Johnny Cash - American Recordings (1994)

Ik ga mee met alle positieve reacties. Mooie, sobere cd waarin Johnny Cash de covers volledig eigen maakt. Het lijkt eigenlijk alsof het echt z'n eigen nummers zijn.

Maar nu heb ik toch de vraag waarom die hele American reeks vol met covers staat? Inspiratieproblemen?

Ik ben dit album in eerste instantie gaan luisteren puur en alleen door de cover. Deze hing namelijk op groot formaat in de Plato in Den Haag. Ik was hier zo van onder de indruk dat dit album ergens in mijn achterhoofd bleef zwerven.

Dit was echter niet mijn kennismaking met Cash, dat was namelijk de Live plaat At San Quentin. Ik had toen al veel gehoord over de American Recordings en wilde uit die reeks eens een album proberen. En waarempel kwam ik erachter dat dit album bij die reeks hoorde en dat het ook nog eens de eerste was. Toen was de keuze dus snel gemaakt.

En ik moet zeggen dat ik na de eerste luisterbeurt al om was. Dit is precies wat ik gehoopt had dat het zou zijn: de warme stem van Cash met alleen een akkoestische gitaar. Ben hiermee gister rond het middaguur bijna in slaap gevallen, zoveel ingetogen rust. Er zijn weinig artiesten waarbij covers mij bevallen, maar zoals de meeste al aangaven: de nummers klinken als Cash.

De nummers die mij het meeste aanspreken zijn: Drive On, Thirteen en Tenessee Stud. Ik heb de plaat overigens de dag na de eerste luisterbeurt meteen gekocht.

Klasse plaat die mij benieuwd maakt naar de overige American Recordings.

Wat mij betreft zijn alle delen uit de American serie stuk voor stuk de moeite waard. Uit die serie vind ik deze de mooiste. Dit heeft m.n een deel mee te maken, dat Cash hier muzikaal dicht bij zichzelf blijft en de hand van Rick Rubin, alsmede de ondersteunende muzikanten, subtiel vorm gegeven is. De gekozen covers, die op andere delen veel bekender zijn, zijn hier ook zodanig dat het mij niet eens opviel dat er covers op stonden. Dat kun je van een One en Bridge over Troubled Water bijv. toch niet echt zeggen. Maakt verder niets uit, maar geeft voor mijn gevoel dit American I toch een wat puurder gevoel mee. Blijft verders voor mij een gegeven dat de American serie een van de mooiste series zijn, die achtereen van een artiest zijn uitgebracht.

Het enige wat ik van Cash kende was een best of (deze om specifiek te zijn: Johnny Cash - The Best of Johnny Cash (1998) maar vanwege het uitbrengen van American Recordings VI was ik benieuwd naar de reeks. Dit album gepindakaasd maar ik weet dat wanneer ik een vrije moment heb dat ik dit simpelweg moet hebben. De sfeer die Cash hier neerzet is geniaal maar de echte, voorlopige, uitschieters zijn toch Delia's Gone, Thirteen en het hilarische The Man Who Couldn't Cry. Dit is een reeks die ik sowieso ga kopen, als de andere cd's van hetzelfde niveau zijn maar de reacties hier stellen me gerust.

Oei, dat is toch een stuk rustiger dan de albums in de serie die volgden. Niks mis mee in eerste instantie, maar ik vind het allemaal toch wat te minimaal een heel album lang; ik mis de wat stevigere covers met de intenste refreinen. Ook geen uitschieters te vinden. Maar het is nog wel goed voor een 3,5* want Cash blijft een held.

In maart 2005 bovenaan in MOJO's How To Buy Johnny Cash:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

Heel die American Recording reeks is voor mij een smet op zijn goede reputatie, toch fijn dat iedereen en vooral de critici er zo mee weglopen. Wat een inspiratie loze, depressieve en vooral ook nutteloze opnames zijn dit. Overkomt me gelukkig niet al te vaak, dat ik een miskoop doe, en dat de cd's nooit meer gedraait worden.

De covers uit zijn begin periode hadden tenminste nog pit, maar zijn eigen werk steekt toch ver boven dit nivo uit...

Zo kan het gaan in de muziek waar de een mee weg loopt, is voor de ander nog niet eens de moeite waard om naar om te luisteren. Ikzelf ben juist Cash gaan waarderen door de American serie en vooral dit deel staat bij mij hoog in de top 10. Ik vind het juist niet inspiratieloos en nutteloos..depressief daar kan ik dan nog wel wat mee. Maar m.i. blonken de voorgaande jaren en m.n. aan het eind van de jaren zeventig en grotendeels de jaren tachtig, nou toch ook niet uit in diezelfde inspiratie. Een smet zal het bij jou dan blijkbaar gegeven hebben, maar over het geheel genomen is mede door de American serie zijn reputatie flink opgepoetst dat je je gezicht in terug kon zien. Wat het eigen werk betreft ken ik alleen de geroemde gevangenis opnames. Wat zou jij mij aanraden als tegenhanger van dit album?

