Crosby, Stills, Nash & Young - American Dream (1988)

Dit was de langverwachte opvolger van Deja Vu. Dat was toch even slikken, de kwaliteit van deze American dream, patriottische titel overigens.

De plaat kan niet in de schaduw staan van deja vu. Muzikaal een paar aardige nummers.
Het zijn vooral Nash en Crosby die deze plaat redden. Stills zat duidelijk te veel met zijn neus in de poeder, terwijl de bijdrage van Neil Young net zo armoedig is als de solo platen die hij in dezelfde periode maakte.

Tja, zoveel mensen, zoveel smaken. Je kunt American Dream natuurlijk niet met Deja Vu vergelijken, er zit bijna 20 jaar tussen, de tijd gaat toch door. Als de Beatles in 88 nog hadden bestaan zouden ze ook niet meer zoiets als Let it Be of Abbey Road gemaakt hebben.
Ik vind American Dream een verfrissend album dat ik graag regelmatig in de cd-speler stop. Bij Driving Thunder en Nighttime for the Generals gaat de knop een stukje verder open, en bij This Old House zit ik lekker sentimenteel mee te blèren.
Pas bij het volgende CSN album Live it Up kreeg ik een echte afknapper, zo ongeïnspireerd en overgeproduceerd heb ik de heren nog nooit gehoord.

Grappig dat de meningen zo verdeeld zijn over welke nummers sterk of juist zwak zijn en welk van het viertal op dit album het best tot zijn recht komt, maar daar is het tenslotte een discussie site voor.
Ik vind Neil Young en Graham Nash op de plaat de sterkste rollen vertolken, de nummers van Young springen er wat mij betreft met kop & schouders bovenuit ( vooral This Old House & Feel Your Love ) en Graham Nash vind ik bijzonder goed bij stem.
De rol van Crosby is op dit werkstuk erg klein al is Compass een bijzonder fraai nummer.
De nummers van Stillls ( behalve Got It Made ) kunnen mij wat minder bekoren.
Overigens is Shadowland ( wel van Nash ) een misbaksel.

Toch weer met plezier beluisterd ?

Dit is toch best een leuke plaat van CSNY. Vooral kant 1 vind ik erg sterk. Ik moet wel zeggen dat ik vooral de nummer van Young erg sterk vind. Maar over het geheel gezien een leuk album.

Leuk klopt wel enigzins, maar het is wel goed zoeken naar echt sterke nummers hoor.
Je verwacht wat meer dan dit eigenlijk.
Het is weinig coherent.
Stills en Young lijken elkaar wel gevonden te hebben in de stevigere liedjes, maar het is vooral een plaat waar een ieder zijn liedjes heeft ingeleverd en er een keuze is gemaakt.
Dit klinkt niet als een plaat waar de heren veel tijd met elkaar hebben doorgebracht in de studio.
En dat is er vanaf te horen.

Ik wel in ieder geval.

Het album, zoals zoveel anderen, lang in de mottenballen gezeten, maar ik vind het toch alleszins verdienstelijk wat er op de plaat is gezet. Grosso modo. Niet valt te ontkennen dat de band, voor zover dat in hun geval kan, gepoogd hebben een iets modernere versie van zichzelf neer te zetten.

De onderliggende thema's ademen nog wel de sixties maar zijn redelijk sterk veralgemeniseerd. Je kunt in 1988 ook niet meer met Woodstock aankomen, natuurlijk.

Maar elk individuele song heeft wel z'n charme, ik ben in het algemeen niet zo'n liefhebber van Neil Young a la tracks als Feel your love.

Het probleem in alle vergelijk met de wereldberoemde voorganger en klassieker is natuurlijk het gebrek aan het kunnen plaatsen van het geheel. Déja Vu was het juiste album op het juiste tijdstip door en van de juiste muzikanten.

En afgestemd op het juiste publiek, zet ik daar expres bij.

Aan die vereisten voldoet American dream niet, de heren mogen hopen dat een deel van de oude achterban zich weer aangesproken voelt. Maar de politieke tijdingen waren grondig veranderd, de solidariteit onder opstandige jongeren om met hun gelijkgestemde bands, leeftijdsgenoten, voor een progressieve omwenteling was verdwenen.

Dat maakt American dream best wel goed maar dan nog uitsluitend in de categorie rockalbums, waar een strijd met vele anderen moet worden aangegaan.

De jaren 80 zitten sterk in deze plaat. Die typische synths zijn duidelijk aanwezig. Soms denk ik dat ze er beter aan hadden gedaan om wat vaker een piano te gebruiken.

Maar goed, dit was wel de tijdgeest. Ik vind het album erg wisselvallig. Graham Nash heeft zich bijvoorbeeld wat mij betreft echt vergaloppeerd met Shadowlands, maar dat maakt hij dan wel weer goed met Clear Blue Skies. Nummers zoals That Girl (Stephen Stills) klinken wel weer erg lekker.

Kortom, wisselvalligheid troef, teveel het jaren 80 sausje wat ik bij deze heren niet zo vindt passen. Maar er staat wel degelijk fijne muziek op. Ik twijfel tussen 3 en 3,5*. Voorlopig naar boven afgerond.

