Steak Number Eight - The Hutch (2013)

Klopt wel ja.

Ik gok trouwens dat Ashore de volgende single gaat worden

Ashore was inderdaad het nummer dat na de eerste luisterbeurt enorm in mijn kop bleef hangen. Ik vind het ook een van de betere nummers op het album. Het heeft een extreem aanstekelijke melodie zonder te poppy te worden. En zo staan er meer van die prachtige refreinen op dit album waar de zang van Brent het inderdaad nog naar een hoger plan tilt. Echte uitschieters staan er voor de rest niet op, The Hutch is een ijzersterk geheel. Wat mij betreft een van de beste bands in de post-metal op dit moment.

et voila album is binnen (trouwens net zoals de 2 voorgaande albums zeer gunstig geprijsd: 9,99), weeral verzorgd artwork en eveneens geen teksten te bespeuren...

ik had toch stiekem gehoopt dat de nieuwe versie van The Sea Is Dying hierop ging staan als hidden track maar helaas.... dus toch enkel voor vinyl zucht... moet ik weeral dubbel kopen (zeer malafide praktijken eigenlijk)

Geen teksten vind ik wel spijtig. Ik heb het album ook besteld en had gehoopt dat ik de plaat dan eens grondig zou kunnen beluisteren met de lyrics erbij, want die zijn lang niet altijd verstaanbaar en zijn ook onvindbaar op internet.

The Sea Is Dying pastte ivm maximale speelduur gewoonweg niet meer op de cd versie. Geen malafide praktijken dus.

inderdaad, dat klopt, had ik eigenlijk niet zo bij nagedacht, als die versie 30 seconden korter is zou het wel lukken eigenlijk... maar ze hebben de pre-gab ook nog daar kan nog een klein halfuurtje in

Ok, weer wat geleerd

In eerste instantie kon het niet helemaal aan mijn hoge verwachtingen voldoen, maar het heeft (net als voorgaand werk) meerdere luisterbeurten nodig. Al met al toch wel een erg verslavend album dit, begin steeds meer nummers goed te vinden! Daarom verhoogd van 3,5 naar 4*. Wie weet komt er nog een halfje bij en kom ik uiteindelijk op de dezelfde score uit als bij All Is Chaos.

Wat worden ze toch snel groot! Een opmerking die je vaak van opa of oma hoort als jongvolwassene. Maar bij Steak Number Eight is dit toch echt het geval. Begonnen als jongens van 14 jaar met potentie naar twintigers die met The Hutch een zeer sterk album hebben neergezet.

Door de single Black Eyed dacht ik even dat we echt een vervolg op All Is Chaos zouden krijgen maar dit is zeker niet het geval. Black Eyed is namelijk het hardste nummer van The Hutch. De muziek van Steak Number Eight is een stuk zwaarder en vooral serieuzer geworden. Humoristische nummers als Dickhead van All Is Chaos staan hier niet op.

De zware muziek van deze band is wel heel erg melodieus. Steak Number Eight weet hoe je een goede song schrijft, dit was ook al te horen op All Is Chaos. Daar kunnen veel post-metal collega's nog wat van leren. In ieder nummer zit wel een stuk wat heel lang in je hoofd blijft hangen.

De zang heeft nog de meeste progressie gemaakt van de hele band. Brent Vanneste heeft een veel diepere en mooiere stem gekregen. De cleane zang is met een rauw randje en de schreeuwen zijn nog wat vuiler geworden. Vooral in de melodieuze stukken zorgt Vanneste met zijn cleane zang ervoor dat het naar een hoger plan getild wordt.

Die melodieuze stukken komen wel als een overweldigende muur van geluid op je af. De productie is namelijk heel goed omdat Matt Bayles het weer heeft gemixt. De master werd gedaan door Howie Wenberg die onder andere ook de master voor Deftones heeft gedaan. De sound van Steak Number Eight doet soms ook aan Deftones en Isis denken. Zware muziek met veel gevoel voor melodie.

The Hutch is 72 minuten lang maar nergens wordt het minder of verslapt mijn aandacht. De band zorgt namelijk voor genoeg variatie in deze lange speelduur. Dit keer geen koren op het album maar je zingt toch wel Hallelujah! als je dit album hebt gehoord. Om The Hutch een geschenk uit de hemel te noemen is overdreven maar het komt in de buurt...