Tja Madjack, het is weer wel zo dat ik het ook echt erg vind dat ik deze serie niet mooi vind, heel veel covers van Neil Diamond en Tom Petty zijn origineel zo veel beter, en dynamischer. Check ze eens een keer op YouTube zou ik zeggen.

Je hebt groot gelijk dat eind jaren 70 de inspiratie ver weg was, dat klopt, maar dan is het maar net welke inspiratie je bedoeld, hij werd new born christian, en ging erg richting gospel. En American Recordings hebben hem weer terug in de spotlights geplaatst. Zelfs een beetje erg gehyped, ook door zijn dood en de film natuurlijk. Jan en alleman schijnen hem nu goed te vinden maar laat ze vijf nummers noemen en ze vallen door de mand.

Ik zelf heb Folsom Prison en San Quentin, heel het ouvre daarvoor is goed, maar wat daarna kwam was mooi geproduceerd. Ik kan je helaas geen namen geven, ik heb zelf zeer veel verzamelaars van hem. Ik kan je die periode ten zeerste aanrade. Als je de nummers Man In Black, Thing Called Love, Ring Of Fire, Kate, Orange Blossom Special ed. niet kent heb je nog veel te ontdekken, en het zal je zeker niet tegenvallen.

Dit lijkt mij een fijne instapper voor je, gewoon zijn eerste album:

Johnny Cash - Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar (1957)

Deze week in het vervolg van het 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis topic (zie hier) volgens "De Cultuurkenner-2"

Het kan vreemd lijken nu, voor iemand wiens legende nog steeds toeneemt, tot haast mythische porporties, maar in 1991 stonden de Man in Black´s aandelen op een uitzichtloos dieptepunt.
In de jaren '80 had Johnny Cash af te rekenen met een door een struisvogel-incident veroorzaakte buikwonde, geraakte mede daardoor (pijnstillers) terug aan de drugs, moest een dubbele by-pass operatie aan zijn hart ondergaan en kreeg vervolgens een smadelijk einde aan zijn carrière bij Columbia Records te verteren. Hij had uiteindelijk ware troost gevonden in de Heer, maar verloor het aanzien bij zijn generatiegenoten.
Gelukkig was er hulp bij de hand, en wel vanuit onverwachte hoek: Hip-hop / rock producer Rick Rubin. De bebaarde nestor van Def Jam Was een grote fan van Cash en 'American Recordings' was het begin van een partnerschap die Johnny terug op zijn rechtmatige plaats als een van de grote muzikale figuren van de 20e eeuw zou plaatsen.
Als een toegewijde volgeling realiseerde Rubin zich (in tegenstelling tot voorgaande producers) dat zijn stem het enige was dat Johnny uniek maakte. Net als een stuk levende geschiedenis straalde die stembanden altijd echtheid uit. Het was deze kwaliteit die de Man toestond voor een zaal vol met hardvochtige criminelen te staan en enkele van de beste shows van zijn leven te geven. Net als alle ware kunstenaars (en niet anders dan het mythische land dat hij vertegenwoordigt) droeg hij in zijn hart een groot schisma. Hij had de wereld vanaf beide kanten van de tralies gezien.
Met dit in gedachten maakte Rubin de opnames in de woonkamer van zijn huis in Tennessee. Johnny alleen voor een microfoon, enkel zichzelf begeleidend op zijn gitaar. De resultaten waren voorspelbaar intiem, maar - zoals Cash tekenen begon te vertonen van een leven in de [/]fast lane[/i] - ook doorschoten met een pakkende moraliteit.
Twee nummers zijn opnieuw opgenomen: De moord-ballade, 'Delia's Gone', en de cowboy klaagzang, 'Oh, Bury Me Not (Introduction: A Cowboy's Prayer)' zijn doordrongen van een zo tastbaar verdriet en berouw dat hij voordien nooit zou hebben kunnen bereiken. Zijn versies van liedjes van oude vrienden zoals Kris Kristofferson's 'Why Me Lord?' en Leonard Cohen's 'Bird On A Wire' tonen aan dat in zijn ogen vertrouwdheid nooit minachting voedt. Een geweldig nummer was altijd al een geweldig nummer.
De keuze van het materiaal is altijd een openbaring. 'The Beast In Me' (geschreven door voormalig schoonzoon Nick Lowe) zou bijna autobiografisch kunnen zijn geweest. En terwijl schrijvers zoals horrorpunk boegbeeld Glenn Danzig of een Tom Waits waarschijnlijk nooit op zijn radar zouden verschenen zijn, ware het niet voor Rubin; keer op keer heeft het duo nummers gevonden die in de handen van Cash een nieuw leven in zich hebben gekregen. Deze bereidheid om te experimenteren zou tot een nieuwe mijlpaal leiden: Op de volgende albums zouden we zijn magie zien werken met materiaal van Nine Inch Nails tot U2 en Depeche Mode. Maar Johnny Cash definitieve weg naar de verlossing en artistieke vervulling begint hier, op 'American Recordings'.
(Vrije vertaling van het hier onder CCL gepubliceerde BBC review.)

