Bonobo - The North Borders (2013)

Kan een musicus vijf zeer goede albums achter elkaar maken. Meestal niet, maar Bonobo is voor mij toch wel een mooie uitzondering. Scoorden zijn eerste drie albums voor mij elk een 4,5*, ook dit album heeft die waardering met het grootste gemak gehaald. Het klinkt wel iets anders dan zijn voorganger "Black Sands" (5,0*), voor mij nog altijd Bonobo's beste album.


Inderdaad het tegenovergestelde, maar ook Django Django is inderdaad heerlijke muziek, uitermate geschikt om te beluisteren op een mooie warme voorjaardag waar ik nog steeds op zit te wachten.

Don't Wait & Cirrus springen er voor mij op het eerste oog uit, al vind ik die beiden dan ook zeer sterk. Zo op het eerste gehoor krijgt het van mij een 3,5 met kans op meer.

Bonobo (Simon Green) is een sterke speler uit het team van Ninja Tune. Sinds 2003 is hij al bij het label aangesloten, maar hij maakte in 2010 pas echt naam met zijn album Black Sands (Ninja Tune, 2010) en verwierf daarmee (terecht) zijn roem. Het album wist te verrassen door de jazz-invloeden en de gelaagde, smetteloze productie. Op de productie valt op The North Borders (Ninja Tune, 2013) weer weinig aan te merken, maar Bonobo speelt dit keer op safe. Het concept is hetzelfde: fijne, loungy downtempo tracks met af en toe een gastzanger(es). De verrassingen en de inventiviteit blijven helaas achterwege.

Het album begint met First Fires met zanger Grey Reverend. Bonobo weet zijn zangers goed uit te kiezen, want zijn stem, hoewel niet bijzonder, past perfect bij het rustige tempo en de dromerige sfeer van het nummer. De diepe bas komt je tegemoet, waar verschillende fladderende synths en een viool overheen klinken. Jammer is wel dat door de vele lagen in de muziek er gekozen is voor een net iets te hoge compressie ten gunste van de kickdrum, wat een erg zuigend effect creëert. Gelukkig is dit op de rest van het album minder het geval. De tweede track, Emkay, is meer uptempo en bevat ook vocalen, maar ze zijn abstracte flarden van zinnen à la Burial. Op de achtergrond is zachtjes een saxofoon te horen. De beat is helaas te statisch om het echt jazzy te noemen. Cirrus is de eerste instrumentale track en heeft een kick op elke tel van de vierkwartsmaat en heeft meer house-invloeden. De melodie komt van een marimba en enkele bellen, maar weet nergens te overtuigen en raakt al gauw in de vergetelheid.

Grammy-winnares Erykah Badu zingt op Heaven For The Sinner en is daarmee de belangrijkste toevoeging aan het album. Haar zang smelt samen met het volle geluid van (alweer) violen en warme synths. Het nummer mist echter een goed refrein, waardoor het nergens heengaat. Dit is een beetje de tendens van het hele album; de muziek kabbelt maar voort en er is nergens een hoogtepunt te ontdekken. De instrumentale tracks hebben te weinig om het lijf en hebben meer weg van vocal tracks zonder vocals; ze missen een eigenheid binnen het album. Ook de strakke housebeats van Don't Wait en Antenna dragen niet veel bij aan de originaliteit en hebben veel weg van de stijl van Scuba op zijn laatste album Personality (Hotflush, 2012). Het doet je erg verlangen naar de syncopische, jazzy drums en het algehele opgewekte geluid van Black Sands.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat luisteren naar Bonobo op automatische piloot geen straf is. The North Borders is prima geschikt voor als je ouders op bezoek komen of voor die zwoele zomeravond met je vrienden in de tuin. Vrijblijvend, geen verrassingen, maar toch een aardig plaatje.

Alhoewel velen dit als een middelmatige plaat zien van Bonobo, vind ik dit dan weer wel een heerlijke plaat. De plaat kan zowel fungeren als achtergrondmuziek en als een stuk mindere passieve beluistering. Het spreekwoord 'het is alsof er een engeltje op jouw tong plast' komt hier eigenlijk het best tot zijn recht. Al zou ik het niet echt willen aanraden om constant de smaak van engelen urine te proeven. Het kan dan best weleens gebeuren dat je deze plaat beu wordt, wat uiteraard niet de bedoeling kan zijn. Ik ben nu eens echt nieuwsgierig naar zijn voorganger Black Sands.

Wervelend enthousiast kan ik niet echt worden, maar omdat Black Sands nog steeds wekelijks beter wordt, verdient toch ook deze vooralsnog het voordeel van de twijfel. Vooruitgeschoven nummer Cirrus vond ik ietwat vlak en in vergelijking met z'n voorganger lijkt dat op te gaan voor het gehele uur muziek op The North Borders. Desalniettemin smaken bijvoorbeeld Emkay en Ten Tigers (hoor ik daar een typemachine?) naar meer. En omdat toch Pitch voor de deur staat, blijft Simon Green voorlopig nog even bovenaan het afspeellijstje staan.

