatles, Floyd, Clash, Ziggy, Reed & Iggy, Zappa, Purple, Zep en Who - was toen een muzikaal buitenbeentje ... of zo voelde ik me toch. Niet dat ik me toen of nu verheven waande, integendeel: ik miste hierdoor wel een aantal actuele platen die ik pas later zou weten te waarderen. Sometimes I feel like I don’t absorb quickly.

Soit, de barman legde speciaal voor mij Crack van The Ruts op. Echt waar: ik herinner me totaal niet meer wat ik er van vond. De hoes is me wel bijgebleven. Hallo hierboven: dit is toch geen knipoog naar de collage van Sgt Peppers. Bekijk eens de platenhoes van It’s only Rock ’n Roll. De Stones deden voor artistieke vormgeving beroep op dezelfde Belg die de hoes van Diamond Dogs ontwierp, al kan de chronologie ook omgekeerd zijn. Wat ik me wel nog goed herinner: volgens Eddy zou die plaat moeilijk te vinden zijn. Een leugen, bovennatuurlijke interventie of stom toeval? De volgende schooldag trof ik bij de platenboer tegenover de bekendste museumboot van België een tweedehands cd aan van the Crack. Dat was dankzij de hoes want de naam van de groep of het album was me niet bijgebleven. Apetrots naar Eddy, die geïnteresseerd was in de drie bonustracks. Die bestaan voof één derde uit dronken gelal, geen meerwaarde dus. Daarom dit anno 2025 geheel overbodig advies voor wie de keuze heeft tussen de cd of de LP: doe zoals mijn vrouw destijds en ga voor het grootste formaat.

In pure punktraditie ben ik te werkschuw om me aan een volledige trackbeschrijving te wagen, daarom vermeld ik enkel de absolute hoogtepunten van dit viersterrenplaatje. Babylons Burning klinkt zoals de oudste Clash - White Riot - maar met nog meer loeiende pit. Leuk nummer ook om op m’n bas te tokkelen. SUS begint met een bassolo van 1,5 seconde wat wellicht bovengemiddeld lang is in dit Blitzkrieg-genre. Wel opletten geblazen met verwijzingen naar de stoute Duitsers. Net als vele andere punkies - The Pistols lijken me een uitzondering - waren de leden van Ruts politiek geëngageerd. In die tijd betekende dat complexloos uiterst links. Jah War verhaalt over geweld door politie op linkse tegenbetogers tijdens een partijfeestje van uiterst rechts. En dat verhaal brengt de band zeven minuten lang in onversneden reggaestijl. De song verveelt geen seconde en is tekstueel eens iets anders dan een zoveelste oproep om gras te roken, een fictief wezen te aanbidden of beide nutteloze activiteiten gelijktijdig te bezigen, nietwaar heren Marley en Mackintosh? It was Cold is new wave zonder synthetische electro maar door z’n laag tempo en lange tijdsduur doet die me in positieve zin een beetje aan Jah War denken. Something that I Said is één van de betere uptempo nummers die ik hier nog niet had vermeld. Wiki-achtig weetje: Henry Rolins is dol op The Ruts en heeft nog opgetreden met originele bandleden die zich niet fataal gedopeerd hadden.

Leuk stuk Earlyspencer en dank voor je correctie op de hoes: niet Beatles maar Stones. Douze points!

Henry Rollins is zelfs in het bezit van het originele schilderij dat de hoes van dit album siert. Inderdaad een leuke variatie op het idee om allerlei beroemdheden in het schilderij te laten opduiken. Ik kan me voorstellen dat het een intrigerende bezigheid is om zoveel mogelijk bekende gezichten te spotten. Op Discogs worden de meeste beroemdheden met name genoemd. Al zijn het wel deels mensen die vooral in het VK grote bekendheid genoten/genieten.

Zelf heb ik dit album nooit gehoord of gezien, maar bovenstaande beschrijvingen maken me wel nieuwsgierig. Ik heb uitsluitend op de link uit de updates geklikt omdat de naam The Ruts me bekend voorkwam van een commercieel Disky-verzamelaartje waar de band vertegenwoordigd is met Jah War. Geheel in de klassieke Disky-traditie wordt de titel daar zelfs fout gespeld als Jar War. Ik snapte dan ook niets van die titel, al had ik wel het vermoeden dat het hier om Jah ging.

Maar goed, dat ene nummer - het enige dat ik bij aanschaf van dit schijfje niet kende - vond ik wel zó goed dat het me in elk geval is bijgebleven: een prachtige combi van reggae en wat bescheiden punk-invloeden, right up my alley. Ik begrijp dat het album als geheel meer punk-georiënteerd is, maar het maakt op z'n minst nieuwsgierig genoeg om het eens verder te beluisteren. Ik zie ook dat het album heden ten dage gewoon als LP leverbaar is, helaas wel flink aan de prijs. Maar goed, eerst maar eens luisteren naar de rest van dit album.

Dank voor het complimentje en de link naar het artikel over Rollins. Daarin wordt toch de vergelijking gemaakt met Sgt Pep. omwille van de beroemdheden omheen de band. Mijn vergelijking met It's only ... was eerder gebaseerd op stijl en de dominantie van rode tinten. Die ’correctie’ hoefde dus niet.

Wat Jah betreft, reggaeliefhebbers en andere rastafaristen weten wel dat dit de Ethiopische benaming voor Jahweh is. Ik vraag me af of Owen de spot dreef met de religieuze saus in de liedjes van Marley en co. Raymond van het Groenewoud deed dat heel expliciet met z’n Haile Selassie ... "Een keizer ja dat was-ie, speelt solo’s op z’n bassie." Al denk ik dat het Henny Vrienten was.