Wat een plaat is dit toch. M.i. is Cash één van de grootste artiesten ooit. Hij was zo'n intrigerend persoon. Als je bijvoorbeeld kijkt naar zijn concerten in Folsom prison en San Quentin. Hij was echt een artiest die zich gelijkwaardig voelde aan die mensen.

Deze plaat betekende zijn comeback na een aantal jaren van minder succes. Het is pure Cash muziek. Slechts zijn akoestische gitaar en zijn grootste wapenfeit: zijn stem. Het is een plaat geworden waarin hij vergiffenis zoekt voor zijn zonden. De emotie in zijn stem bij nummers als Thirteen, The Beast in Me en Why Me Lord? is enorm ontroerend. Daarnaast heeft hij met The Man Who Couldn't Cry ook nog een nummer waarin zijn geweldige humor weer eens langskomt. Heeft hij dit nummer overigens zelf geschreven? (Wikipedia ligt plat).

Super

The Man Who Couldn't Cry is geschreven door Loudon Wainwright III....naam zelf zegt mij verder ook niets.

Ah oké, dank je wel. Het klinkt echt als een tekst die Cash zelf geschreven kon hebben.

De vader van o.a. Rufus en Martha Wainwright en de weduwnaar van Kate McGarrigle.

En een gerespecteerd, edoch wat vergeten singer-songwriter in de eerste plaats. Wat is dat voor een trieste, wrede wereld dat je status afgemeten wordt aan wie je allemaal verwekt hebt?

Ik ken eerlijk gezegd maar een paar nummers van hem, maar ik ben ook niet thuis in de singer-songwriter-hoek.

Erg sterke plaat. Johnny Cash is volgens mij de artiest die het beste is in het zich eigen maken van andermans nummers. Dat is een persoonlijke mening uiteraard. Maar de man had gewoon. En ja, die stem natuurlijk.. Sterkste nummers: 'Bird on a Wire' en de prachtige afsluiter.

4 sterren voor nu.

beck miste cash's galm op zijn stem; hier klinkt zijn stem inderdaad meer aards. delia's gone is de uitschieter, maar ook alle andere nummers zijn de moeite waard. slechts cash stem en gitaar; soms heb je niet meer nodig.

Ik blijf steken op 3.5 sterren voor dit album.
Sobere arrangementen van Cash en hier wordt ook wel eens een vergelijking gemaakt met het album Nebraska van Springsteen.
Ik vind de plaat een beetje te ingetogen en eenvormig de gehele 41 minuten lang, te weinig variatie .
Zijn stem en zijn teksten doorspekt met humor ( The Man Who Couldn"t Cry ) en zwartgalligheid maken veel goed.
Voor mij persoonlijk zijn minste in de American Recordings.

Op dit album uit de American Recording reeks komt de kraakheldere en fantastische zware stem van mr.Cash het beste naar voren.

Hebben alle albums in de American serie van Johnny Cash voor het merendeel covers of is er ook een album dat uitsluitend eigen nummers bevat?

@remcotorken: Gôh wat ben jij lui, dat kun je toch ook zelf opzoeken? Of doet je computer het niet?
Maar vooruit, ik ben in een goede bui. De meeste songs op al die albums zijn covers, die hij evenwel volledig naar zijn hand zet.
Overigens:welkom op MuMe!

Ingetogen versies van mooie nummers. Slechts Cash met zijn stem en gitaar. Mooi.

Cash is King.