Goed geschreven Don!

Een band zien evolueren, en er vanaf het prille begin bij zijn, het is iets waar je kunt mee uitpakken naar uw jongere medemuziek fans toe. Dit is ook zo met Steak Number Eight die in ons landje toch zijn uitgegroeid tot een begrip. Ooit ze zien optreden voor circa 250 man in een verzengde warme AB Club te Brussel, zien we deze jongens nu zelfs concerten doen in het buitenland. Echter krijgen ze nog steeds niet altijd de waardering die ze verdienen. Nochtans bewezen ze al meerdere keren live en op Cd over een vat vol energie te beschikken die je niet onberoerd laat. Naar dit nieuwste album The Hutch werd dan ook met redelijk hoge verwachtingen uitgezien

Een eerste vaststelling is dat Steak Number Eight inderdaad volwassen is geworden maar nog steeds boordevol energie zitten. De songs rammen, zoals we dit van hen gewoon zijn, door je heen. Je stevig met de keel grijpende slaat deze The Hutch je voortdurend met de kop tegen de muur. Dat is uiteraard ook de verdienste van die vaak hard brullende stem van zanger Brent. De vocale aankleding is altijd een sterk punt geweest van Steak Number Eight. Dat is ook hier niet anders. Maar het verschil ligt hem in de meer harmonieuze aankleding die duidelijk laat blijken hoezeer deze heren op elkaar zijn ingespeeld. Het jarenlang met elkaar samenwerken, werpt zijn vruchten af. Puur technische is deze plaat dan ook gewoon af. Er is meer oog voor de instrumentale aankleding.

http://www.snoozecontrol.be/index.php/reviews/16-binnenlandse-reviews/1658-steaknumbereighthehuuuttcht

Het zou me ook verbazen als dat niet de volgende single wordt. Wat een tophit!

nieuwe versie van the sea is dying klinkt overigens geweldig, staat op spotify

Die nieuwe versie van The Sea Is Dying is inderdaad geweldig. Hij past perfect bij de rest van The Hutch.

Hier staat het album op een prachtig gemiddelde van 4,14 terwijl Lords Of Metal hem maar 60/100 geeft en zelfs de naam Nickelback noemt in de review.

Gewoon iemand die er niets aan vindt, en dat kan. Alleen moet je je eigen mening niet in een review van een site steken, maar objectief luisteren.

Ik kan mezelf erg vinden in zijn review...ik vind er dan ook niets aan.

Ik snap dat reviews subjectief zijn en dergelijken, maar om te zeggen dat dit album geen passie, frisheid of energie uitstraalt klopt van geen kanten. Dit album is van zeer goede kwaliteit. En weet me het gehele album te boeien.

Wie het iO Pages magazine leest, kan in de volgende editie (115) mijn bijzonder lovende review lezen (bovendien als TIP ge...tipt). Of PM

http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/2013

http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/BEL

Zo, is dit even een opluchting zeg! Niet dat ik dit album nu eindelijk heb beluisterd (weer achterop, natuurlijk), maar omdat het zeker geen miskoop blijkt te zijn. Na hun vorige 'All Is Chaos' had ik zo mijn twijfels, maar 'The Hutch' overtreft de - toegegeven - matige verwachtingen met grandioos gemak. Een meeslepend, bruut, emotioneel epos, geen minuut te kort of te lang. De komende weken gaan uitmaken of we hier te maken hebben met een plaat die een hoge notering in mijn eindejaarslijstje zal behalen, maar ik heb er tot nu toe een goed oog in.

Ik wou er eerst een halfje van doen. Ik vond het te opgepoets, niet meer zo gruizig als bij de nummers waar ik fan van SN8 ben geworden. Het zijn allemaal wel redelijke nummers, maar ik miste iets. Er schiet ook geen enkel nummer bovenuit. Ook wat te veel van hetzelfde qua sound, waardoor de plaat na een tijdje niet meer verrast.
Maar dan kreeg ik die laatste nummers nog eens te horen (Rust is echt ) en blijf ik toch maar mooi op 4 staan.

