ABBA - Arrival (1976)

Dancing queen is geniaal en eigenlijk ook wel een geniale band. je moet het wel een beetje in de tijd plaatsen. Is iets minder tijdloos dan de beatles bijv, maar ach.

Mike Oldfield coverde Arrival verdienstelijk.

Zegt toch wel iets over het vakmanschap van heren Benny en Bjorn...

Ik zie dat er nogal wisselend op gereageerd wordt op ABBA.

Het album, ken ik zelf niet, zit te overwegen een box van hen aan te schaffen met alle albums en bonus materiaal.

5 nummers ken ik wel meeste zijn dan ook hits geweest, en dit zijn ok.

Arrival kende ik al van Oldfield, maar had het na het horen dat zij er achter zaten zag later pas de bekende namen staan van de schrijvers van de nummers (het verbaasde mij dat ABBA hier achter zat)

Abba ken ik van kinds af aan, vond het jaren later nog steeds goede muziek om nog steeds aan te horen, tijdloos kan ik wel zeggen.

Het valt mij op dat dit soort muziek al jaren niet meer gemaakt wordt, net als die andere grote namen uit de'60 er 70'er en '80 er jaren.

Als ze (wat ik niet verwacht) op zouden treden zou ik er graag naar toe gaan

Dit box incl. de dvd met zo'n beetje alle video's is echt de moeite waard. Heb hem zelf een paar jaar geleden gekocht en je hebt in 1 klap eigenlijk alles wat interessant is. Hij heet dan wel The Complete Studio Recordings maar fanatieke ABBA-fans weten dat dit niet alles is natuurlijk. Maar boeien doet me dat eigenlijk niet, want het feit dat er nog meer ligt maar nooit is uitgebracht doet mij vermoeden dat het niet voldoet aan de kwaliteitseisen van de dames en heren ABBA en dan hoef ik het ook niet zo nodig te horen.

Ik luisterde dit vroeger altijd...
Jeugdsentiment, 3*

Ik ken eigelijk alleen maar de singles van deze Zweedse iconen. Eigenlijk was het not done om Abba goed te vinden, daar was hun uitstraling veel te truttig voor. Maar toch waren Bjorn en Benny meesters in het schrijven van pakkende melodien met goede teksten. Want die nummers bleven toch wel altijd in het hoofd zitten, of je dat wilde of niet!!

Toen ABBA big was vond ik het not done om naar ABBA te luisteren. Zeker als Qeen fan kon je het niet maken om ABBA goed te vinden. Nu ben ik in het bezit van alle cd's van ABBA. Dat zegt op zich niets aangezien ik rond de 6000 cd's bezit. Er zijn mensen die postzegels sparen en mensen die muziek sparen.

Vandaag Arrival gedraaid. OK he is geen slechte plaat. Veel van de nummers ken je gewoon van vroeger. Maar om eerlijk te zijn wordt ik er niet echt warm van. Dit is puur een kwestie van smaak. ABBA bestaat uit geode muziekanten en kunnen goede nummers schrijven. Voor mij blijft het toch een beetje te soft.

De echte meesterwerkjes van ABBA heb ik toch altijd de uitgekiende singles gevonden .
De reguliere albums doen mij wat minder . Er staan vaker wat nummers op die wat schriller afsteken tegen de hits .
Dat maakt bijvoorbeeld dit Arrival allerminst tot een teleurstellende plaat . De liedjes zitten weer vernuft inelkaar en hebben die catchy feel waar ABBA zo goed in is .
Niet alles is mijn smaak .When I Kissed The Teacher bijvoorbeeld vind ik een niemendalletje , wat niet zou misstaan op een Eurovisiesongfestival .
Daarintegen kun je om Knowing Me , Knowing You en Fernando nauwelijks heen . Prachtige kunststukjes met veel allure en prachtig melodieus . De kitch van Dancing Queen heeft mij nooit zo aangesproken , maar verzin het maar catchyer kan het haast niet .
Geen meesterwerk , zoals de meeste ABBA albums , maar wel van een redelijk constant niveau .

Ik was destijds zowel fan van Abba als Queen (en nadien zelfs AC/DC) en velen vonden dat vreemd. Maar ik heb bewondering voor Abba vanwege hun professionaliteit en hun gave om pakkende popsongs te schrijven.
"When I Kissed The Teacher" is in wezen een vrolijk niemendalletje, maar een band als Abba komt daar goed mee weg en het nummer klinkt nu nog steeds fris. "Dancing Queen" heeft opzettelijk een vleugje kitsch meegekregen, maar het totaalplaatje klopt helemaal.

14 jaar en nu al praten over jeugdsentiment

Ja dat zie je goed.

De Abba-sound heeft de tand des tijds prima doorstaan. Jammer dat er nogal vaak neerbuigend wordt gedaan over Abba.
Deze band heeft echt wel een stempel gedrukt op de muziekgeschiedenis. Trouwens als je echt een inspanning doet en je niet laat afleiden door de soms ronduit schitterende melodieen, dan hoor je dat dit heel gelaagde muziek is.
Het is dan ook niet meer dan normaal dat ze nu ook eindelijk een plaats krijgen in de Rock & Roll Hall of Fame.