Sowieso een vreemde uitdrukking, maar in combinatie met muziek volg ik het helemaal niet meer.

Het eerste nummer doet me trouwens zo met die stem van Grey Reverend wel wat aan Chet Faker denken..

Vind wat ik van Bonobo's oeuvre ken toch wel redelijk consistent, kan niet zeggen dat ik deze plaat nou zoveel minder vind. Misschien net iets minder spannend, maar net zo relaxt.

Wauw! The North Borders is een pak beter dan ik had verwacht.
Enorm chille plaat. De Dance uitstapjes zijn geslaagd en Bonobo toont ook diverser te zijn dan dat velen waarschijnlijk dachten. The North Borders is wel een flinke hap, en verslapt wat naar het eind toe, maar eerder omdat ik de nummers nog moeten leren kennen (buiten: Cirrus & Sapphire die buiten echt fantastisch zijn) dan omat het niveau niet constant is.

Verder zijn ook: First Fires, Don't Wait & Emkay erg goed.
Ja, hier ga ik zeker nog veel plezier aan beleven. Bonobo mag met een beetje geluk nu al z'n plek reserveren in m'n jaarlijst.

Dit is zeker goede muziek, maar het pakt me, net als zijn voorganger, toch niet helemaal. Het zit allemaal prima in elkaar (muzikaal, technisch) en luistert ook prima weg, maar toch pakt het me niet 100% waardoor het teveel op de achtergrond terecht komt. De muziek komt niet heel erg op de achtergrond terecht, maar wel teveel voor een echt hoog cijfer. Komt misschien ook omdat het wat minimaler is dan bijv. Blockhead, een (deels) vergelijkbare artiest die me wél 100% pakt met zijn instrumentale albums. Wellicht is dat het stapje dat ik nodig heb om dit soort muziek echt goed te vinden. Voor nu een mooie 3,5* en wellicht stijgt ie in de toekomst nog, want ik sluit zeker niet uit dat het een groeiplaat is. De zang had hij, op die van Erykah Badu na, overigens wel we mogen laten.

Heerlijke zweefplaat..
Ik luister hem nu voor de vierde keer terwijl ik ondertussen mijn scriptie schrijf. Voor ik het weet is de plaat voorbij. Wat me tegelijkertijd moeite geeft om hem te beoordelen. Duidelijk luistert de plaat makkelijk weg, geen skipneigingen of verveling. Echter ook geen moment dat ik pauzeer om te denken 'jee, wat een gave track, hoe heet dit nummer?' Zeer waarschijnlijk ook door de setting, maar ook omdat de nummers geleidelijk voortkabbelen, niet bombastisch zijn, daar is het de muziek niet voor en dat is absoluut ook niet nodig.

Echter blijft een waardering daardoor nog even uit en ga ik eerst zorgen dat ik deze plaat genoeg heb gedraaid om de nummers wat beter te kennen. Als geheel denk ik dat het momenteel richting een 4,0 neigt..

Iemand luistertips die in de richting van dit werk gaan of ander werk van bonobo? De zang in de nummers vind ik wel zeker van toegevoegde waarde.

Er werd hier blockhead genoemd, maar dat vind ik persoonlijk toch net wat minder, alhoewel dat nog wat luisterbeurten nodig heeft. Ben vooral gecharmeerd van de hele sfeer die bonobo creeerd in zowel dit album als het voorgaande.

Bajka - In Wonderland (2010)
Andreya Triana - Lost Where I Belong (2010)
Hint - Portakabin Fever (2003)
TM Juke - Maps from the Wilderness (2003)
Quantic - The 5th Exotic (2001)
RJD2 - Deadringer (2002)

Na een valse start, het saaie First Fires, daarna een geweldig upliftend brok muziek! Echte zomerplaat of voor op de fiets, het strand. Schitterend geproduceerd, vol subtiele maar zwaar swingende beats en vol afwisseling. Check ook YT eens als je het prachtige concert at Alexandra Palace in zijn geheel wilt beluisteren, compleet met strijkorkest en gastzangers. Erg mooi!

Voor mij z'n 2de beste album. het nummer Antenna is mijn favoriet. Saphire is ook prachtig.
Ik heb dit album grijs gedraaid in de periode dat ik begon aan een nieuwe job 5 jaar geleden en lange uren/nachten moest kloppen.
Ook transits bleef lang hangen aangezien ik een versie van het album luisterde waar dit nummer 2 keer na elkaar kwam .

Dit ook maar eens opgezet, maar vergeleken bij soortgenoten (Caribou bv) vind ik dit te gelikt, te braaf en weinig uitdagend. Het zit erg goed in elkaar, dat zeker! Maar zo goed dat eigenlijk de rafelrandjes ook helemaal zijn afgeslepen, daardoor gaat het mij snel vervelen.