Mijn recensie voor iO Pages

Steak Number Eight is een Belgische sludge/postmetalband, bestaande uit jongelingen die ten tijde van de release van Radiohead’s Ok Computer nog maar net in de kleuterschool zaten. In schril contrast daarmee, wonnen ze elf jaar later op gemiddeld vijftienjarige leeftijd Humo’s Rock Rally, de meest prestigieuze muziekwedstrijd van het Belgenland. En dat met mokerslagen en scheurende riffs, die niet meteen weggelegd zijn voor de doorsnee muziekliefhebber. Maar niets is doorsnee aan Steak Number Eight.

The Hutch, hun derde langspeler, is zowel een ode aan grote helden Isis, Neurosis, Amenra en Mastodon als een boud statement dat je als een donderslag om, in en door de oren vliegt. Deze 72 minuten tellende stormram kruipt gestaag diep onder je vel. Hij bloeit langzaam open als een ongepolijste diamant die zich in je nestelt en je in een wurggreep houdt tot het finale postrock-geïnspireerde Tearwalker je versuft achterlaat. Uitschieters bij uitstek zijn ongetwijfeld Pilgrimage of a Black Heart, Exile of Our Marrow (voor de poëtische titels alleen al), The Shrine (waarin de nieuwe Isis echt tot uiting komt) en Rust. Het ongelofelijke catchy Ashore is een welgekomen adempauze en ultiem singlepotentieel. Ondergetekende hoort er zelfs vlagen Wishbone Ash in (bewust of niet).

Het is echter zeker niet al geweld wat de klok slaat. De schijf is een lange trip die je als een geheel moet beleven. Zanger-gitarist en voornaamste componist Brent Vanneste slaagt er met glans in om de luisteraar mee te voeren op een melancholisch avontuur, waarin hij zich met getormenteerde en diep gelaagde stem ontbindt van al zijn kwelduivels en demonen. Zeker in het rustige, door een prachtige pianomelodie gedragen slot van Pilgrimage of a Black Heart is de verschrikkelijke pijn bijna fysiek voelbaar. In dat opzicht tillen de vocalen The Hutch nog een niveau hoger dan voorganger All Is Chaos. Oerdegelijke alfakreten en meeslepende cleane zang, rustige sfeerschetsen en bombastische riffs, vaak gecombineerd in dezelfde songs, zorgen voor een totaalplaatje dat nooit gaat vervelen, ondanks de eerder lange duur van het album.

Het hoeft niet gezegd dat er voor Steak Number Eight een zeer uitdagende toekomst lonkt. Dit pareltje is weggelegd voor geharde sludge- en postmetalfans, maar evenzeer toegankelijk voor de onbevooroordeelde prog- en postrockliefhebber die nieuwsgierig is naar de veelzijdigheid die deze jonge wolven in petto hebben. Deze typisch moeilijke derde is een schot in de roos, in je lijf, brein, beenderen en ziel.

Waarom refereer je naar Radiohead's OK Computer? Is er een reden dat je specifiek naar dat album verwijst om aan te geven dat het een jonge band betreft?

Zeker geen muzikale referentie Eerder om inderdaad de jonge leeftijd aan te duiden van de SN8 jongens en het feit dat Ok Computer waarschijnlijk een all-time classic is voor vele mensen, maar als het ware nog niet zo oud "lijkt", terwijl dat wel al 16 jaar geleden is uitgebracht. Hier staat hij op 1 in de top 250 en het was eigenlijk gewoon de eerste plaat die in me opkwam als ik aan de periode 1995-1997 dacht.

Ik had ook Neurosis' Through Silver in Blood uit 1996 kunnen vermelden - past beter bij de stijl, maar de meeste lezers van iO Pages zijn niet zo thuis in dat wereldje, denk ik.

Aardige plaat met flink wat goede nummers, maar de te lange speelduur maakt het voor mij voorlopig nog wat minder genietbaar. Misschien helpt vaker luisteren, maar ik mis een beetje een kop en een staart, en een rode draad daartussen, over de gehele albumlengte.

Ik heb ze ooit zien optreden in hun lokale basisschool toen ze 11 jaar waren, het was waarschijnlijk een van hun eerste optredens. Het trok toen op niet veel, wat een pokkeherrie was me dat! Maar de passie en het enthousiasme droop er wel van af, die mannen leven echt voor hun muziek.

Het is echt te gek voor woorden dat die mannen nu inderdaad in het buitenland spelen. Als volger van het eerste uur (letterlijk) ben ik oprecht trots op deze jonge helden!

Toen ze 11 waren? Wat speelden ze toen dan? Hetzelfde?