Wat mij betreft zeer terecht .

Kwaliteit blijft de tand des tijds altijd doorstaan, Fernando en Dancing Queen zijn niet minder dan geniale songs.

Ben weer even aan mijn ABBA platen toe. Ook deze weer bovengehaald en nog eens genoten van pareltjes als " Dancing Queen " en " When I kissed the teacher ". Ook de rest van het album is van behoorlijke makelij. Blijft na al die jaren nog steeds genieten.

Een album met een nummer als 'Dancing Queen' verdient sowieso vier sterren. Voeg daarbij geweldige nummers als 'Money money money' en 'Knowing me knowing you' en je hebt een popmeesterwerkje. Wat mij betreft wel een sterretje aftrek voor mindere songs als 'Dum dum diddle' en 'Tiger'.
Daarentegen is het weer gewaagd om het originele album af te sluiten met een folkinstrumentaaltje als 'Arrival'.

Wat ik zo gek vind is dat het lijkt alsof ABBA hier Mike Oldfield covert
door een folk instrumental aan het album toe te voegen. Vond Oldfield
zelf wellicht ook, want hij neemt in 1980 Arrival op voor zijn QE2 album.

Gewaagd? Niet echt - eerder is het een beetje 'spelen' met de (Zweedse) folk-traditie, waarin ABBA echt wel thuis is. Daarin speelt speelt een band bij het begin - de arrival - een soort introductiesong (wat te verwachten is etc). Steeleye Span doet dat op Hark the Village Wait met "A Calling on Song" - Kebnekaise, Zweedse folkrock (waarmee Björn en Benny echt wel bekend waren), doet dat op hun tweede album met Rättvikarnas Gånglåt een lied dat gespeeld wordt als muzikanten aan komen lopen (je hoort de muziek van de nyckelharpor aanzwellen) bij de plaats van het optreden. Arrival is dus in het geval van dit album eerder departure.

En uiteraard kenden beiden het werk van Mike Oldfield. Veel ABBA-albums hebben interessante verwijzingen; The Vistors bijv. naar Stephen King (The Shining).

Ik bedoel vooral gewaagd in het licht van de rest van het materiaal op het album. Het nummer 'Arrival' past niet echt bij de andere songs, dus in die zin vind ik het wel gedurfd om deze compositie aan het album toe te voegen, ook al zijn de ABBA-heren goed thuis in de traditionele volksmuziek.
Gelukkig hebben ze die invloeden in hun ABBA-tijd niet al te vaak aangewend. Op zijn laatste album met zijn huidige band gaat Benny Andersson helemaal los qua folkdeuntjes en dan bedoel ik ook echt deuntjes: die plaat 'Story of a heart' heeft, vind ik, een nogal hoog hoempapa-gehalte.

Het is maar hoe je vaak definieert. Als ik ga kijken, kan ik denk ik zonder moeite minstens 10 -15 nummers aanwijzen waarin hele riedeltjes uit de folk zitten - beginnend bij Fernando, of bij de (door Madonna geleende) riedel uit Gimme Gimme Gimme.

na al die jaren vind ik dit album nog steeds echt hun allerbeste, al moeten sommige platen (hun derde en titelloze album, Voulez-Vous en The Album) er nauwelijks voor onderdoen, maar dit hier vind ik geniaal van begin tot eind; Knowing Me, Knowing You is van een bovenaardse schoonheid, Dancing Queen pàkt me nog steeds - herinneringen aan een vergane liefde hebben daar alles mee te maken, ik kan dat ook niet helpen. When I Kissed the Teacher, Dum Dum Diddle, That's Me, Tiger.... eigenlijk stuk voor stuk uitzonderlijk geslaagde melodietjes die makkelijk lijken, maar probeer ze maar eens uit je mouw te schudden.... Vele "rockfans" kijken op Abba neer, ze doen maar, ik vind deze band pure klasse, grote klasse, en dit album zal ik eeuwig en drie dagen.... heel diep in mijn hart insluiten, deze plaat betekent héél veel voor mij, niet enkel om de persoonlijke herinneringen hieraan verbonden, deze plaat ademt gewoon.... tijdloze klasse uit, er staat geen halve "valse" noot op, alles is uitermate geslaagd, dus ik kan en wil niets minder dan ***** geven hiervoor.
Hulde!

Ik waan me terug in mijn jeugd als ik deze plaat hoor. ABBA werd bij ons thuis vroeger stuk gedraaid. Ik kan er ook echt wel van genieten. Bijv. een nummer als Dancing Queen maakt me echt vrolijk en Knowing Me, Knowing You vind ik o.a. prachtig door het gebruik van de stemmen (sowieso iets waar ABBA erg goed in is). De hele LP is zeer goed te doen en ik vind hem hier eigenlijk gewoon ondergewaardeerd met een gemiddelde van onder de 3,5 **** Zal vast komen doordat ABBA niet zo stoer is, maar wat mij betreft mag ABBA er best zijn.