Tequila Sunrise zei:



Dit album heb ik van de hele serie als laatste aangeschaft. Wat de één leuk vind, alleen Johnny Cash met zijn gitaar, vind ik net iets te dun. Wat dat betreft ben ik het dus eens met tequila Sunrise.
Wel weet ik het album te waarderen, niet alleen vanwege de muziek, maar ook voor wat het heeft betekend voor Johnny Cash. Alle andere albums die er achter aan kwamen in de serie heb ik allemaal aangeschaft, alsmede de box set 'Unearthed'. Ook ben ik zo ver gegaan om de bootlegs 'America Outtakes' en 'More American Outtakes' op te sporen. Fantastisch dat iemand die door velen was afgeschreven nog in de gelegenheid was om zo sterk terug te komen.
Ik draai regelmatig iets van de American Recordings, maar de allereerste pak ik het minst vaak.

Country is een genre die me niet ligt, voor Johnny Cash maak ik graag een uitzondering. Producer Rick Rubin is mij maar al te bekend in mijn Metal wereld, maar ik beschouw hem eerder als een beslisser die de juiste mensen op de juiste plaats zet, ook een kunst.

American Recordings is de aftrap van een reeks van zes albums, waarbij delen V en VI postuum verschenen, en tezelfdertijd het meest minimalistische album met enkel Johnny Cash op zang en akoestische gitaar. Soms heb je gewoon niet meer nodig maar dan moet je elkaar blindelings leren vertrouwen en elkaar de nodige ruimte en vrijheid gunnen.

Het is een prachtige aftrap gevuld met songs die werden geschreven door Mr. Cash of die hij in zijn stijl doet klinken alsof hij ze geschreven heeft. Hoogtepunten voor mij zijn onder andere Delia's Gone met zijn gitzwarte teksten, het breekbare The Beast in Me en Down There by the Train. Mooi is ook de aanwezigheid van de live-uitvoeringen van Tenessee Stud en The Man Who Couldn't Cry. Hij was niet alleen the Man in Black, hij had ook gevoel voor (gitzwarte) humor.

Dankzij dit album past respect voor een man die al veel had meegemaakt maar het nog erger te verduren zou krijgen, maar die nooit zou opgeven. Uren kan ik ook kijken naar die iconische prachtige hoes, gewoon zijn achternaam vermelden maakt al genoeg indruk. Meer is echt niet nodig.

Van Johnny Cash kende ik al een aantal prachtsongs uit met name de jaren ’50 en ’60, maar toch duurde het nog een tijdje voordat ik in zijn discografie ben gaan duiken. Dat gebeurde een jaar of tien geleden na het zien van de schitterende biografie I Walk the Line, die mijn interesse weer aanwakkerde in de man die gezegend was met een van de mooiste zangstemmen van het westelijk halfrond en ver daarbuiten.

Deze American Recordings vormde het startpunt in mijn verdere ontdekkingsreis. Ik wist dat het een akoestische plaat was met enkel Cash op zang en gitaar, iets dat me nieuwsgierig maakte omdat ik bij andere artiesten – zoals Bruce Springsteen op Nebraska – deze ingetogen aanpak goed kan waarderen. Vaak duurt het even om een album bij een eerste luisterbeurt op waarde te schatten, maar daar is American Recordings een uitzondering op. Sterker nog, ik ben ‘m door de jaren heen steeds meer gaan waarderen.

Alles komt hier naar voren. Melancholie, onvervuld verlangen, verdriet, hoop... alles begeleid door de diepe, donkere baritonstem van Cash. Een man die hier klinkt alsof hij alles al heeft meegemaakt en ik geloof hem. Alle tracks kan ik goed hebben, maar mijn persoonlijke favorieten zijn is Drive On en Delia’s Gone die beiden overigens op single werden uitgebracht. De kenmerkende, verhalende stijl van Cash komt in dit soort tracks prima naar voren. Delia’s Gone nam Cash al eens eerder op in 1962 in een geheel andere versie. Complimenten overigens voor de sobere productie van Rubin.

Prachtig werk.....en dat hoesontwerp: fenomenaal!

De American Recordings serie moet je als muziekliefhebber eigenlijk in huis hebben, al zou je normaal helemaal niet zo van Cash houden. Dat deed ik vroeger ook niet ( vond country eigenlijk helemaal niets) , maar Cash was een verhalenverteller in zijn nummers, en daar hou ik wel weer van.

In deze serie overstijgt Cash zijn oude genre en zet iets heel eigen weer. Met zijn einde in zicht, en met een door levenservaring doorwrochte stem, zet Cash onder buton van Rick Ruben nog een soort van Grande finale neer, zoals hij dat alleen maar kon.

Ik draai het beslist niet elke dag, maar als ik het draai, iedere keer weer dik onder de indruk. Muziek met een grote M geschreven.