Bel 80 - 1980 (2005)

Op vraag van dazzler, mijn belpopleverancier, post ik hier even mijn mening (nummer per nummer) over deze BEL 80 - het jaar 1980. De nummers met de (****) heb ik geselecteerd als favoriete tracks.

(****)1. The Kids - There Will Be No Next Time (5*): Is imho het beste Belgische punk nummer aller tijden. Bij mij moeten ze dus niet komen aankakken met dat gladde nummer van Lou Depryck en den Plastieken Bert (Ça Plane Pour Moi).

(****)2. The Employees - Pick It Up (5*): En wat hierboven geldt, is hier opnieuw waar. Ditmaal het beste Belgische ska nummer ooit. Kan zich perfect meten met nummers van Madness, The Selecter, The Beat, The Specials en consoorten.

3. De Kreuners - Nummer Eén (4*): En dan hebben we wederom een ska-nummer.
Het antwoord van Walter Grootaers en kompanen op dat toen populaire genre.
Mag er best wezen!

4. Big Bill - Tes Ka (2*): Had ik al gezegd dat ska in '80 populair was?
Tes Ka is dus een titel met dubbele bodem. Kan gelezen worden als 't Is Ska, maar zij zingen er dus over dat het koud is ; 't Is Kaa ('t is koud) van september tot in mei.
Wel grappige tekst, maar ik klasseer deze toch als filler.

(****)5. Red Zebra - I Can't Live in a Living Room (5*): Beste track op deze BEL80 Aanstekelijk dansbaar gitaarriedeltje en Peter Slabbynck met de onsterfelijke woorden: "Doctor, doctor.. can't you see, that there's something wrong with me? ... I just can't live any.. I just can't live any...more". Op new wave fuiven werd dit nummer vroeger steevast gedraaid. En terecht!

6. T.C. Matic - Bazooka Joe (3*): Een minder T.C. Matic nummer wat mij betreft. Ik had deze ook al op de 'Compil Complet' verzamelaar. Exclusief voor de 'Get Sprouts' LP volgens dazzler, dus nooit eerder op cd verschenen.

7. Jo Lemaire + Flouze - So Static! (4*): Niet zo indrukwekkend als het nummer waarmee ze wel altijd zullen blijven geassocieerd worden (en dan heb ik het uiteraard over Je Suis Venue Te Dire Que Je M'en Vais), maar toch een heel goed nummer door de schitterende combinatie van synths en stevige rock.

8. De Brassers - En Toen Was Er Niets Meer (4,5*): Een Nederlandstalig punkwave nummer zowaar. Een cult-hit geweest. Op het eerste gezicht nogal een mak nummer, maar niets is minder waar. De (wat ingehouden) woede in de stem van Mark Poukens geeft het net een enorme energie mee. Topper!

9. Rick Tubbax en The Taxi's - Breaking Up (3,5*): Lekker in het gehoor liggend rocknummer, al draagt hun - ook reeds door dazzler aangehaalde - eerste single Bojangle Plays Tonight uit 1979 nog meer mijn voorkeur weg.

10. The Misters - Poor Souls (3,5*): De powerpop/reggae in dit nummer kan kan mij wel bekoren. Veel heeft natuurlijk te maken met Claude Perwez' gitaarspel en de hese stem van Bert De Corte (die later naar Scooter [Let wel! De Belgische band, niet de Duitse danceformatie] zou verkassen). Drummer van dienst is Patrick De Witte, de latere Humo-journalist en 'komiek' die de laatste tijd veel op de buis te zien is in enerzijds de driedelige documentaire Low Impact Man en anderzijds als jurylid in Comedy Casino Cup, allebei op Canvas.

11. The Singles - Summer in Hawaii (1*): Bandje waar Ben Crabbé van De Kreuners nog bij gedrumd heeft. Hoort m.i. helemaal niet bij de 20 beste belpop nummers van 1980. Verre van zelfs. Next..!

12. Machiavel - Fly (4*): De symfonische rock die deze Walen brengen zal fans van Genesis of Yes zeker aanspreken. Ik kende enkel deze n°1 hit, maar ga later zeker nog eens op zoek naar een Best Of of een Essential van deze band. Ze hebben blijkbaar wel een niet gering aantal platen op hun actief staan.

13. Lio - Amoureux Solitaires (4*): Eh toi, dis moi que tu m'aime, même si c'est un mensonge... (Hé jij, zeg me dat je van me houdt, zelfs als het een leugen is). Een bekend deuntje van Lio dat ik meteen met de jaren '80 associeer. Lekkere synths ook.

