Panic! At the Disco - A Fever You Can't Sweat Out (2005)

Lekkere poppy rockplaat, uitstekend geproduceerd en vol vrolijke songs. De techno-elementen zijn zeer goed geintegreerd en geven de songs een mooie tweede laag. Vooral met de koptelefoon klinkt het album prachtig. Halverwege zakt het geheel helaas een beetje in, maar tegen het einde wordt dit weer rechtgetrokken.

Ik werd wel geprikkeld door de sterk wisselende reacties, lelijke hoes en vooral door een opmerking ergens (ik geloof niet op MuMe, maar ergens in een krant ofzo) dat er 'eigenlijk geen mensen zijn van boven de 20 die dit begrijpen'.

Welnu: ik, kennelijk niet in de doelgroep, vind dit behoorlijk geweldig. Er is speelse afwisseling, en ook de teksten zijn opvallend raak. Er spreekt echt een enorme verhaalbehoefte uit, en typerend is dan ook dat het niet rijmt of klopt overal. Op de een of andere manier is het ook zeer romantisch, om maar eens een fout woord te gebruiken, en die romantiek is zonder voorbehoud of knipoog. Ook niet iets wat me vaak raakt.

Ruim anderhalf jaar geen bericht bij dit album, en het bericht daarvóór was ook al weer zeven maanden eerder -- kennelijk leeft deze plaat niet meer zo erg. Hoe dan ook, dit album doet mij persoonlijk sterk denken aan de drie elpees die de Amerikaanse pop/new-wave-band Jules & the Polar Bears (hier op MuMe niet te vinden) tussen 1978 en 1980 uitbracht (zanger Jules Shear kreeg sindsdien een carrière als solo-artiest, songwriter, en bedenker en eerste presentator van MTV unplugged). Dit debuutalbum van P!ATD is zó hyper dat het soms onder z'n eigen intensiteit dreigt te zinken, maar blijft toch ruimschoots drijven op de sterke songs en melodieën. Prima plaat.