Steak Number Eight - The Hutch (2013)

Een band zien evolueren, en er vanaf het prille begin bij zijn, het is iets waar je kunt mee uitpakken naar uw jongere medemuziek fans toe. Dit is ook zo met Steak Number Eight die in ons landje toch zijn uitgegroeid tot een begrip. Ooit ze zien optreden voor circa 250 man in een verzengde warme AB Club te Brussel, zien we deze jongens nu zelfs concerten doen in het buitenland. Echter krijgen ze nog steeds niet altijd de waardering die ze verdienen. Nochtans bewezen ze al meerdere keren live en op Cd over een vat vol energie te beschikken die je niet onberoerd laat. Naar dit nieuwste album The Hutch werd dan ook met redelijk hoge verwachtingen uitgezien

Een eerste vaststelling is dat Steak Number Eight inderdaad volwassen is geworden maar nog steeds boordevol energie zitten. De songs rammen, zoals we dit van hen gewoon zijn, door je heen. Je stevig met de keel grijpende slaat deze The Hutch je voortdurend met de kop tegen de muur. Dat is uiteraard ook de verdienste van die vaak hard brullende stem van zanger Brent. De vocale aankleding is altijd een sterk punt geweest van Steak Number Eight. Dat is ook hier niet anders. Maar het verschil ligt hem in de meer harmonieuze aankleding die duidelijk laat blijken hoezeer deze heren op elkaar zijn ingespeeld. Het jarenlang met elkaar samenwerken, werpt zijn vruchten af. Puur technische is deze plaat dan ook gewoon af. Er is meer oog voor de instrumentale aankleding.

http://www.snoozecontrol.be/index.php/reviews/16-binnenlandse-reviews/1658-steaknumbereighthehuuuttcht

Mijn recensie voor iO Pages

Steak Number Eight is een Belgische sludge/postmetalband, bestaande uit jongelingen die ten tijde van de release van Radiohead’s Ok Computer nog maar net in de kleuterschool zaten. In schril contrast daarmee, wonnen ze elf jaar later op gemiddeld vijftienjarige leeftijd Humo’s Rock Rally, de meest prestigieuze muziekwedstrijd van het Belgenland. En dat met mokerslagen en scheurende riffs, die niet meteen weggelegd zijn voor de doorsnee muziekliefhebber. Maar niets is doorsnee aan Steak Number Eight.

The Hutch, hun derde langspeler, is zowel een ode aan grote helden Isis, Neurosis, Amenra en Mastodon als een boud statement dat je als een donderslag om, in en door de oren vliegt. Deze 72 minuten tellende stormram kruipt gestaag diep onder je vel. Hij bloeit langzaam open als een ongepolijste diamant die zich in je nestelt en je in een wurggreep houdt tot het finale postrock-geïnspireerde Tearwalker je versuft achterlaat. Uitschieters bij uitstek zijn ongetwijfeld Pilgrimage of a Black Heart, Exile of Our Marrow (voor de poëtische titels alleen al), The Shrine (waarin de nieuwe Isis echt tot uiting komt) en Rust. Het ongelofelijke catchy Ashore is een welgekomen adempauze en ultiem singlepotentieel. Ondergetekende hoort er zelfs vlagen Wishbone Ash in (bewust of niet).

Het is echter zeker niet al geweld wat de klok slaat. De schijf is een lange trip die je als een geheel moet beleven. Zanger-gitarist en voornaamste componist Brent Vanneste slaagt er met glans in om de luisteraar mee te voeren op een melancholisch avontuur, waarin hij zich met getormenteerde en diep gelaagde stem ontbindt van al zijn kwelduivels en demonen. Zeker in het rustige, door een prachtige pianomelodie gedragen slot van Pilgrimage of a Black Heart is de verschrikkelijke pijn bijna fysiek voelbaar. In dat opzicht tillen de vocalen The Hutch nog een niveau hoger dan voorganger All Is Chaos. Oerdegelijke alfakreten en meeslepende cleane zang, rustige sfeerschetsen en bombastische riffs, vaak gecombineerd in dezelfde songs, zorgen voor een totaalplaatje dat nooit gaat vervelen, ondanks de eerder lange duur van het album.

Het hoeft niet gezegd dat er voor Steak Number Eight een zeer uitdagende toekomst lonkt. Dit pareltje is weggelegd voor geharde sludge- en postmetalfans, maar evenzeer toegankelijk voor de onbevooroordeelde prog- en postrockliefhebber die nieuwsgierig is naar de veelzijdigheid die deze jonge wolven in petto hebben. Deze typisch moeilijke derde is een schot in de roos, in je lijf, brein, beenderen en ziel.