Deze ook maar weer eens onder het stof vandaan gepeld. En ik trek hem nu beter als bij uitkomst. Tuurlijk hangt zwaar de jaren 80 over dit album heen, alleen dat draai je niet terug. Crosby levert hier de betere tracks. Nighttime For The Generals en vooral Compass zijn prima songs. Nash zijn bijdrages vallen wat in het niet en de liedjes van Young en Stills zijn degelijk met hier en daar een uitschietertje. De titeltrack hangt van lulligheid aan elkaar maar is wel verdomd catchy. 3 en halve ster

Da's schrikken, als de eerste tonen van dit album over je neerdalen. Een in een synthesizer verstopte panfluit veroorzaakt wat afschuw-rilletjes in huize Cor. Daarna herstelt het zich nog wel een beetje met een incidenteel behoorlijke song: 'This Old House' en 'Compass' kunnen er meer dan door. Maar overal matig en die typische jaren '80 productie en sound werken ook niet echt mee om dit een doorleefd plaatje te maken. En dan hebben ze hun eigen referentiekader ook nog eens tegen, want 'Déjà Vu', ja "that's a different cookie". Om een Hollandse wijsgeer maar weer eens te citeren.

Op het album Summer Songs (thans exclusief te beluisteren op de website van Young, maar voorbestemd voor Archives Vol III) staan solo akoestische uitvoeringen van zowel American Dream als Name of Love. Stukken beter. Verder verwacht ik een live uitvoering van This Old House met The International Harvesters in Vol. III, daar geldt hetzelfde voor.

Waar de productie van Landing on Water en Life nog enigszins goed te praten valt klinkt dit album inderdaad zeer gedateerd. Zonde, want Compass, Clear Blue Skies en Feel Your Love zijn best goed te pruimen.

Als de 4 stemmen van de heren samenkomen is het alsof de engelen zingen. Hemels dus. De eerste 3 nummers zijn top, daarna zakt het niveau wat. Maar die harmonie vocalen, wauw...

Voor een of andere reden moest ik opeens bij Compass heel hard aan The Blue Nile denken, zo rond 2.30 die kleine uithaal en verder de ietwat lijzige manier van zingen...

Voor de rest zeer ondermaatse plaat helaas...

Het viertal zou nog steeds een CSN&Y album kunnen opnemen.
Dat is menige band uit de sixties niet gegeven.

Crosby & Nash inmiddels allebei 81 & 80. Maar wat zegt dat.
Zouden ze het nog willen. Zouden ze het nog kunnen.
Er is genoeg reden in de wereld voor enige opstand.

Als Graham Nash niet meer met David Crosby door één deur kan, moeten ze maar een beetje improviseren, zodat ze elkaar niet tegen hoeven komen.

Het is niet alleen Nash die niet met Crosby door één deur kan.
Young schijnt ook wel klaar met 'm te zijn.
Wat voor zin heeft het dan nog?
Tuurlijk kan een album ontstaan door afhankelijk van elkaar op te nemen, maar hoe rieël is dat dan.
Love and peace is altijd waar ze voor stonden, maar in dit stadium is de boel geëxplodeerd en is love and peace onder elkaar ver te zoeken.
Wat blijft er dan nog over? Een plaat die gemaakt moet worden voor de fans en voor de opstand?

Ik denk dat we vast moeten stellen dat C,S,N&Y nu definitief iets uit het verleden is.

Ja, het is jammer.
Ik had niet het idee dat het tijdens American dream ook geweldig ging, onderling.
Maar er worden solo ook nog steeds albums gemaakt, de geraniums zijn nog niet in zicht.

Ik zou het een mooi gebaar naar de fans toe vinden.

Nou ik was wat argwanend na het lezen van sommige recensies
Viel reuze mee, niks mis mee
Prima vocalen en lekker gespeeld
Productie bevalt mij ook prima
Niks te duur die 1 euro bij kringloop!!!

de meermalen terugkerende termen "synth programming" en "sound effects" bij de credits zeggen veel over de sound en productie van dit album. hoe zouden "Shadowland" van Graham Nash dat hierboven vaak een dieptepunt wordt genoemd en zijn "Soldiers of Peace" geklonken hebben in een andere, klein gehouden productie, zoals dat bij zijn piano ballad "Don't Say Goodbye" wel het geval is.

waar dat bij andere nummers ook het geval is, zoals het ingetogen, akoestische "Compass" (Crosby) en de prachtmelodie van "I Feel Your Love" (Young) zijn dat meteen de hoogtepunten. Neil Young zorgt voor de sterkhouders met bovengemiddeld goede songs als "Name of Love" en "This Old House" en in mindere mate de opener "American Dream".

van de 3 Stills/Young nummers steken "Got It Made" en "Night Song" er boven uit, hoewel de rock 'n roll van "Drivin' Thunder" met zijn gierende gitaren eveneens beklijft. het Graham Nash nummer "Clear Blue Skies" is daarna een fraai rustpunt.

het bombastische "Night Time For the Generals" (Crosby/Craig Doerge), het zwaar overgeproduceerde "Shadowland" (Ryan/Nash/Vitale) en het up-tempo "That Girl" (Stills/Vitale/Glaub) met blazerssectie The Bluenotes ervaar ik als te "skippen" nummers.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Joe Vitale (synths, drums) bekend van zijn bijdragen aan de albums van Barnstorm en Joe Walsh, Bob Glaub (bass), Mike Finnigan (keyboards, B3 organ) en de vermaarde percussionist Joe Lala.

"American Dream" is een wisselvallig album dat de hoge verwachtingen niet inloste en waar meerdere nummers te lijden hebben onder de productie. desondanks goed genoeg voor 3,5 sterren.

'Wisselvallig' is inderdaad de juiste constatering. Geen hele slechte plaat, er staan best wel wat goede nummers op, maar net te veel skipmateriaal.
Te weinig een eenheid. Van CSN&Y verwacht je wat meer.