Steve Reich - Music for 18 Musicians (1978)

Ik stelde me eerst vragen bij het concept minimalistische muziek. Maar als ik dan luister komt er wel veel experimentele klanken en opbouw bij zien. Het voelt een beetje als iets psychedelisch, maar dan zonder het bombastische. Een album dat wel gaat groeien, en ook een aangename luisterervaring zeker met de hoofdtelefoon op. 4*

Soms kan ik me door muziek ongelofelijk klein voelen en dat is maar goed ook! Veel muzikanten trachten de luisteraar als een koning te behandelen. “hier nog een biertje meneer Peerdeman”, daar nog wat gitaarerupties Luke? . De top 40 belooft ons zelfs Party Party met gewillige dames; maar achter onze ruggen lachen dit soort muzikanten je uit terwijl ze, jouw zuurverdiende geld opslokken: `thanks for the money sucker`. Nee, dit album geeft ons niets van dat alles. De titel zegt het eigenlijk al: Music for 18 musicians, niet muziek voor de betalende luisteraar. Steve Reich geeft je slechts een houten stoel om nog enigszins comfortabel te kunnen luisteren. Wees blij dat je er bij mag zijn. Een astronaut zeurt toch ook niet over het voedsel!
-
Dit album dwingt je om met geheel andere oren naar muziek te luisteren. Bij veel muziek komt de spanning van twee of meerdere, tegen elkaar opbiedende, instrumenten. Bij deze Plaat worden de instrumenten niet tegen elkaar uitgespeeld,maar spelen ze zo strak samen dat de individuele instrumenten haast onherkenbaar worden. Dat betekend overigens niet dat de ruim 50 minuten durende compositie geen spanning kent. hier wordt de spanning juist opgevoerd door de geleidelijke verandering van de melodieën.
-
Tegelijkertijd is deze muziek zeer toegankelijk door de nadruk op herhaling. Een elf-notige hoofdmelodie is met de nodige variaties steeds terug te horen. Gek genoeg was ik met name voor die herhaling huiverig toen ik voor het eerst dit album beluisterde. Voor mij kan een muziekstuk niet vaak genoeg van maat verwisselen of zelfs maar volledig uit de band springen. Ik was bang dat deze compositie te gestructureerd, bedacht en daardoor zelfs saai zou zijn. Niets is minder waar, kan ik je zeggen. Dit stuk pakt me bij de lurven, weet me ontzettend te raken en laat me gedurende 56 minuten niet meer los. Hoewel dit nummer ergens toch een beetje zweverig is, is het daarnaast ook nagelbijtend spannend.
-
Eigenlijk is dit stuk haast te vergelijken met een ruimtereis. De wereld waar men zich maar al te
vaak het middelpunt voelt, betekent in het geheel eigenlijk maar weinig. Grote solo’s, technische virtuositeit en grootste climaxen vallen eigenlijk wel een beetje in het niet bij dit album. Net zoals je vanuit een ruimteschip de aarde op een geheel andere manier ziet, veranderd dit album mijn kijk op muziek volkomen. En ja dan kunnen we natuurlijk over kleinigheden gaan zeuren. Dit is namelijk geen album welke je elke dag moet draaien. Maar maakt dat echt zoveel uit? Een Astronaut zeurt tot ook niet over het Voedsel!

Door die prachtige review van Misterfool nog een keer het album geprobeerd maar na Section II heb ik hem gewoon uitgezet. De repetitie vind ik op een gegeven moment enorm irritant worden, de melodie verandert een heel klein beetje iedere keer maar ik krijg er toch koppijn van. Ik geef dan ook nog geen beoordeling, toch eens een keer met koptelefoon proberen. Twee keer geprobeerd en twee keer niet tot het einde gekomen.

