Crosby, Stills, Nash & Young - American Dream (1988)

Best een aardige plaat, deze terugkeer van CSNY. De reunie tijdens Live Aid was blijkbaar goed bevallen. Als opvolger van "Deja Vu" is dit album natuurlijk een lachertje. Toch staan er heel erg goede nummer op, zoals 'Nighttime For The Generals', 'Soldiers Of Peace', 'American Dream' en 'Compass'. Maar voor mij is het echte hoogtepunt Neil Young's 'This Old House'. Heel sfeervol, vrolijk nummer met een boodschap. Leuk voor degene die er niet veel van verwacht, dan valt het altijd mee. 3.5/5

Neil en zijn synthesizers hebben dit album geen goed gedaan... een slachtoffer van het digitale tijdperk vrees ik... Landing on water en Life hadden er ook onder te lijden. Sommige nummers zijn ronduit pathetisch, anderen geniaal, zoals Compass van Crosby. Op deze plaat wordt het ook pijnlijk duidelijk hoe ver Stills heen is door zijn cocaïne gebruik...

Onevenwichtig,maar bij vlagen erg aardig,deze reunieplaat van de heren Crosby,Stills,Nash & Young.
Het is een plaat waar je zelden een echt groepsgeluid hoort.Young rockt er voornamelijk met Stills op los en andersom.
Het softe en het preken voor een vredevolle wereld is Graham Nash nog steeds niet vreemd, maar hadden ook op een soloplaat voor kunnen komen.
De net redelijk herstelde Crosby heeft eigenlijk het mooiste nummer op zijn naam staan.Compass is oprecht terugkijken naar de puinhoop van zijn bestaan tot dan toe.Het is een prachtig intiem werkje.
Het enigzins naar vroeger neigende This Old House is een ander hoogtepunt met fraaie coirtjes en een ''countryfeel''.
American Dream is geen vervelende plaat,heeft best aardige momenten, maar er blijft uiteindelijk te weinig hangen om als goede plaat te worden bestempelt.

flauw album zonder meer

Best een leuke plaat, zeker geen essentiele CSNY plaat maar hij zou ook niet misstaan in de collectie. Nash vind ik erg goed klinken op deze plaat. Stills is daarentegen wederom totaal niet bij stem (al kan het bij Stills nog vele malen erger). Crosby heeft een opmerkelijk kleine rol, maar heeft dan wel misschien het mooiste nummer van dit album, Compass, geschreven. Neil doet wat hij moet doen, al zijn we natuurlijk wel iets meer van hem gewend.

Die synths (of wat zijn het?) zijn dan wel weer ongelofelijk zonde een nummer als Shadowland is dan al weer helemaal verpest voor mij.

Ik vind deze toch wel erg goed hoor. Hoewel ik geen uitgesproken fan van hun ben, heb ik dit album toch wel heel vaak beluisterd.

Favoriet bij de NCRV "This Old House" blinkt weer uit in samenzang en wordt opgevolgd door het ruige en erg goede "Night Time for Generals". "Compass" prachtig gezongen door David Cosby is inderdaad ook een hoogtepunt.

Tja, een beetje ondergewaardeerd, dit album.

Bij nader inzien is m'n beoordeling iets te laag. Enkel 'Shadowland', 'Clear Blue Skies' en 'That Girl' zijn ondermaats. 'Compass' is nog altijd het hoogtepunt, maar inmiddels ben ik ook enkele andere (meer dan) leuke nummers tegengekomen

Zonder die synths zouden Nash' nummers fenomenaal zijn, wat klinkt die man ongelofelijk goed hier!

Nou nou, fenomenaal... ik vind dat Nash hier net als op "Live It Up" een beetje de zwakke schakel is. 'Clear Blue Skies', 'Don't Say Goodbye' en 'Soldiers Of Peace' kan ik niet slecht noemen, maar - met of zonder synths - het kan allemaal veel beter, zeker voor de man die eerder nummers als 'Cathedral' en 'Man In The Mirror' schreef.

Trouwens wel grappig dat Stills op zijn nummer 'That Girl' ondersteuning heeft van The Bluenotes, die datzelfde jaar met Neil Youg het album "This Note's For You" maakten. Ik ben wel blij dat er nooit een Stills + Bluenotes album gekomen is...

Nouwja goed ik overdrijf een beetje, Shadowland zou 'wel aardig' zijn. Clear Blue Skies vind ik inderdaad ook een zwak nummer. Maar Soldiers of Peace zou dan een van z'n beste nummers ooit zijn wat mij betreft. Maar toch, hij is geweldig bij stem op dit album.

