Steak Number Eight - The Hutch (2013)

Uiteraard niet hetzelfde, een band ontwikkelt zich he

Heb wel eens wat op youtube van ze gezien. Toen speelden ze dacht ik vooral nog covers van Deftones enzo.

Wat ze precies speelden, weet ik ondertussen niet meer. Het is ten slotte al bijna tien jaar geleden hé! Maar ik ben er vrij zeker van dat het toen nog geen eigen nummers waren.

geen slechte band, maar waarom ze ooit zo'n ontzettend lullige bandnaam hebben gekozen?

Daar zit een verhaal achter. Het is een uitspraak van Brents overleden broer die ook muzikant was. Een soort eerbetoon dus.

Aha, hij is overleden nadat hij 8 steaks gegeten had?

Nee het was de bijnaam die hij gaf aan zijn vriendinnetje. Beetje een puberale bandnaam ook dus.. maar het waren per slot van rekening ook pubers toen ze de band opstartten.

Aan 1:50 stelt ze de vraag waar de naam vandaan komt: YouTube - Interview Steak Number Eight, Marktrock 2008 Is dit niet de echte oorsprong, dan?

Ja het weerspreekt toch niet wat ik beweerde?

Wel als zijn broer niet de zanger is in zijn band, toch? Maar oké, de essentie is dezelfde.

Ik zei uit eerbetoon aan zijn broer. Niet dat zijn broer ook in Steak zat toch?

Nee, ik ook niet. Maar je zei wel dat dit een uitspraak was van Brent zijn broer, een bijnaam dat zijn broer gaf aan zijn vriendin.
Brent daarentegen zegt dan de bandnaam komt van het eerste nummer op de eerste cd van de band van zijn broer. Dat nummer heet Steak Number Eight en is geschreven door de zanger van de broer zijn band voor zijn achtste lief, 'het achtste stuk vlees in de rij'. Dus het is een uitspraak van de zanger van de band van zijn broer.

Je hebt gelijk, ik zat er helemaal naast.

Ik geloof niets van dat verhaal achter de naam, volgens mij is het gewoon een puberaal woordgrapje. steek'm in u reet

Lekkere cd overigens.

en jspr had ws een bad hairday

Nimmer aandacht aan deze muzikaal doorleefde jongelingen besteed. Zaten in de door mij totaal te negeren divisie 'numetal'. Heb ze daarmee volstrekt tekort gedaan. Niet dat ze niet enigszins schatplichtig zijn aan deze stroming, maar ze herdefiniëren of voegen toe. En dat maakt het meer dan aaceptabel. Met name omdat ze 1.goede songwriters zijn, 2.bruut geweld gebruiken tijdens en langs hun gelikte melodielijnen en 3.een goed zanger in huis hebben die niet louter en alleen maar 3doorsdown achtig zingt, hij heeft een donker en rauw geluid daarbij.
Hele fijne kennismaking. 70 min zijn mij te lang en dagelijkse kost gaat dit niet worden, maar dat ligt aan mijn smaak. Voor met welke ingrediënten sn8 deze taart bakt, kan het eindresultaat niet veel beter smaken dan dit album.

The Hutch was de eerste Steak Number Eight-plaat voor het label Indie, en daarmee maakte de band een stap naar internationale bekendheid. All Is Chaos had buiten de Benelux ook al wel wat indruk gemaakt, en het heeft zeker geholpen dat Metal Hammer bij een van zijn edities All Is Chaos als gratis CD gaf. When the Candle Dies Out was veelbelovend en had met The Sea Is Dying een moderne Belgische metalklassieker, All Is Chaos was een enorme progressie en bevat een aantal van mijn favoriete tracks van de band, maar kakte aan het einde een beetje in. The Hutch is als album mijn favoriet, een plaat die ontzettend constant is ondanks zijn lange speelduur. Hier maakte de band weer een enorme vooruitgang ten opzichte van All Is Chaos.