Inderdaad een aanstekelijke aanbeveling van Misterfool om dit dagelijks te draaien .
Een rustpunt tussen je beslommeringen, de een doet yoga, pakt boek of joint, maar deze muziek is uitermate geschikt om zonder enige inspanning je gedachten elders te laten verwijlen.
Zou de wereld er beter uitzien als wij allen deze plaat dagelijks zouden draaien, vraag ik mij af.
Je overgeven aan het minimale, het repetitieve, waar veranderingen haast onmerkbaar plaatsvinden. Een abstract cerebraal universum, waar noten met wiskundige precisie zijn uitgespannen.
Waarbij je vergeet dat je naar virtuoze muzikanten luistert, maar naar een klanktapijt, een weefsel door vlijtige moniken en begijntjes aanelkaar gepunnikt. Zie de mooie tekening van Beryl Korot.
Irritante verveling ? Welnee, Steve Reich zegt zelf dat hier meer harmonisische veranderingen in de eerste 5 minuten plaatsvinden dan in een heel werk van hem .

Steve Reich vind ik voor minimale muziek nog redelijk toegankelijk, doordat meneer veel emotie in zijn muziek verwerkt. Ik zag van jou ook een mening staan bij drumming, Don. Dat is dan weer een plaat van Steve waar ik meer moeite mee had. De tip die ik je kan geven is de volgende. In bed, licht uit, met de koptelefoon luisteren, dan werkt dit album het beste.

Heb ook tijden een soortgelijke mening er op na gehouden wat betreft de muziek van Steve Reich.
Een van mijn beste vrienden is namelijk al jaren een fervent minimal music liefhebber en propageert al net zo lang de grootsheid van Dhr. Reich en zijn composities.
Elke keer als ik bij hem ben, dan komt het vroeg of laat wel eens voorbij, maar elke keer betrapte ik mij er op dat ik de repetitie nogal saai, voorspelbaar en soms irritant begon te vinden.

Gister was ik bij de plaatselijke platenboer en kocht daar weer eens een tas vol muziek.
Tijdens het afrekenen viel mijn oog op een kast links van de kassa waarin alle boxsets stonden.
Wat zag mijn oog daar staan voor €20 ? Deze box.

Voor dat geld kon ik hem niet laten staan en heb hem dus ook meteen aangeschaft, ondanks mijn eerder hierboven genoemde gevoelens jegens deze muziek.

En ik moet zeggen dat ik er vooralsnog zeker geen spijt van heb !
Draai nu sinds gister niets anders meer dan de uit deze box komende 67 minuten durende versie van Music For 18 Musicians, wat een heerlijk stuk is dat toch

Het heeft bijna iets meditatiefs/hypnotiserends en gek genoeg ook iets rustgevends.
Toch wonderbaarlijk, aangezien ik het nog niet zo lang geleden soms irritant meende te vinden...

Dus Donnie C, probeer het nog eens een paar keer

gisteren weer eens op de Thorens TD 160 gelegd, deze uitstekend opgenomen en degelijk geperste LP. Jammer dat je halverwege het stuk even naar de draaitafel moet lopen om kant B op te zetten (iets wat mijn kinderen vreemd vinden, terwijl ik het vreemd vond dat je een CD maar aan een kant kon afspelen..)
Lampen uit, alles en iedereen de kamer uit, en in een actieve luistertance, dat wil zeggen je zonder denken, oordelen of analyseren openstellen voor deze muziek die rechtstreeks doorstroomt naar je ziel. Dat komt juist omdat er zo weinig over na te denken valt. De muziek laat zich uitstekend beluisteren an sich, omdat geen tekst is, er geen geraffineerde vorm of structuur zich aan je opdringt (niet dat die er niet zou zijn, maar die doet z'n werk op de achtergrond) en omdat er een bewustzijnslaag wordt aangesproken die buiten het denkhoofd om gaat.

De dag erna nog eens vergeleken tussen LP en Spotify. Wat een wereld van verschil. Wat kunnen mij die paar tikken en wat ruis schelen, de ruimte en de adem in de muziek is er zo uit-gecomprimeerd, jammer....Of nee, juist wel goed. Zo houd je de fysieke verzameling ook in ere.

Gisteren luisterde ik naar Drumming op mijn mp3-speler in de auto en 50 minuten waren zo voorbij. Toen we bij onze bestemming waren dacht ik echt: Zijn we er nu al? Het lijkt net alsof de muziek van Reich de tijd stilzet.

Daarom wilde ik vandaag Music For 18 Musicians weer een kans geven. En bam, gelijk raak! Het minimalistische karakter is iets waar ik enorm aan moest wennen, ik ben vooral gewend om muziek te luisteren met zeer veel veranderingen.

