Ride - Nowhere (1990)

Stel je voor dat je bij je ouders bent, op een saaie en vervelende verjaardag, waar je met een volle chipsmaag en 'n kleverig colagehemelte plichtmatig antwoord geeft op oninteressante vragen van oninteressante tantes, die niet eens naar je luisteren. Dan komt er een punt dat het vat op is, dat elke druppel leven uit je stramme lijf geperst is.

Op dat soort momenten probeer ik altijd naar boven te rennen, om even te vergeten dat er in de grotemensenwereld zoveel stomme figuren in stomme overhemden over stomme dingen praten. Dat er zoveel draait om concessies, verbloeming van wat écht is, dat middelmaat beloond wordt en lef beschimpt.

Pak op zo'n moment maar eens iets beters uit je la dan Nowhere van Ride. Het zal je niet lukken. De emmer drums en gitaareffecten schudt je wakker uit je caffeineroes, het jaagt je hartslag de hoogte en laat je een stoot hematocriet door je lichaam pompen waar je vast geen Tour de France mee mag rijden.

Beginnen bai die bodem: Seagull. Krrrrrrrkkrrrrr. De zang heeft wat weg van The Smiths en de productie doet denken aan de Stone Roses - al zul je de muur van herrie op de achtergrond bij de (subtielere) Smiths en (geliktere) Stone Roses niet aantreffen. Maar de donder erop dat het werkt. De kleffe frisdranksmaak begint al wat vager te worden. Wat een intens intense track is dit.

Kaleidoscope trekt de lijn van de rustigere stukken van Seagull door, en bij In A Different Place ben je alweer compleet in het album gezogen. Maar dan wacht er nog zoveel moois. Het slepende Polar Bear is na Seagull het volgende vijf-dikke-sterren-nummer, een liedje dat me qua sound wat aan Heroes van Bowie doet denken. Dreams Burn Down heeft een wat compactere gitaarmuur dan Seagull, maar is zeker een evenknie van dat nummer

De sound en nummers zijn al fantastisch op dit punt, de echte emotie volgt in het drieluik Decay - Paralysed - Vapour Trail. Decay is het meest uptempo nummer van de CD, een nummer dat er zonder pontificale gitaarmuur in slaagt de intensiteit van het openingsnummer te evenaren. De laatste minuut is prachtig, het uitgesponnen "weeeee dieeee" dat wordt herhaald onder een vet drumritme, dan de bas die de taak van de vocalen even overneemt, waarna de drums en vocalen weer het stokje weer terugpakken. Een ingenieus nummer tot en met.

Door! Paralyyyyyyyyysed...Paralyyyyyyysed, het tempo gaat weer even omlaag, en wel zodoende dat je van de weeromstuit aan de grond genageld staat. Krachtig nummer.

En dan Vapour Trail. Werkelijk alles is prachtig aan dat nummer, het intro, het moment dat de drums invallen, de vocalen, zelfs het melodieloze gehum doet het hier. Maar het allermooist is het gevecht tussen de cello en de shoegaze, die in de laatste reguliere minuut van de CD wordt beslecht. In de ring staan de twee gezichten van Nowhere: de diepe emotie en de koude muur van geluid. Uiteindelijk zakt de geluidmuur weg: de breekbare cello heeft het gevecht gewonnen. Werkelijk een schitterend moment, zowat het mooiste dat me ooit ter ore is gekomen.

In de blessuretijd volgen nog drie zeer prettige bonusnummers, en als de CD is afgelopen is de smaak in mijn mond weg, de chips is gezakt en de middelmaat is in geen velde of wegen te bekennen.

Vanmiddag in een platenzaak in Nijmegen.
Heerlijke muziek door de luidsprekers.
Wegdromen in deze vreemde mix tussen The Jesus And Mary Chain en The Stone Roses.
Soms vormgegeven met een vleugje The Smiths.
Nieuwsgierig informeren bij de verkoper.
Dit is een oudje.
Nowhere van Ride.
Soms is het leuk om af en toe terug te grijpen naar vroeger.
Moet ik ook eens vaker doen.
Heb deze namelijk ook ergens in de kast staan.
Afgang Deric.
En dat noemt zich een muziekkenner.
Helemaal niet herkend.
Snap de verbaasde blik in de ogen van de persoon tegenover mij.

