The Charlatans - Some Friendly (1990)

Motorcycle Emptiness in de UK maar op 17, die waren vast dronken die maand. Hier in de Singles top 100 op 21.

Elke zondagavond in de 90s keek ik de UK charts op teletekst van de BBC. En dan donderdag TOTP

Take me back to those days

Ja TT inderdaad en elke maandagavond op MTV werd die uitgezonden. Vaste prik

Ik ben wel blij dat ik tiener was in de 90's en niet nu. Net ff de top 40 bekeken van deze week, man man, daar kan echt niks meer

UK charts is nu ook drama idd.
Komt omdat alleen streaming nog telt en niet fysieke releases.

Bestaan fysieke singlereleases nog wel?

Nee niet echt, wel nog vinyl releases bij de oudere artiesten, voor de verzamelaars. Maar die verkopen een paar honderd en hebben zero impact op de charts.

De laatste tijd verschijnen er mondjesmaat ook weer wat cdsingles. Bv Dua Lipa en Coldplay

Nu zie je dan bij DD al de 5e single release bv, maar dat zegt me helemaal niks. Ze doen volgens mij ook maar wat bij die streamingdiensten. Elke paar weken (vroeger 1 single per 3 maanden ongeveer) een "single", geen enkele b kant. Niks single dus wat mij betreft, het is gewoon een nummer uitbrengen.

Nee vooral dat ‘geen b-kant’ is killing voor de artiesten met een trouwe fanbase.
Juist dat was de reden dat de fans de singles kochten en de singles het dus goed deden in de charts.

MTV had ook de British charts en daar viel dan altijd wel weer wat te ontdekken. Britpop en alles wat daar voor doorging was wel mijn dingetje begin jaren 90. Nadat Oasis eind 1997 Be here now uitbracht raakte ik langzamerhand ook in de UK het spoor bijster. Het momentum was een beetje voorbij. Dat was best jammer want eigenlijk ben ik daarna nooit meer zo enthousiast geweest over nieuwe muziek, een uitzondering daargelaten.

Klopt, 1997 was echt een eindpunt van die hele periode die begin jaren 80 begon.

Gelukkig kwam Rialto in 1998 nog even snel met 1 van de sterkste singles van die periode

Ja die heb ik ook nog liggen.
Ook met twee b-sides dus die mag ook hier op de site

Ben ook rond die periode gestopt met singles kopen.

Nou en of. In de 90s en 80s, ik zit de laatste maanden mijn geheugen op te frissen door de charts die tijd daarna door te lopen en ik krijg er de kriebels van. Hermes House band met die cover van I will Survive op 1 met sterk Nederlands accent, om maar een voorbeeld te geven. Maar dan geen Charlatans voorbij de tipparade.

The Only One I Know vind ik ook lekker om karaoke te zingen, alhoewel niemand moet me horen Dit was het t-shirt dat ik bedoelde. Of hier. Die was oorspronkelijk rood.

In de early 90s had je nog wel de mix van bv Eurohouse en de R.E.M.'s enzo, maar naarmate de 90s vorderden, zeg vanaf 1996 werd het echt een ramp.

Ik had genoeg aan KINK FM The Alternative wat begon in 1995. Ben zelfs nog op een zaterdagmorgen naar de studio gereden op uitnodiging van dj Karel Oosterhuis en dat was in 1997. Maar luister al jaren geen Kink meer. En je had bij Kink natuurlijk de lijst Outlaw 41. Van dit album vind ik Then een prachtig nummer.

Toen ik dit indertijd voor het eerst hoorde (als CD met 11 nummers) was mijn reactie: o, de Stone Roses met een orgeltje. Een beetje een flauwe constatering, want nadere kennismaking deed mij redelijk snel beseffen dat deze band toch best een eigen gezicht had, ook al deden de drumpatronen en de enigszins nasale stem me steeds aan Reni en Ian Brown denken. (Deze mannen hebben in ieder geval een iets minder opvliegende relatie met hun platenmaatschappij gehad.) De melodieën en de zang vind ik niet het sterkste punt, maar het heerlijke orgeltje, de gitaar die duidelijk op het tweede plan opereert maar af en toe toch belangrijke lijntjes uitzet, en het algemene enthousiasme maken hier toch een leuke plaat van die me nú eigenlijk beter bevalt dan in 1990 – maar dat is dan ook bijna een mènsenleven geleden, ik schrik er zelf van. (Hoewel ik na al die jaren nog steeds gek word van die drummer: op bijna elk nummer verzint hij iets aparts, hij creëert een eigen variant op de gewone 4/4-beat door in elke maat een tussenroffeltje te plaatsen, en vervolgens speelt hij in bijna elk nummer bijna het héle nummer lang constant datzelfde aparte drumpatroon – de laatste twee nummers met rechttoe-rechtaan-drumwerk komen bijna als een opluchting.)

Dat van die drums is me eigenlijk nooit opgevallen. Ik ga eens luisteren of ik begrijp wat je bedoelt.

Op mijn versie staat "The only one I know" tussen White shirt en Opportunity. Ik checkte het op Tidal en daar staat dat ook zo. Op Wikipedia :

The Only One I Know" is the second single by English rock band the Charlatans. It was their first top-10 hit, reaching No. 9 on the UK Singles Chart. In the UK, it was the highest-charting single from the Some Friendly album

Iemand een ideetje waarom hier niet?