Maar deze muziek vind ik eigenlijk interessanter dan muziek met zeer veel veranderingen. De eerste keer had ik echt het idee dat het heel de tijd hetzelfde was maar nu hoor ik echt van die kleine veranderingen door het stuk heen. Zo was dit stuk zo voorbij, ik vond het eigenlijk jammer dat het was afgelopen. Ik ga de Phases-box eens verder beluisteren en dan ga ik waarschijnlijk tot aanschaf. 5 sterren.

Maar dan zou je toch eerder het idee moeten hebben dat je al uren ernaar aan het luisteren was?

Doen! De Phases box (al mist hij nog wat mooie dingen) is vrij goedkoop voor zo'n speelduur en is echt fantastisch. Electric Counterparts moet je eens proberen

Zeer correct omschreven. Ik kan er eigenlijk weinig aan toevoegen. Had hier al eerder op gestemd, maar dit soort platen zijn lastig te omschrijven (of je krijgt elke keer hetzelfde verhaaltje over faseverschuivingen, e.d.).

Wat een prachtige plaat is dit.
56 minuten blijft deze song (plaat) boeien, heerlijke tonen komen uit mijn boxen.
Ook word ik hier direct vrolijk van. 4 sterren met kans op meer.

Juist door de repetitiviteit een enorm spannende en dynamische plaat en eigenlijk gebeurt er stiekem toch wel heel veel. Schitterend album.

Een nieuwe versie van dit werk is opgenomen door het 'New Music Ensemble' in surround sound in 2007. Steve Reich beveelt deze plaat van harte aan las ik.

Zelf luister ik die versie met een gratis 5.1 emulatie voor de koptelefoon in foobar. Specialistische plugins in een bepaalde combinatie en afstelling kun je namelijk actief maken in foobar zodat die fungeren als 5.1 emulatie. Alles kun je los installeren of in één direct werkend (legaal) pakket downloaden. Lees hier erover: Foobar2000 Dolby Headphone config - Comment & discuss! - head-fi.org. Het werkt bij mij, al doe ik wat aan de eq (preferences->DSP manager->Electri-Q, voor klassiek staat die niet slecht in de laid-back versie, maar zelf ben ik er langzaam nerderig in geworden. Veel plezier voor de nerds die hier achteraan gaan!

Over dit album ook nog maar wat neerzetten. Zielomarmende geluiden. Ratio en intuitie moeten in goed samenspel gebruikt zijn door de componist om tot zoiets geslaagst te zijn gekomen. Bijvoorbeeld de instructies van Reich aan bepaalde spelers om noten zo lang te laten duren als de adem het toelaat heeft denk ik onder meer geleid tot de door de lucht vliegende zielsmuziek die iedere keer uit mijn boxen stroomt als ik dit opzet.
Hier kun je daar meer over lezen en ook over de 2007 release onderaan.

Ik ben dit nu aan het luisteren en de wereld lijkt groter dan normaal, ik lijk kleiner dan normaal en de muziek van Reich is het punt waar die twee elkaar zachtjes aanraken, naar elkaar lachen en tegelijkertijd zeggen: 'het komt allemaal goed'.

Mooi gezegd!

Thanks!

En zo stiekem in mijn top 10 geslopen....

Leren kennen via de 10 best trance tracks accor.... Heel mooi (neem een kijkje bij de andere 9, zitten nog meer fijne dingen tussen)!

James Holden: “The tempo and pulse of this coincide neatly with alpha-frequency brainwaves – leading to a calming effect on the listener, or possibly increases in whole-brain synchronisation that cause altered states of consciousness, depending how hard (or gently) you listen.”

Thanks voor de link Die Amadou Sangare dit Barry is een erg fijne (en zelfs op het internet bijna compleet onbekende) tip van Holden.

Net gezien op Lowlands... MA GI STRAAL!!!

Daar ga ik in mee. Ik hield het niet droog, zo mooi. En daarom ga ik ook maar eens de volle mep uitdelen hier!

De beelden...