Zou het door de opener Seagull komen.
Hierbij moet ik telkens weer denken aan Let Forever Be van The Chemical Brothers.
Enthousiast pak ik dan vervolgens hun Singles album te voorschijn.
Ride ligt dan te verstoffen.
Maar vandaag zal ik de rest weer eens beluisteren.

En inderdaad.
Een zeer sterk album.
Te laag door mij gewaardeerd.
Door de gelijktijdige opkomst van The Stone Roses, Charlatans en Happy Mondays deze altijd als vervelend broertje beschouwd.
Het intro van In A Different Place meesterlijk te noemen is.
Valt bij mij dan 20 jaar na data het kwartje.
Terwijl de Euro deze al lang tot het museum der nostalgie heeft verworpen.
Wat bevind zich onder donkerblauw van de albumhoes.
Het monster van Loch Ness?
Of een mooi onbekend schepsel.
Vanaf vandaag ben ik er achter.
Een openbaring.
Met dank aan Peer van De Waaghals.

Mooie hoes inderdaad, en mooie muziek ook! Samen (maar na) Loveless is dit een klassieke shoegaze plaat, al is het niet echt te vergelijken met My Bloody Valentine. Als Loveless een warme, sensuele plaat is, dan is deze ijzig koud en quasi afstandelijk - als een zeemeeuw die van op grote hoogte neerkijkt op de oceaan. Twee gitaren die constant met elkaar in gevecht lijken, bergen feedback, energetisch baslijnen en levendig drumwerk zorgen voor de instrumentale begeleiding, waarboven dan de vocalen (met sterk Brits accent) een soort 'ik-tegen-al-de-rest' thema bezingen.

Natuurlijk staat of valt de muziek met de nummers, en daar is het waar Ride toch wel uitblinkt. Nowhere bestaat uit allemaal steengoede poprock liedjes, met als uitschieters Polar Bear en Vapour Trail. Ik heb als bonusnummers Taste, Here and Now en Nowhere, en alledrie zijn ze een leuk toevoeging, zij het van iets minder niveau dan de originele nummers.

Dit is één van de weinige platen waar de gebrekkige productie me niet echt stoort, al kan ik op een verloren zondagnamiddag wel eens fantaseren hoe goed Nowhere wel niet zou hebben geklonken met een beter geluid.

Seagull
Zwaarte in de verte
Door onaantastbare levenswezens omringd
Je wilt erheen
Maar hoe?
Dan plots: een zeemeeuw
Ze nodigt je uit op haar rug
We vliegen over zee en beneden zie je
de hoes
We zijn begonnen
Aan een muzikale reis

Kaleidoscope
Een verbluffend inkijkje
Vogelbekdierstenen vallen naar benee
Op eigen benen
Gaat deze trein nog terug?

In A Different Place
Dan plots het besef
Je bent niet meer waar je was
Kijkt woest om je heen
Op zoek naar de zeemeeuw, de redding
Nergens meer te zien
De angst voelt ineens heel koud
Als een dichtgetimmerd parallel-universumkozijn

Polar Bear
Dan wordt het landschap plots wit
IJzige gitaren verkleuren de stilte
Het geruis
Boven ons de zeemeeuw
Terug naar huis
Jou voor altijd achterlatend
Dan weer
De enter-toets
Je houvast

Dreams Burn Down
Had je dit niet altijd gewild?
Ver weg van wat je niet wilde
Je weet het ineens niet meer
zo zeker
Vertwijfeld over wat te doen
Druk je nog maar eens op enter
Want dat staat zo
poëtisch

Decay
Dan word je ruw gewekt
Harde knallen in de verte
Klinken onheilspellend
Klinken vervreemdend
Klinken hun tijd vooruit
Nieuwsgierig naar wat de knallen produceert
Beland je in een draaikolk
Vol woede, wanhoop, maar ook macht
Als een vol plein in Cairo
Dat smacht naar verandering

Paralysed
Dan is alles ineens stil
Verbaasd door zoveel rust
Is daar ineens die zeemeeuw
Als een radiohoofdplaat zo onverwacht
Alsof het voorspeld was

Vapour Trail
Beslagen spoorwegen,
Ongrijpbare draagvleugelboten op een bedje van sla
Druk nog maar eens
Op enter
Met willlekeurige intervallen
Je bent voorgoed onderweg