menu

Johnny Cash - American Recordings (1994)

mijn stem
4,05 (418)
418 stemmen

Verenigde Staten
Country
Label: American

  1. Delia's Gone (2:18)
  2. Let the Train Blow the Whistle (2:15)
  3. The Beast in Me (2:45)
  4. Drive On (2:23)
  5. Why Me Lord (2:20)
  6. Thirteen (2:29)
  7. Oh, Bury Me Not (Introduction: A Cowboy's Prayer) (3:52)
  8. Bird on a Wire (4:01)
  9. Tennessee Stud [Live] (2:54)
  10. Down There by the Train (5:34)
  11. Redemption (3:03)
  12. Like a Soldier (2:50)
  13. The Man Who Couldn't Cry [Live] (5:03)
totale tijdsduur: 41:47
zoeken in:
avatar van RebelINS
4,5
Wat een plaat is dit toch. M.i. is Cash één van de grootste artiesten ooit. Hij was zo'n intrigerend persoon. Als je bijvoorbeeld kijkt naar zijn concerten in Folsom prison en San Quentin. Hij was echt een artiest die zich gelijkwaardig voelde aan die mensen.

Deze plaat betekende zijn comeback na een aantal jaren van minder succes. Het is pure Cash muziek. Slechts zijn akoestische gitaar en zijn grootste wapenfeit: zijn stem. Het is een plaat geworden waarin hij vergiffenis zoekt voor zijn zonden. De emotie in zijn stem bij nummers als Thirteen, The Beast in Me en Why Me Lord? is enorm ontroerend. Daarnaast heeft hij met The Man Who Couldn't Cry ook nog een nummer waarin zijn geweldige humor weer eens langskomt. Heeft hij dit nummer overigens zelf geschreven? (Wikipedia ligt plat).

Super

avatar van Vortex
5,0
Op dit album uit de American Recording reeks komt de kraakheldere en fantastische zware stem van mr.Cash het beste naar voren.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Country is een genre die me niet ligt, voor Johnny Cash maak ik graag een uitzondering. Producer Rick Rubin is mij maar al te bekend in mijn Metal wereld, maar ik beschouw hem eerder als een beslisser die de juiste mensen op de juiste plaats zet, ook een kunst.

American Recordings is de aftrap van een reeks van zes albums, waarbij delen V en VI postuum verschenen, en tezelfdertijd het meest minimalistische album met enkel Johnny Cash op zang en akoestische gitaar. Soms heb je gewoon niet meer nodig maar dan moet je elkaar blindelings leren vertrouwen en elkaar de nodige ruimte en vrijheid gunnen.

Het is een prachtige aftrap gevuld met songs die werden geschreven door Mr. Cash of die hij in zijn stijl doet klinken alsof hij ze geschreven heeft. Hoogtepunten voor mij zijn onder andere Delia's Gone met zijn gitzwarte teksten, het breekbare The Beast in Me en Down There by the Train. Mooi is ook de aanwezigheid van de live-uitvoeringen van Tenessee Stud en The Man Who Couldn't Cry. Hij was niet alleen the Man in Black, hij had ook gevoel voor (gitzwarte) humor.

Dankzij dit album past respect voor een man die al veel had meegemaakt maar het nog erger te verduren zou krijgen, maar die nooit zou opgeven. Uren kan ik ook kijken naar die iconische prachtige hoes, gewoon zijn achternaam vermelden maakt al genoeg indruk. Meer is echt niet nodig.

avatar van Pietro
4,5
Van Johnny Cash kende ik al een aantal prachtsongs uit met name de jaren ’50 en ’60, maar toch duurde het nog een tijdje voordat ik in zijn discografie ben gaan duiken. Dat gebeurde een jaar of tien geleden na het zien van de schitterende biografie I Walk the Line, die mijn interesse weer aanwakkerde in de man die gezegend was met een van de mooiste zangstemmen van het westelijk halfrond en ver daarbuiten.

Deze American Recordings vormde het startpunt in mijn verdere ontdekkingsreis. Ik wist dat het een akoestische plaat was met enkel Cash op zang en gitaar, iets dat me nieuwsgierig maakte omdat ik bij andere artiesten – zoals Bruce Springsteen op Nebraska – deze ingetogen aanpak goed kan waarderen. Vaak duurt het even om een album bij een eerste luisterbeurt op waarde te schatten, maar daar is American Recordings een uitzondering op. Sterker nog, ik ben ‘m door de jaren heen steeds meer gaan waarderen.

Alles komt hier naar voren. Melancholie, onvervuld verlangen, verdriet, hoop... alles begeleid door de diepe, donkere baritonstem van Cash. Een man die hier klinkt alsof hij alles al heeft meegemaakt en ik geloof hem. Alle tracks kan ik goed hebben, maar mijn persoonlijke favorieten zijn is Drive On en Delia’s Gone die beiden overigens op single werden uitgebracht. De kenmerkende, verhalende stijl van Cash komt in dit soort tracks prima naar voren. Delia’s Gone nam Cash al eens eerder op in 1962 in een geheel andere versie. Complimenten overigens voor de sobere productie van Rubin.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:24 uur

geplaatst: vandaag om 00:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.