Steve Reich deed zelf het geluid op Lowlands

Yep. De touwtjes in handen... Het geluid was ook erg goed... slechts enkele keren werd het overstemd door een andere act... (we stonden wel vooraan)..
Krasse knar trouwens.... die Steve...

Net ook maar gedaan!

WTF?? Ik zit net de beelden terug te kijken. Ik wist helemaal niet dat hij er zou zijn, laat staan dat dit stuk nog even in zijn geheel uitgevoerd zou worden. Wat een trip moet dat geweest zijn!

1 woord over voor de uitvoering op Lowlands: wow!

mooi

De reïntegratie van Ward deel 15:

Ruim zes jaar geleden volgde ik in het eerste jaar van mijn bachelor opleiding Algemene Cultuur Wetenschappen een vak waarin heel de geschiedenis van kunst in rap tempo werd doorgenomen. Toen we eenmaal in de 20e eeuw werden aangekomen kregen we een heel college over minimalistische muziek. Al vond ik de fragmenten die we te horen kregen in dit college zeer interessant vanuit een academisch oogpunt, kon ik op een persoonlijk vlak een stuk minder er van genieten. Er zat echter één fragment tussen dat er voor mij uitsprong, dit klonk warmer, meer organisch en dromeriger dan de andere fragmenten. Een jaar later wilde ik het betreffende stuk eens grondiger gaan beluisteren, maar de titel en componist waren mij ontschoten (ik was ervan overtuigd dat het door Philip Glass gecomponeerd was). Toen Teunnis mij dit album van Steve Reich tipte wist ik wel dat dit album een klassieker was, maar had ik geen idee dat dit het album was dat ik jaren geleden tevergeefs had gezocht.

Al snel wordt duidelijk waarom dit soort muziek minimalisme wordt genoemd. Repetitie is hier het sleutelwoord. Elke sectie bestaat uit een enkel akkoord (als ik me niet vergis), waarop verschillende instrumenten kleine melodielijntjes planten. Het klankenpalet bestaat onder anderen uit piano, xylofoon, marimba, viool, cello, klarinet en zachte vrouwenzang. Deze instrumenten komen als golven langzaam op om iets later weer even geleidelijk naar de achtergrond te verdwijnen. Op deze wijze creëert Reich een complex web van steeds verschuivende patronen. Een bijna mathematisch proces, toch klinkt Music for 18 Musicians nergens kil of machinaal. Reich slaagt erin om juist een heel warm en organisch geluid te creëren. Je hoort alle afzonderlijke instrumenten, maar tegelijkertijd ontstaat er een groter geheel. Reich heeft zo’n gevoel voor timnbre dat hij een enorm vol en warm geluid weet te creëren, zonder dat het ooit bombastisch klinkt of zelfs maar hint naar sentimentaliteit.

Bij minimalisme ligt misschien het gevaar op de loer dat het voornamelijk muziek van het ratio is, maar dat is hier allerminst het geval. Reich weet in dit warme klanktapijt een hoop emotie te leggen. Voor een avant-gardistisch genre als minimalisme is dit ook verrassend toegankelijke muziek. De invloed die dit stuk heeft gehad op de popmuziek verbaasd me dan ook allerminst. Teunnis had het in zijn aanbeveling van dit album in mijn topic al over Sufjan Stevens en Holden. Referenties die eenvoudig zijn te begrijpen. De xylofoon gebaseerde, weelderige klanktapijten die op Illinois regelmatig zijn terug te horen, grijpen duidelijk terug op dit werk. Holden grijpt nog nadrukkelijker terug op minimalistische genre en zijn muziek deelt een pulserende levensenergie met deze compositie van Reich. Zelf hoor ik ook duidelijk de invloed van dit werk terug in Four Tet’s prachtige There is Love in You (die ik al eerder in het kader van mijn topic van een recensie heb voorzien). Four Tet gebruikt dezelfde soort twinkelende repetitieve loops als Steve Reich. Met die duidelijke invloed op veel van mijn persoonlijke favorieten is het dan ook geen verassing dat dit album goed bij mij in de smaak valt (ik zal Reich’s CD-box Phases meteen doorgeven aan Sinterklaas). Een schitterende dromerige reis en verplichte kost voor elke liefhebber van elektronische muziek. 4,5*