Wat betreft Stills ben ik sowieso blij dat er in deze periode niet veel werk van hem is uitgekomen, we mogen best zeggen dat hij hier een dipje had. Al doet hij het hier op zich nog wel leuk en aardig.

Met Nash's stem is inderdaad niets mis (wanneer wel? )

Ik vind de nummers die Stills schreef met hulp van Neil eigenlijk wel goed: 'Drivin Thunder' en 'Got It Made' met name. Toch zijn het Crosby en Young die imponeren op deze plaat.

Klopt, die 2 nummers zijn inderdaad niet onaardig. Night Song eigenlijk ook niet als ik het intro even vergeet. Crosby presteert op normaal niveau (erg hoog dus), jammer dat er niet meer van hem opstaat (drugsgebruik neem ik aan?). Neil doet het ook goed, maar kan natuurlijk veel beter en zou dat eigenlijk ook moeten.

Hoe vaker ik dit album draai, hoe slechter ik het vind. Dit album klinkt veel te gepolijst met een typische jaren 80 sound. Vooral bij de nummers van Nash stoort mij dit enorm. Beste nummer is Compass.

Van deze plaat zou ik graag eens de ruwe versies willen horen. Als ik bijvoorbeeld deze versie van Got it Made vergelijk met de demoversie op de CSN Box, dan is de demoversie stukken beter.

Ben ik met je eens rollingbeatle. Eigenlijk hadden ze hem opnieuw moeten opnemen, gewoon met akoestische en elektrische gitaar en verder geen jaren 80 fratsen. Kan er met m'n hoofd niet bij dat ze zelf niet gehoord hebben dat deze ''80ies ongein'' afbreuk doet aan de nummers. Er zit op zich best kwaliteit in verstopt namelijk.

"Stijn_Slayer schreef: Eigenlijk hadden ze hem opnieuw moeten opnemen, gewoon met akoestische en elektrische gitaar en verder geen jaren 80 fratsen. "

Goed idee. Dan kunnen deze nummers pas echt op hun waarde worden geschat. Misschien worden de demoversies nog wel eens uitgebracht. Niet ondenkbaar, daar tegenwoordig van nagenoeg iedere artiest elke scheet wordt uitgebracht die hij/zij ooit heeft opgenomen.

Hoe goed zijn Crosby, Stills, Nash & Young eigenlijk, met z'n vieren?
Is de stelling houdbaar dat het toch allemaal niet beter is, dan wat solo, als duo of als trio ook is gepresteerd?

En als de cd van het viertal inderdaad matigjes is, waar ligt dat dan aan? Kunnen of willen ze niet, heeft het een commericiële achtergrond, dat het voor een zo breed mogelijk publiek moet zijn? Moeten alle songs aangepast worden om het resultaat, harmonie met de 4 vocalen, kostte wat het kost?

Hoe stonden de heren er in 1988 zelf voor, toen ze met deze tweede studio cd als Crosby, Stills, Nash & Young kwamen?

Neil Young stond niet op het hoogtepunt van zijn populariteit, na Landing on water en This note's for you.
Graham Nash had een flinke schop gekregen voor zijn solo-cd Innocent eyes (1986)
Stephen Stills had als laatste wapenfeit het bekritiseerde Right by you (1984)
David Crosby had niets meer uitgebracht sinds de CSN cd Daylight again (1982).

En ook hun pijp moet gewoon roken.

Moet alles wijken voor hun harmoniën? Dat geloof ik eigenlijk niet. Er wordt toch veel solo gezongen en uiteindelijk is maar een procent of 10 ingericht op close-harmony.

Houden de heren zich in, om commerciële (= grote verkopen)redenen? Ook dat geloof ik niet, zeker niet na het beluisteren van Nighttime for the generals.

Kunnen ze niet? Ach, in vergelijking met hoe hun carriére er op dat moment voor stond.................. is het een hele verbetering. Heeft de cd zelfs bijgedragen aan een sterke, kwalitatieve wederopstanding (Young kwam met Freedom, Crosby met Oh Yes I can in 1989) maar alles bij elkaar beschouwd, is American dream maar zo zo.

Met name de Neil Young nummers zijn erg mager (de titelsong, Name of love gaat nog, This old house en Feel your love) Dat haalt het gemiddelde behoorlijk naar beneden.

