Johnny Cash - American Recordings (1994)

Rauw, hees, teder. Met slechts de begeleiding van zijn acoustische gitaar en de krachtige stem van Cash is American Recordings eenvoudig maar oh zo gevoelig en indrukwekkend.

misschien wel zijn beste album ever.

Een goede album met veel rustgevende nummers waar ik geen genoeg van krijg.

Geweldig hoe een man met simpel een gitaar en zijn stem zo kan boeien.
En inderdaad die stem, zoals nick cave ooit zei "de stem van god, de god van het oude testament, de god waarmee niet te spotten valt".

en die hoes foto maakt het plaatje mooi compleet

4,5*

Ik heb zowat alles van Johnny Cash en dat is aan deze cd te danken!

American Recordings was de comeback van The Man in Black. En mijn coming-of-age. Het einde van mijn gevreesde puberteit.

God, wat had ik een hekel aan Johnny Cash en 'country'-muziek in het algemeen. Mijn vader was idolaat van 'country'. Hij had een 8 lp verzamelaar met daarop naast Kenny Rogers, Dolly Parton (Jolene...trauma's!), ook Johnny Cash (met natuurlijk Ring of Fire en A Boy Named Sue .... how do you do). Als puber zette ik me natuurlijk af tegen alles wat mijn vader ook maar prachtig vond.

Toen kwam 'de verlossing'. Op bezoek bij een vriend..."moet je dit horen, dit is zo ontzettend goed!" En zonder weerwoord (mijn mond zat vol rijst en kip) schalde er opeens uit de boxen 'Dehlia....oh Dehlia'...en Mug liet een traan. Met een brok kip in mijn keel vroeg ik of ik de cd mocht lenen. En sindsdien was Mugje Mug.

Indrukwekkend album dat me keer op keer ontroert, zowel met een traan als een lach.

Ik ben erg onder de indruk van American Recordings deel 3 en nog meer van deel 4. Hoe donkerder en getormenteerder hoe mooier!
Maar kan iemand mij vertellen welk album van de eerste twee (deze en Unchained) het makkelijkst in het gehoor ligt om iemand kennis te laten maken met de muziek uit de laatste jaren van Cash's leven?

Naar mijn mening is dit album het mooiste uit de American Recordings serie. Of het makkelijk in het gehoor ligt weet ik niet.

Je hoort hier alleen de man, zijn gitaar en de verhalen die hij heeft. In de andere delen van de serie worden er steeds meer extra instumenten gebruikt. Tot aan zelfs een strijkorkest in deel V. Dit was ook het begin van de serie. Men wist toen nog niet dat het een succes ging worden. Johnny Cash ging gewoon met Rick Rubin in een blokhut in het bos zitten, liedjes spelen. De beste kwamen op de plaat.

Nergens grensverleggend mooi, nergens vervelend. 3,5

Nergens grensverleggen mooi, nergens vervelend? Dat is nogal een kwalificatie voor de beste plaat van de jaren negentig. Luister naar down by the train, delia's gone, like a soldier en huiver, van puur genot. Dit heeft Cash niet meer overtroffen al kwam Solitary Man in de buurt.

gehoord toen ik een keer in Enschede bij een fotozaak aan het kijken was naar oude fototoestellen. Ik kan me niks meer herinneren van die zaak, alleen nog dat ik, samen met een vriend tamelijk onder de indruk waren van de plaat die de eigenaar had opstaan. Gelukkig waren we zo verstandig om te vragen welke dat was: American recordings dus. Meteen naar de platenzaak ertegenover gesneld om deze plaat te kopen. En meteen op de draaitafel en volgens mij heeft hij er meer dan een maand continu opgelegen.
Vervolgens wachten op de rest, die ook zeker de moeite waard is (door Cash ben ik de mercy seat steeds meer gaan waarderen)

Dit is de eerste in de reeks American Recordings. De Producer Rick Rubin heeft hier zeker zijn deel in door de klasbak Cash geen gepolijste productie mee te geven, maar de zaak gewoon sober te houden.
Ik zie niet zo veel verschil in kwaliteit in heel de reeks.
Vind ze van zeer hoog niveau over heel de lijn.
Deze vind ik minstens 4 waard ****

Misschien omdat het de eerste is in die reeks, raakte dit me als een ...trein (waar Cash trouwens opvallend vaak over zingt), een goederentrein welteverstaan. En dat ging niet zachtzinnig, raakte vrij ernstig - emotioneel - gewond;) Maar in het geval van muziek kan het me niet genoeg pijn doen..

Was er toen dit album net uit was niet echt dol op: het lag me gewoon niet zo goed.
Door verandering in smaak ben ik het langzamerhand beter gaan waarderen allemaal. Als ik een hedendaagse artiest als Tom Brosseau erg goed vind dan moet ik dat van Johnny Cash ook kunnen zeggen (Brosseau heeft er overduidelijk naar geluisterd en zo zijn er wel meer artiesten die dat gedaan hebben).
Het is nog steeds geen album dat ik dagelijks even opzet; ik moet er echt voor in de stemming zijn, maar als die stemming er dan eenmaal is dan weet het wel degelijk te ontroeren.