Aardige plaat met flink wat goede nummers, maar de te lange speelduur maakt het voor mij voorlopig nog wat minder genietbaar. Misschien helpt vaker luisteren, maar ik mis een beetje een kop en een staart, en een rode draad daartussen, over de gehele albumlengte.

The Hutch was de eerste Steak Number Eight-plaat voor het label Indie, en daarmee maakte de band een stap naar internationale bekendheid. All Is Chaos had buiten de Benelux ook al wel wat indruk gemaakt, en het heeft zeker geholpen dat Metal Hammer bij een van zijn edities All Is Chaos als gratis CD gaf. When the Candle Dies Out was veelbelovend en had met The Sea Is Dying een moderne Belgische metalklassieker, All Is Chaos was een enorme progressie en bevat een aantal van mijn favoriete tracks van de band, maar kakte aan het einde een beetje in. The Hutch is als album mijn favoriet, een plaat die ontzettend constant is ondanks zijn lange speelduur. Hier maakte de band weer een enorme vooruitgang ten opzichte van All Is Chaos.

Wat als eerste opvalt is hoe veel volwassener de band klinkt op The Hutch. All Is Chaos had grotendeels al een zeer ontwikkeld geluid voor zo’n jonge band, maar hier schudt de band de laatste puberale restjes definitief van zich af. In retrospectief kan ik toch wel zeggen dat Steak Number Eight een vrij eigen positie had binnen de post-metal. Daar waar veel bands binnen dat genre de focus hebben op lange tracks die geleidelijk aan opbouwen naar een uitbarsting, liet Steak Number Eight horen songwriting-skills in huis te hebben met zelfs ware singles en pakkende refreinen, zoals het ijzersterke Ashore, dat in de grunge-explosie van de jaren ’90 absoluut een hit had kunnen zijn. Andere nummers met ijzersterke refreinen zijn Black Eyed en Slumber.

Ook heeft de band met Brent Vanneste een van de weinige echt goede zangers in het subgenre, dat toch vooral uit harsh vocalisten bestaat (waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat harsh zang geen vocale vaardigheid behoeft, want dat is absoluut wel zo). Het muzikale mengsel van Steak Number Eight is dan ook breed: de gigantische melancholische gitaarmuren wijzen naar post-metal als Isis en Deftones (die band wordt niet zo zeer onder post-metal geschaard, maar op zijn dromerigst bereiken ze in vier of vijf minuten dezelfde effecten als menig post-metalband in tien), de melodieuze doch zware songwriting van jaren ’90 grunge als Nirvana, Soundgarden en Alice In Chains, met nog proggy accenten à la Mastodon (hoor de hoekige riffs in Exile of Our Marrow) en Oceansize. Dat laatste aspect zal op opvolger Kosmokoma de hoofdrol gaan spelen.

The Hutch wisselt ontzettend goed af tussen alle aspecten van de Steak Number Eight-sound. Op de opener Cryogenius laat de band horen een andere kant op te gaan: logge melodieuze melancholie. De eerste single Black Eyed valt daarentegen daarna gelijk met de deur in huis door middel van stekelige licht dissonante riffs en de doorleefde strot van Vanneste, om daarna prachtig open te breken met donderende riffs en subtiele dromerige tokkeltjes in de onderlaag, waar Vanneste zijn sterke cleane vocalen laat horen. Een paar tracks later krijgen we een meer typische post-metaltrack te horen met Push/Pull, dat geduldig opbouwt en uiteindelijk naar een bloedmooie climax opstijgt die echt een bepaalde euforie presenteert.

Steak Number Eight ging net als menig post-metalband wel eens voor de clichés binnen het subgenre, maar als het zo meesterlijk wordt uitgevoerd is dat absoluut geen probleem. Een ander voorbeeld daarvan is Tearwalker, een fenomenale afsluiter. Een waanzinnig nummer dat in zijn negen minuten zeer secuur laagje voor laagje opbouwt, om uiteindelijk te resulteren in een psychedelische stoomwals met om elkaar heen cirkelende gitaren die je wegblaast. Helaas heb ik in de vijf keer dat ik ze live heb gezien ze dat nummer nooit horen spelen, het zou een perfecte afsluiter van een optreden zijn geweest, het publiek helemaal verbouwereerd achterlatend.

Dit is een plaat die voor mij behoort tot mijn favorieten in de post-metal door de mix van trage melancholische opbouwende post-metaltracks en ware songs die menig rock/metalband in zijn arsenaal zou willen hebben. Een band die zelfs door zijn veelzijdigheid wellicht een relatief beperkt publiek heeft aangesproken. Misschien in zijn geheel te hard voor een rockliefhebber die wel wat met een track als Ashore kan, en te melodieus voor fans van bijvoorbeeld een post-metalband als Neurosis of de landgenoten van Amenra. Als je allebei de aspecten waardeert is The Hutch een ware aanrader.