Maar ook Graham Nash presteert onder de maat (het piano-lied Don't say goodbye, Shadowland (slechtste nummer van de cd). Clear blue skies is gemiddeld en alleen Soldiers of piece heeft een heerlijke tekst en gevoel voor drama.

Stephen Stills brengt het gemiddelde weer wat omhoog, eerst met het matige, als single uitgebrachte, Got it made, het betere en steviger Drivin' thunder (later nog eens dunnetjes en beter overgedaan op Man Alive), het aardige niemandalletje That girl EN hij komt met het beste nummer van de cd, The night song, prachtig op de achtergrond vocaal en muzikaal door Neil Young ondersteund.

De bijdragen van David Crosby, zijn beide goed, eerst het op één na de beste nummer van de cd, het rockende (prachtige tekst ook) Nighttime for the generals en Compass, een typisch Crosby ballad-achtig nummer, wel aardig maar minder dan Nighttime.

Ik eindig met de volgende tip: de cd duurt 57 minuten. Brand een nieuwe cd van American dream, breng de tijd terug naar 40 minuten. Bij algehele ontevredenheid over Neil Young inbreng: leen wat van Freedom (Rocking in the free world) of Ragged glory (Days that used to be), dat brengt gelijk ook het rock-gehalte behoorlijk omhoog.

Dan heb je opeens een hele goede American dream, waar de echte 'American dream-haters' hun mening wel van moeten bijstellen.

Mijn grootste bezwaar tegen dit album is de gladde productie. Ik denk dat dit het gevolg is van de druk van de platenmaatschappij om een zo commerciëel mogelijk product af te leveren.

Dat is wel gelukt. Deze is slecht ontvangen door de critici, maar wel platinum geworden. Dat is evenveel als het vrij populaire Daylight Again en veel meer dan alles wat hierna nog is gekomen.

Het was toenderijd een reunie die met tamelijk veel poeha werd ontvangen . De heren hadden in deze samenstelling al heel lang niets meer gedaan (niet met Young erbij )
Misschien dat dit een reden kan zijn voor de goede verkoop .
Nu kijkt niemand er meer van op als de meistro's weer bijelkaar komen .
Maar in Amerika zullen ze zeker wel aardig blijven verkopen .

Er staan enkele tenenkrommende nummers op, zoals Driving Thunder en Night Time for the Generals en de synthesizers doen het geheel niet veel goed, maar Soldiers of Peace, Compass en American Dream zijn desondanks erg sterk! Stills is wel echt dramatisch hier, maar ja, anders hadden we Cocaine Eyes nooit gehad!

Sorry, Night Time for the Generals haalde ik door elkaar met Shadowland.

Laatst had ik het over hoe deze nummers zouden zijn als ze zonder 80ies sound waren opgenomen. Op de Neil Young bootleg compilatie A Perfect Echo vond ik een 'gewone' American Dream.

Mocht iemand benieuwd zijn, stuur maar een PM.

(Excuses Herman, ik zal de regels beter in de gaten houden)

Sorry, geen illegale downloadlinks aub.

Matig album van CSNY. Waar is die sound van Deja Vu en 4 Way Street gebleven!? Ik vond juist het sterke aan DV en Way street dat het rustige nummers waren met sterke teksten, en niet commercieël. En ik vind juist dat dit album veel commerciëler is dan die andere albums.

Geen slecht album maar het blijft ver achter op hun legendarische Déjà Vu. Er staan wel een aantal behoorlijke tot sterke songs (American Dream, This Old House, Compass) maar als geheel maakt het een onevenwichtige en overgeproduceerde indruk waarbij de toevoeging van synths eerder afbreuk doet aan de songs. De (samen)zang is ook wat minder zuiver dan destijds vooral wat de vocalen van Stills betreft.

Te overgeproduceerd jammer genoeg . Had wat mij betreft meer authentieker mogen klinken .
Als ze een paar jaartjes gewacht hadden , had deze waarschijnlijker veel natureler geklonken .
1988 was niet bepaald een jaar van goed geproduceerde muziek , achteraf bezien , zeker niet .
Ongeveer de helft van de songs zijn echter geen hoogvliegers . Zelfs Young blijft wat achter in zijn liedjes .

Ik denk toch dat de productie vooral door Crosby, Stills & Nash komt.