14. Telex - Euro-vision (4*): Belgium *zero points!* Bedoeling van betreurde Marc Moulin was om met dit nummer voluit voor de laatste plaats te gaan op het Eurosongfestival van '80, maar ze eindigden uiteindelijk toch nog voorlaatste.... bummer! 'n Paar jaar geleden (of was het nou vorig jaar) heeft een band van een ander land (Ierland?) deze stunt ook nog eens willen overdoen. Maar dan vond ik deze poging van Telex toch veel geslaagder.

15. Tonic - Dancing in the Moonlight (2*): Opzwepend, maar nogal eentonig nummer dat - uitgezonderd de titel - volledig Franse lyrics bevat. Niet echt mijn ding. Next..!

16. Der Polizei - Let's Do the Razzia (4*): Nog eens een ska-nummer voor de verandering. De bliepjes en andere geluiden in dit nummer zijn té gek. En de blazers zetten aan om spontaan luchttrompet te gaan toeteren.

17. The Gantwerp Rappers - Poopelo (1*): Nogal plat volks liedje in het Antwerps en Gents dialect over twee mannen die op stap zijn, bijna geen geld bij hebben en toch heel dronken (poopeloerezat) worden. Leuk omdat mijn dialect erin voorkomt, maar een vreemde eend in deze belpop bijt.

18. Veterans - I'm Jogging (3*): Dit nummer doet mij aan de muppetshow denken. Zal ik bij een volgende gelegenheid eens op de iPod zetten voor als ik ooit eens zou gaan joggen.

19. Toy - Suspicion (4*): De perfecte Engelstalige popsong van een band die voor de rest niet zoveel airplay kreeg hier. Dit nummer was hun enige hit als ik me niet vergis. In het buitenland kreeg deze single vreemd genoeg geen gehoor. Jammer, want heeft volgens mij zeker potentieel.

(*****)20. Raymond van het Groenewoud - Je Veux de L'Amour (5*): De meest perfecte afsluiter van een over het algemeen goeie verzamelaar. Fantastische tekst toch... Je veux de l'amour, in die hel, als ik kots in de goot, onderkwijld, halfdood... En wie krijgt geen kippevel / kiekenvlees als hij zingt: En ook geld.. geld om cadeautjes te kopen om aan iedereen te geven opdat ze zouden van me houden... pour toujours.".
Raymond op z'n best!

Op reis door de new wave van 1980 reis ik van de EP met de bijnaam Yellow van het Engelse Gang of Four naar de single Pick It Up van The Employees. Die hoorde je destijds op de Nederlandse radio, waarbij ik me herinnerde dat The Employees uit Nederland kwamen. FOUT. Hartstikke uit België.
Uiterst aanstekelijke ska, vrolijk, pakkend, in staat om de grootste chagrijn een glimlach op de lippen te toveren. Het haalde begin november '80 zijn hoogste positie in de Tipparade van Veronica: #19. Eén plaats hoger stond die week Baggy Trousers van Madness en wie weet waarom die drollenvangersbroeken wél een grote hit werden en het pareltje van The Employees niet, mag het zeggen. De nummers doen niet voor elkaar onder.

Ik ontdekte dat Pick It Up vrij moeilijk te vinden is; het duurde enige tijd voordat ik verzamelaar Bel 80 ontdekte. Pas twee jaar na de radiohit verscheen hun albumdebuut, The Employees geheten. Daarop ontbreekt dit liedje. Sterker nog, het nummer is, voor zover ik kan nagaan, nooit op een album van The Employees gekomen; niet als bonus bij een regulier album en evenmin op een compilatie.

Op oudjaarsdag 2008 postte freddze een helder nummer-na-nummer-overzicht van deze compilatie, waaruit blijkt dat er meer wave uit België kwam in die dagen. Toch is het slechts het liedje van The Employees dat - weliswaar bescheiden - de weg naar de Nederlandse hitlijsten vond, uitgezonderd het slotlied van Raymond Van Het Groenewoud natuurlijk. De naam van groepslid Kloot Per W (Claude Perwez) is er eentje waarover ik weleens las (Oor?); dat hij deel uitmaakte van The Employees was mij onbekend.

Mijn reis door new wave vervolgt bij een groep waarbij ik voor het eerst het volle, geliktere geluid van jaren '80 new wave hoor: op naar The Teardrop Explodes en hun debuut Kilimanjaro.