Siouxsie and the Banshees - Join Hands (1979)

Zo jammer. Eerste 7 nummers zijn wervelend en verrassend mooi en/of krachtig. En dan als afsluiter een draak van 14 minuten. Niet te verteren. Het slechtste ooit van deze groep.
Tast waardering aan: tracks 1 t/m 7 4,5. De ramp scoort een 1. Doen we dus een 3.

Is mij iets te hysterisch en vormloos ramwerk.

Wel, ik ben het niet eens met de meeste mensen. Die vinden dit namelijk een van de zwakste Banshees-LP's. Ik vind deze Join Hands echter de beste LP van Siouxsie en haar Banshees. 'Join Hands' is alles wat men over Siouxsie And The Banshees beweert: duistere, kille muziek, claustrofobisch, koud...
Ben dan ook erg blij dat er onlangs een nieuwe versie op CD verscheen met als extra nummer het instrumentale 'Infantry' van gitarist John McKay.

Kan me niet herinneren dat ik hier veel van kon bakken, maar het is wel erg lang terug.. ik zal mijn cyfer voor de zekerheid maar eens weghalen totdat ik hem weer eens gehoord heb.

Al jaren staat deze te vergelen op zolder. Toch maar eens weer uit het stof halen. Staat me iets bij dat deze plaat nogal ongemakkelijk klonk. Maar ja, hetzelfde roept Pornography ook op en dat is een van de meest intense platen die ik ken.

Ik vind "Mother- Oh Mein Papa" wel veel minder als de rest. Ik stoor me niet zo aan "The Lords Prayer". De andere 6 nummers zijn allemaal erg goed.

Best heftige plaat deze oude siouxsie. Mij heeft ie nooit zo aangesproken, maar Placebo Effect is wel bizar. Niet mijn favoriete plaat van de band.

Bij een eerste luisterbeurt moest ik absoluut niks hebben van deze plaat, maar gaandeweg ben ik deze beter gaan appreciëren tot het punt waar ik me nu bevind: één van de béste SatB platen!

Zoals PygmyDanny zegt: 'duistere, kille muziek, claustrofobisch, koud...' deze plaat is zó intens.

Van mij krijgt ze een 5.

Veel frustratie, woede en onmacht op deze plaat.
"Regal zone" is wat mij betreft een van de beste nummers die de Banshees ooit gemaakt hebben.

Wisselvallige plaat van Siouxsie, ook wel erg zwaar op de maag naar mijn smaak. Playground Twist is stiekem misschien wel haar beste nummer.

Vervelende afsluiter, allerlei nummers citeren is zeker niet genoeg voor een tekst, ook als je dan zowat alleen titels jat van Bob D. (Knocking On Heaven's Door) en Bietels (Twist and Shout).

Wie mee wil stemmen, stuurt me zijn/haar Siouxsie And The Banshees Top 5 via privébericht voor maandag 24 januari 20.00u.

De uitslag vind je daarna hier:


Muziek >> Toplijsten en favorieten >> New Wave top 5 nummers

Ook mag je me 1 suggestie voor de volgende new wave top 5 sturen.

Deze artiesten zijn al geweest:

The Chameleons, The Cure, Talking Heads, The Sound, Echo And The Bunnymen, XTC, The Stranglers, The Smiths, Comsat Angels, Cocteau Twins, Wire, Dead Can dance, A Certain Ratio en Joy Division

Duister,kil ,claustrofobisch,koud en naargeestig.Unieke plaat die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen;JOIN HANDS!!!!

Met Icon. 1 van belangrijkste teksten ooit geschreven. Zou iedereen die overweegt bij Scientology of christelijke of andere fundamentalisten te gaan moeten horen.

Zie uniek 1981 Banshees interview, nu pas op Internet

Pin 4 (English Edition) 1980/2020 - bacteria.nl

Het tweede bericht bij dit album in twaalf jaar, het eerste in een kleine vier jaar. Dat is net iets minder dan het sterkere debuut The Scream. Is Siouxsie een beetje vergeten?
Soms valt de tweede van een artiest/groep nogal tegen, omdat restmateriaal dat het debuut niet haalde daarop belandt. Nu weet ik niet of dat hier ook het geval is, maar het debuut smaakt mij stukken beter. frolunda noemde Join Hands twaalf jaar geleden terecht "Duister, kil, claustrofobisch, koud en naargeestig", maar in mijn oren is verzuimd dat om te zetten in goede liedjes.

Veel monotone drumpartijen. Dat kan heerlijk zijn, desondanks kan een galmende Siouxsie niet verhullen dat ik dit beleef als een gebrek aan pakkende zanglijnen.
De start is prima met de kerkklokken en vervolgens het korte Poppy Day, dat in de tekst verwijst naar het beroemde gedicht 'In Flanders' Fields' over de Eerste Wereldoorlog, zoals kan worden geconstateerd in dat indrukwekkende museum in Ieper. Na twee minuten gaat het over in Regal Zone en ook het navolgende Placebo Effect wordt bij vaker draaien steeds beter.

Dan echter pakt het me niet meer, uitgezonderd de Britse hitsingle van Join Hands: in juli 1978 werd Playground Twist #28. Daarna de pastiche (?) Mother met daarbij een muziekdoosje dat steeds langzamer schlagerklassieker O Mein Papa speelt.
Afsluiter The Lord's Player was het enige nummer dat de groep uitvoerde op hun allereerste optreden. Die versie duurde 20 minuten, hier wordt al na 14 minuten gestopt. Een geïmproviseerd samenraapsel van citaten en andere invallen, te beginnen met het gebed Onze Vader, verderop enig gejodel en vanaf 8'16" korte tijd het Franse Au Clair de la Lune.
In 2006 verscheen een cd-editie met twee bonussen, waaronder de sterke punk van single-B-kant Love in a Void.

Sommigen zullen kicken op de monotonie die klinkt op Join Hands. Ik dus niet... Mijn reis door de new wave van 1979 kwam van het titelloze debuut van The B-52's. Volgende station is het debuut van The Ruts.