Dancing Queen staat hier op, het beste nummer van ABBA!

Dit album bevat de 'onsterfelijke' Dancing Queen en daarnaast ook de hits Knowing Me, Knowing You en Money, Money, Money. De extra versie heeft ook nog Fernando, maar ik heb de plaat.
De bovengenoemde nummers zijn alle van grote (pop)klasse, maar er is meer; When i kissed the teacher, doet niet onder voor de andere en My Love, My Life is heel mooi gezongen door Agnetha, in een periode waarin de solopartijen nog evenredig verdeeld werden tussen de dames.
Dum Dum Diddle, is wel aardig maar niet groots, een soort van Ob La Di Ob La Da effect.
That's me doet me niet veel net als Why dit it have to be me. Tiger is wel vermakelijk en Arrival sluit het geheel mooi af.
Ikzelf vind The Visitors en The Album dan toch nog een stukje beter, maar kan er wel van genieten.

Dancing Queen, My Love My Life, Knowing Me Knowing You en Arrival vindt ik echt prachtig. De rest is ook erg goed.

Zalig album, zalige band, zalige nummers...

Echt een fantastische plaat. Ik heb het moelijk om mijn favoriete nummers te kiezen, ik hoor ze allemaal even graag

als dit nu het beste album is van ABBA weet ik nu eigenlijk nog niet want de eerste 3 albums ken ik eigenlijk niet zo goed... al ken ik de meeste nummers wel en Voulez-Vous maakt voor mij ook aanspraak op de titel... om van 'The Albumog maar te zwijgen.

Pure wereldklasse en niks anders dat is wat ABBA is/was!

Dancing Queen is dan misschien wel de grote knaller op dit album, maar Knowing me, knowing you is stiekem toch het beste, maar vooral lekkerste nummer op deze plaat.

Pure nostalgie heb geen favoriet nummer hier op staan.

Leuk album van ABBA, maar ik vind het non-single materiaal hier minder interessant dat de bekende nummers. Ik denk dat dat ook vooral komt doordat de singles zó ontzettend goed zijn. Het absolute hoogtepunt is –hoe kan het ook anders?– hun grootste hit Dancing Queen. Vooral dit nummer in het specifiek heeft iets “fouts” over zich, maar het lijkt onmogelijk te zijn om dit nummer niet mooi te vinden. De tekst in combinatie met de melodie van het nummer passen zo ongelooflijk goed bij elkaar. Dit is niet voor niets een evergreen, ik kan me niet voorstellen dat iemand dit nummer niet kent. Iedereen, jong of oud, kan dit meezingen. Dat maakt het ook juist zo’n unieke compositie. Knowing me, knowing you vind ik vooral erg mooi vanwege de modulatie. De coupletten worden aanvankelijk ietwat zwoel gezongen door Frida, terwijl de samenzang van beide dames juist wat ijzig klinkt tijdens het refrein.

Die ijzige toon van Frida weet ze nog beter door te zetten in Money money money, dat ze haast op een kille, verwijtende toon inzingt. Die emotie weet ze prima te uiten in dit nummer. Ook dit is zo’n nummer die iedereen kent. Het refrein is zo extreem pakkend dat je ‘m nooit zult vergeten. When I kiss the teacher heeft ook potentie om dagen in je hoofd te blijven hangen. De melodie is zó leuk dat je haast zou vergeten dat de songtekst best kinderlijk is. Om een semi-instrumentaal nummer als Arrival te bewaren voor het laatst getuigt van creativiteit. Kan me niet voorstellen dat dat vaak voorkwam bij zulke grote pop releases indertijd. Wat mij betreft een zeer geslaagde afsluiter. Sommige nummers hebben de tand des tijds wat minder goed doorstaan. Een liedje als That’s me klinkt nu te gedateerd en te zwak in vergelijking met het andere materiaal op deze plaat. Ook de productie en de tekst zijn alles behalve bijzonder. Why did it have to be me? is deels geslaagd. Ik vind dit meer zo’n jaren ’50 rhythm & blues nummer met een klein beetje rock-a-billy, er valt goed naar te luisteren, maar dit was niet hun sterkste kant. Dum dum diddle moet je ook niet al te serieus nemen, doet me bij vlagen denken aan Trojan horse van LUV. Wat dat betreft had dit ook zo een Hans van Hemert compositie kunnen zijn.

Overigens schandalig dat de heropname van Fernando (technisch gezien is dit nummer gewoon een cover van Frida), niet op alle versies van dit album staat. Ik vind dit één van de mooiste nummers uit de ABBA-catalogus. De tekst weet je écht te raken, en de woordkeuze is ontzettend intelligent. Vind dat de betekenis van dit nummer een stuk dieper gaat dan dat je in eerste instantie verwacht. Met name het refrein is ontzettend mooi. Jammer dat dit nummer de mensen werd onthouden op sommige edities.

dees is echt nog zo slecht ni als ik dacht!