Ride - Nowhere (1990)

Dat klinkt romantisch, Orbit . Maar inderdaad, alweer een gedeelde favoriet. Ik moet me toch eens verdiepen in de electro-kant van je top 10 - of überhaupt in de betere electro, want dat is een zwart gat voor deze vastgeroeste rocker.

Here and now staat waarschijnlijk niet zo hoog omdat dat nummer een bonus track is, dus niet iedereen kent het nummer.

Dreams Burn Down. Hele fijne plaat dit.

haha je verhaal was vermakelijk omsk
ik krijg de cd binnenkort binnen ik heb tot nu toe maar paar nummers die ik heb kunnen downloaden maar dat was genoeg om hem binnenkort in mijn cd spelertje te doen

plekje onderaan in mijn top 10 kan nogwel stijge deze plaat is sick, ik moe nog wat meer luisteren voor ik goed kan oordelen

. Ik sprak van de week toevallig een Schotse Oasis-fan, en Andy Bell - die in beide bands heeft gespeeld - kwam ter sprake. Hij zei dat Bell de goede keuze heeft gemaakt: hij (de Schot) had namelijk eens een keer goed naar Ride geluisterd en besloten dat het een slechtere band is dan Oasis.

Tja, als je dit album één keer luistert met de verwachting dat deze band pretendeerde een soort Oasis te zijn, dat vind je het natuurlijk rommel. Maar binnen het genre van Shoegaze-bolsters draait dit album mee in de allerbovenste regionen. Goed dat jij wel doorgezet hebt.

Offtopic: gisteren zag ik ineens Going Blank Again voor 8 euro in de winkel liggen. Maar even meegenomen .

nah........ niet echt een bonus nummer.
Staat als sinds 1990 gewoon op de cd (hij stond alleen niet op de LP versie)

Het is kwalijker dat niet iedereen de bonusnummers op de bonusnummers kent .

Dat is zo, ik heb zelf gelukkig een versie thuisliggen waar alle extra bonustracks ook opstaan. Ben ik even een gezegend man! Maar zonder gekheid, de bonustracks zijn van een gelijkwaardig niveau en dienen dus eigenlijk geen bonus te zijn wat mij betreft.

Ik zal 't shoegaze album "nowhere" van Ride ook eens luisteren. Als ik "vapour trail" zo al 3 jaar verdwaald in een oude playlist hoor zal het me waarschijnlijk beter liggen dan "Loveless" van My Bloody Valentine.

Dit album ken ik al een tijd van naam maar nooit echt interesse gehad omdat ik de band niet ken. Dus hoe is deze?

Te zien aan jouw top10 zal je dit wel herrie vinden.. maar het is nooit te vroeg om eens iets anders te proberen

Zeker doen, Ride is bij mij ook dé ontdekking van het laatste halfjaar. Dit album is ook zeer snel doorgedrongen in mijn top 10, ondanks dat het pas een van de eerste shoegaze-albums was dat ik beluisterde, na Loveless. Het album gaat het van het ene naar het andere hoogtepunt, want ik tel er maar liefst 5: Seagull, Kaleidoscope, Polar Bear, Dreams Burn Down en Vapour Trail. De andere nummers vind ik maar 'gewoon geweldig' '. De bonusnummers neem ik meestal niet bij in de beluistering. Die beluister ik wel op de EP's zelf, want ze zijn zeker niet minder dan de nummers van het originele album.

Decay is ook meer dan gewoon geweldig STaRS, het is een der meest zieke opzwepende trips allertijden. En in tegenstelling tot heel veel andere bands hebben ze daar niet eens achttien minuten en dertien seconden voor nodig. Voor de rest kan ik me natuurlijk in je bericht vinden.

Deze nu 1keer geluisterd en wat een herrie.
(maar wel hele goede herrie)
Dit wordt een blijvertje bij mij. Zeer goede plaat.
Nu staat hij nog op 3.5 maar einde weekend wel hoger denk ik .

Luister ook eens naar de opvolger Going Blank Again. Daar zul je zeker geen spijt van krijgen.

Zal ik eens proberen thnx voor de tip

Rits off-topic berichten en wat slowchat verwijderd.

Zo nu is hij helemaal doorgedrongen.
Top album met nummers die me overigens wel bekend in de oren komen. Zeker ooit in een serie of film gehoord. (vooral het eerste nummer komt me bekend voor)

Misschien in de platencollectie van je oom naast die van Dire Straits?

Zou best eens kunnen

Volgens mij hebben we de menselijke brug te pakken...

De heren van Ride waren kunststudenten, maar ik zou ze eerder als hele goede metselaars willen betitelen, want ze trekken een album vol machtige gitaar/geluidsmuren op.
Mooiste nummer (voor zover daar al sprake van is) vind ik Dreams burn down. Op 2:14 wanneer een alles verschroeiende gitaar invalt.
HEERLIJK.

Ik vind het einde van paralysed zo ontzettend geniaal en dan hoe die door gaat op vapour trial

Ik ben het volledig met de persoon voor mij eens. Mijn mening over het aantal hoogtepunten is ondertussen wel veranderd, het aantal is van 5 naar 8 gegaan. Mijn absolute favoriet op dit album is Vapour Trail, het meest melodieuze nummer op dit album vind ik. Het laat me toe om helemaal weg te dromen en is een perfecte afsluiter.

Nowhere
Ride

Helemaal mee eens. Prachtige nummers, de twee laatste nummers! Ook de opener is echt geweldig. De rest van het album kan nog weleens gaan groeien, maar die moet ik nog eens beter gaan luisteren.
Maar dat einde van Paralysed: echt kippenvel!

Zeer sterke plaat die een grote indruk op mij achterlaat. Vreemd want jaren deze links laten liggen omdat ik niet al te veel van het shoegaze genre moet weten. Het zal wel aan het dromerige kantje van deze plaat liggen. Alhoewel.

Vanmiddag in een platenzaak in Nijmegen.
Heerlijke muziek door de luidsprekers.
Wegdromen in deze vreemde mix tussen The Jesus And Mary Chain en The Stone Roses.
Soms vormgegeven met een vleugje The Smiths.
Nieuwsgierig informeren bij de verkoper.
Dit is een oudje.
Nowhere van Ride.
Soms is het leuk om af en toe terug te grijpen naar vroeger.
Moet ik ook eens vaker doen.
Heb deze namelijk ook ergens in de kast staan.
Afgang Deric.
En dat noemt zich een muziekkenner.
Helemaal niet herkend.
Snap de verbaasde blik in de ogen van de persoon tegenover mij.

Zou het door de opener Seagull komen.
Hierbij moet ik telkens weer denken aan Let Forever Be van The Chemical Brothers.
Enthousiast pak ik dan vervolgens hun Singles album te voorschijn.
Ride ligt dan te verstoffen.
Maar vandaag zal ik de rest weer eens beluisteren.

En inderdaad.
Een zeer sterk album.
Te laag door mij gewaardeerd.
Door de gelijktijdige opkomst van The Stone Roses, Charlatans en Happy Mondays deze altijd als vervelend broertje beschouwd.
Het intro van In A Different Place meesterlijk te noemen is.
Valt bij mij dan 20 jaar na data het kwartje.
Terwijl de Euro deze al lang tot het museum der nostalgie heeft verworpen.
Wat bevind zich onder donkerblauw van de albumhoes.
Het monster van Loch Ness?
Of een mooi onbekend schepsel.
Vanaf vandaag ben ik er achter.
Een openbaring.
Met dank aan Peer van De Waaghals.

En dank aan u beste raaf, voor deze heel mooie toelichting.