Neil Young heeft dit album met ze opgenomen als belofte aan David Crosby. Hij zou een album met ze maken als Crosby af zou kicken. This Note's For You werd met enige overlap opgenomen, en daar heeft Neil niet voor een dergelijke productie gekozen. Na American Dream heeft hij nooit meer zo'n productie gebruikt (ondanks het commerciele succes van American Dream), terwijl Crosby, Stills & Nash nog een stap verder gingen met Live it Up.

Misschien dacht hij wel 'ach, doe maar wat jullie willen. Ik heb het beloofd, hier hebben jullie een paar nummers'.

Ik denk ook dat Young zich wel ingehouden heeft . Hij is sowieso de man die de groep eigenlijk het minste nodig heeft .
Daarintegen hield hij dacht ik wel een tour af , omdat hij Crosby fysiek nog niet in staat achtte om dit te doen .

Maar jij als fan Stijn , zal dit beter weten dan ik .

Neil wilde niet met ze touren, dat klopt. Dat van Crosby weet ik niet. Ik zal eens kijken in Crosby's Since Then: How I Survived Everything and Lived to Tell About It. Daar wordt deze periode ook behandeld, misschien dat het erin staat (je onthoudt niet alles uit zo'n boek ).

Als ik het me goed herinner wordt in Neil Young: zero to sixty : a critical biography beweert dat Neil Young z'n aandacht liever op het schrijven van nieuw werk richtte. Hij had met een tour waarschijnlijk geen tijd om Times Square (dat hij later weer omgooide tot Freedom) op te nemen. Hij was bovendien helemaal 'not amused' over Stills' drugsgebruik (luister maar naar 'Cocaine Eyes' op de Eldorado EP). Dit was ook wel de tijd dat Neil Young zich begon te herpakken, dus het is niet vreemd dat hij daar meer aandacht aan wilde besteden.

Deze plaat kreeg ook overal matige kritieken, dat zal ook meespelen.

Ik vind American Dream ook maar een zwak nummer, klinkt helemaal niet als Neil Young, bijna standaard jaren 80 meuk, had Starship gemaakt kunnen hebben. Clip is dan wel weer aardig, zelf vond ie het ook niet zo, want op een paar keer na met Crazy Horse in 87 en een keer met CSNY op een Bridge concert heeft hij het nooit meer gespeeld.

This Old House was met de International Harvesters stukken beter en hier ook behoorlijk 'over-harmonized'. In de basis nog een zeer degelijke song, ook in 88 en 89 veelvuldig gespeeld. Over Name of Love zullen we het verder maar niet hebben, al leverde het voor Muddy Track (en Year of the Horse) nog mooie beelden op (ruzie tussen Talbot en Young).

Het gros van de nummers kunnen we beter maar vergeten, alleen Clear Blue Skies, Compass en Soldiers of Peace zijn best goed, de rest... tja. Compass is ook het enige noemenswaardige nummer van Crosby hier, die altijd doet alsof ie in de bak na zijn afkicken aan een tweede leven is begonnen en ineens het ene nummer na het andere uit zijn mauw schudde. Dikke onzin, want op Oh Yes I Can staan bijna alleen maar nummers die hij in 1980 al had opgenomen voor een niet uitgekomen album. Twee nummers daarvan zijn op Daylight Again terecht gekomen, de rest lag 9 jaar op de plank. Neil Young heeft in 87-89 meer nummers NIET uitgebracht dan Crosby WEL.

Die laatste zin is ongetwijfeld waar. Ik zou alleen niet snel zeggen dat het onzin is dat Crosby in die periode veel nummer schreef. Juist omdat die nummers van "Oh Yes I Can" zo lang op de plank bleven liggen, doet dat vermoeden dat veel latere Crosby songs ook veel eerder geschreven waren. Het zou zomaar kunnen dat zijn composities op de latere CSN(Y), CPR en Crosby & Nash albums in de periode '87-'89 geschreven zijn. Zo is het altijd al geweest bij hem: een nummer als 'Samurai' lag ook al vele jaren op de plank (een oude versie staat op "Voyage"), maar er kwam pas een definitieve versie in 2004.

Ik vind "American Dream" geen echt geweldige, maar wel erg onderschatte plaat. De uitschieters zijn 'American Dream', 'Got It Made', 'Compass' en 'This Old House'. De uitglijders zijn 'Shadowland' en 'That Girl'. De rest hang er tussenin. Wel vind ik "American Dream" een erg sfeervol album, in tegenstelling tot "Looking Forward" (m.u.v. de Young-composities op die plaat).