Wat als eerste opvalt is hoe veel volwassener de band klinkt op The Hutch. All Is Chaos had grotendeels al een zeer ontwikkeld geluid voor zo’n jonge band, maar hier schudt de band de laatste puberale restjes definitief van zich af. In retrospectief kan ik toch wel zeggen dat Steak Number Eight een vrij eigen positie had binnen de post-metal. Daar waar veel bands binnen dat genre de focus hebben op lange tracks die geleidelijk aan opbouwen naar een uitbarsting, liet Steak Number Eight horen songwriting-skills in huis te hebben met zelfs ware singles en pakkende refreinen, zoals het ijzersterke Ashore, dat in de grunge-explosie van de jaren ’90 absoluut een hit had kunnen zijn. Andere nummers met ijzersterke refreinen zijn Black Eyed en Slumber.

Ook heeft de band met Brent Vanneste een van de weinige echt goede zangers in het subgenre, dat toch vooral uit harsh vocalisten bestaat (waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat harsh zang geen vocale vaardigheid behoeft, want dat is absoluut wel zo). Het muzikale mengsel van Steak Number Eight is dan ook breed: de gigantische melancholische gitaarmuren wijzen naar post-metal als Isis en Deftones (die band wordt niet zo zeer onder post-metal geschaard, maar op zijn dromerigst bereiken ze in vier of vijf minuten dezelfde effecten als menig post-metalband in tien), de melodieuze doch zware songwriting van jaren ’90 grunge als Nirvana, Soundgarden en Alice In Chains, met nog proggy accenten à la Mastodon (hoor de hoekige riffs in Exile of Our Marrow) en Oceansize. Dat laatste aspect zal op opvolger Kosmokoma de hoofdrol gaan spelen.

The Hutch wisselt ontzettend goed af tussen alle aspecten van de Steak Number Eight-sound. Op de opener Cryogenius laat de band horen een andere kant op te gaan: logge melodieuze melancholie. De eerste single Black Eyed valt daarentegen daarna gelijk met de deur in huis door middel van stekelige licht dissonante riffs en de doorleefde strot van Vanneste, om daarna prachtig open te breken met donderende riffs en subtiele dromerige tokkeltjes in de onderlaag, waar Vanneste zijn sterke cleane vocalen laat horen. Een paar tracks later krijgen we een meer typische post-metaltrack te horen met Push/Pull, dat geduldig opbouwt en uiteindelijk naar een bloedmooie climax opstijgt die echt een bepaalde euforie presenteert.

Steak Number Eight ging net als menig post-metalband wel eens voor de clichés binnen het subgenre, maar als het zo meesterlijk wordt uitgevoerd is dat absoluut geen probleem. Een ander voorbeeld daarvan is Tearwalker, een fenomenale afsluiter. Een waanzinnig nummer dat in zijn negen minuten zeer secuur laagje voor laagje opbouwt, om uiteindelijk te resulteren in een psychedelische stoomwals met om elkaar heen cirkelende gitaren die je wegblaast. Helaas heb ik in de vijf keer dat ik ze live heb gezien ze dat nummer nooit horen spelen, het zou een perfecte afsluiter van een optreden zijn geweest, het publiek helemaal verbouwereerd achterlatend.

Dit is een plaat die voor mij behoort tot mijn favorieten in de post-metal door de mix van trage melancholische opbouwende post-metaltracks en ware songs die menig rock/metalband in zijn arsenaal zou willen hebben. Een band die zelfs door zijn veelzijdigheid wellicht een relatief beperkt publiek heeft aangesproken. Misschien in zijn geheel te hard voor een rockliefhebber die wel wat met een track als Ashore kan, en te melodieus voor fans van bijvoorbeeld een post-metalband als Neurosis of de landgenoten van Amenra. Als je allebei de aspecten waardeert is The Hutch een ware aanrader.

Prachtige recensie, Don Cappuccino. Cowboyhoedje af!