Bravo en applaus ! want Cash is een klein genie!

Ah man, dit is zo mooi...

Geweldig. Ik moet tegen mijn vader rebeleren door deze plaat op te zetten. Hij kan er niet tegen. Afijn, altijd als hij eens wat heeft gedaan dat me niet aanstaat, straf ik hem nog eens met Cash.

Een van de mooiste albumhoezen ooit? De muziek is natuurlijk dik in orde.

Overdonderend album dit. Prachtige nummers op en dan gezongen door 1 van de allermooiste stemmen ooit.

Johnny's Nebraska!
Prachtig sober album gedragen door een Cash in optima forma.
Een album ook, in deze serie met de meeste nummers van Cash himself. Daarnaast sterk gekozen covers, die voor hem geschreven lijken te zijn;
The beast in me
Why me lord
Thirteen
Ach hij kan m.i als geen ander artiest covers naar zijn hand zetten, alsof hij ze zelf gecomponeerd heeft.
Als een iemand my over the lord kan doen mijmeren en me aan kan zetten tot soul searching dat is het Cash wel.
Hij mag van mij over de lord zingen zoveel hij wil...hij wel.
Prachtig mijn eigen mis over de stereo! Zondes, hoop en liefde in een, daarvoor hoef ik zondag niet vroeg op.
Dit album is mijn favoriet in de American recordings. Hoewel ook de andere mij allen kunnen bekoren. Maar door de kaalheid, mate van eigen nummers en de keuzes van de anderen, is deze mij toch het dierbaarst.

Het spijt me voor Delia, maar haar noodlot zal nog velen malen voorbij komen.

Soms is er een match made in heaven...Rick Rubin en Johnny Cash is er zo een.

Zoals Gerard van Maasakkers ooit over zijn overleden vader zong; God had een tuinman nodig, logisch dat ie aan onze vader dacht.
Na de serie American Recordings had God blijkbaar een zanger nodig, de duivel durfde het i.i.g niet aan, bang dat ie van zijn troon afgestoten zou worden..dit is duivels en goddelijk tegelijk!

die is zelfs voor hem geschreven

Thanks..dat is nou een van die leuke dingen van deze site...kennisoverdracht.

Het doet me keer op keer weer iets als iemand zo prachtige stukjes over Johnny Cash zie schrijven.
Topstukje!

Mooi gezegd

Sja met zon naam is het je ook gewoon gegund in de wereld.

Met dit album kwam Johnny Cash terug in de schijnwerpers. Terecht, want het is prachtig album dankzij de doorleefde diepe stem van Cash, de sobere productie van Rick Rubin en eerst en vooral het sterke songmateriaal.

De 'American Recordings' serie begon met deze sterke plaat. Persoonlijke interpretaties van bestaande songs en eigen werk laten Cash op zijn best horen. Op deze plaat laten de sobere arrangementen de magnifieke stem van Cash volledig tot zijn recht komen. Een zeer intieme plaat, een 'document humain' in de letterlijke zin van het woord: humor, ontroering, wanhoop en openhartigheid komen allemaal langs.

Zoals al door zovelen hierboven al beschreven is het voor mijook mee begonnen. Ik kende hem al wel als een echte country artiest. Totdat ik deze kant van hem leerde kennen.
Redemption is zo zo mooi!

Ik heb het geprobeerd; het is niet aan mij besteed.

Hoewel ik toch enthousiast kan zijn over het vroege werk van Johnny Cash (tot 1972).

Man met alleen gitaar, het kabbelt maar sombertjes voort, geen enkele variatie. En nu kan Johnny Cash nog zingen en heeft hij ook nog interessante teksten.

Neil Diamond heeft iets vergelijkbaars ook een keer geprobeerd met 12 songs: hemeltergend.

Zodra de aanpak bij American recordings iets anders wordt (het schaarse hoogtepuntje The Beast in me) hoor je dat Cash wel degelijk in staat is tot iets spannenders.

Ondanks dat de gemiddelde waardering erg hoog ligt, doe ik daar niet aan mee. Als ik op weg ben naar mijn einde wil ik t.z.t. de plaat wel weer eens uit mijn kast halen.

Top plaat, met een paar fantastische covers en eigen nummers. Ik denk dat dit bijna wel een van de beste is uit de reeks American Recordings 1 t/m 5. Slechts één ding: Wat is het toch met dat achterlijke Bird on a Wire!!! Waarom doen mensen dat! Het nummer heeft mij nooit kunnen bekoren. Echt de dooddoener van Leonard Cohen. Ook het orgineel van hem is niet om aan te horen. En toch, jan en alleman loopt dat nummer maar een beetje te coveren! Echt Bird on a wire, ik kan er wel een forumtopic van maken!!! Zo snel mogelijk wissen uit de geschiedenis dat nummer!!!
Verder topplaat... (5* - bird on a wire = 4.5*)