The Ruts - The Crack (1979)

Op reis door new wave in 1979 kom ik van de tweede van Siouxsie and the Banshees bij de eerste van Londenaren The Ruts: The Crack verscheen in september 1979. De groep ging al na één album door als Ruts D.C. vanwege de dood van frontman Malcolm Owen in juli 1980. Die laatste groep zag ik enkele jaren geleden in de Melkweg als voorprogramma van The Stranglers, nu pas kom ik bij hun eerste langspeler met een hoes als een zoekplaatje, van Jimi Hendrix tot leden van The Damned.

Grootste hit was de opener Babylon's Burning, #7 in het VK in juli '79. Muzikaal spannender vind ik Dope for Guns, waarop subtiel en tegelijkertijd energiek wordt gespeeld. In S.U.S. klinkt voor het eerst reggae, een genre dat steeds meer doordrong tot witte wave, zoals de in Nederland bekendere namen Fischer-Z en The Police eveneens deden.
In het gitaarwerk zitten leuke details, ook als de nummers op z'n punks zijn, getuige Something That I Said, #29 in september. Reggae / ska dringt volop naar de voorgrond in Jah War over de Southall riots van april dat jaar. In het nummer klinken bovendien blazers. Criminal Mind is daarna het felste nummer van The Crack. Toch bevalt het album mij het beste als de mix van punk en reggae / ska klinkt. Het album haalde #16 in oktober in het VK.
Van de groep verscheen in december van het jaar erop al een verzamelaar met onder meer non-albumsingles genaamd Grin & Bear It, waarmee tevens werd teruggeblikt op de te korte carrière van hun frontman.

Mijn reis door new wave vervolgt met iemand die vóór deze stroming al het nodige werk had uitgebracht en in 1979 hitsucces had: Dave Edmunds en zijn elpee Repeat When Necessary.

Een sympathieke cafébaas / beeldhouwer hoorde me uitwijden over enkele punkklassiekers. Geloof het of niet maar wie begin jaren ’90 als tiener dweepte met steengoede retro - Stones, Beatles, Floyd, Clash, Ziggy, Reed & Iggy, Zappa, Purple, Zep en Who - was toen een muzikaal buitenbeentje ... of zo voelde ik me toch. Niet dat ik me toen of nu verheven waande, integendeel: ik miste hierdoor wel een aantal actuele platen die ik pas later zou weten te waarderen. Sometimes I feel like I don’t absorb quickly.

Soit, de barman legde speciaal voor mij Crack van The Ruts op. Echt waar: ik herinner me totaal niet meer wat ik er van vond. De hoes is me wel bijgebleven. Hallo hierboven: dit is toch geen knipoog naar de collage van Sgt Peppers. Bekijk eens de platenhoes van It’s only Rock ’n Roll. De Stones deden voor artistieke vormgeving beroep op dezelfde Belg die de hoes van Diamond Dogs ontwierp, al kan de chronologie ook omgekeerd zijn. Wat ik me wel nog goed herinner: volgens Eddy zou die plaat moeilijk te vinden zijn. Een leugen, bovennatuurlijke interventie of stom toeval? De volgende schooldag trof ik bij de platenboer tegenover de bekendste museumboot van België een tweedehands cd aan van the Crack. Dat was dankzij de hoes want de naam van de groep of het album was me niet bijgebleven. Apetrots naar Eddy, die geïnteresseerd was in de drie bonustracks. Die bestaan voof één derde uit dronken gelal, geen meerwaarde dus. Daarom dit anno 2025 geheel overbodig advies voor wie de keuze heeft tussen de cd of de LP: doe zoals mijn vrouw destijds en ga voor het grootste formaat.

In pure punktraditie ben ik te werkschuw om me aan een volledige trackbeschrijving te wagen, daarom vermeld ik enkel de absolute hoogtepunten van dit viersterrenplaatje. Babylons Burning klinkt zoals de oudste Clash - White Riot - maar met nog meer loeiende pit. Leuk nummer ook om op m’n bas te tokkelen. SUS begint met een bassolo van 1,5 seconde wat wellicht bovengemiddeld lang is in dit Blitzkrieg-genre. Wel opletten geblazen met verwijzingen naar de stoute Duitsers. Net als vele andere punkies - The Pistols lijken me een uitzondering - waren de leden van Ruts politiek geëngageerd. In die tijd betekende dat complexloos uiterst links. Jah War verhaalt over geweld door politie op linkse tegenbetogers tijdens een partijfeestje van uiterst rechts. En dat verhaal brengt de band zeven minuten lang in onversneden reggaestijl. De song verveelt geen seconde en is tekstueel eens iets anders dan een zoveelste oproep om gras te roken, een fictief wezen te aanbidden of beide nutteloze activiteiten gelijktijdig te bezigen, nietwaar heren Marley en Mackintosh? It was Cold is new wave zonder synthetische electro maar door z’n laag tempo en lange tijdsduur doet die me in positieve zin een beetje aan Jah War denken. Something that I Said is één van de betere uptempo nummers die ik hier nog niet had vermeld. Wiki-achtig weetje: Henry Rolins is dol op The Ruts en heeft nog opgetreden met originele bandleden die zich niet fataal gedopeerd hadden.