Ride - Nowhere (1990)

Running On Empty, ik vind dat je beschrijving kant noch wal raakt, en ook snap ik niet - gezien je top10 en 5*-albums - hoe je het in je hoofd gehaald hebt dit te gaan luisteren.
En ik vind het vooral zeer jammer dat het gemiddelde van deze plaat meteen met 0.10 moet zakken omdat twee mensen die naar compleet andere muziek luisteren de nood hebben om hier hun zéér radicale stem te laten gelden.

Naar mijn top 10 kijken is zinloos. Dat is slechts een afdruk van mijn meest favoriete muziek. In mijn top 10 staat bijv. ook niets van U2 en Springsteen, Counting Crows, Hendrix, Walter Trout, e.d en nog veel meer groepen die ik ook erg goed vind en vrijwel compleet heb. Mijn smaak is behoorlijk breed.

Ik vind dit echter gewoon een slappe Stone Roses imitatie. Kan toch ???

Dat mag uiteraard, maar dat maakt je ook niet echt geloofwaardig als Stone Roses 'kenner'.....

Je mag natuurlijk op ieder album dat je hebt beluisterd stemmen! Je hebt zelf ook een 0,5 stem staan voor een Hitzone album, ik neem aan dat die muziek gezien je
top 10 ( ) ook niet helemaal in je straatje ligt!

Neemt niet weg dat die 2 lage stemmen zonde zijn voor het gemiddelde natuurlijk:P Jammer dat men dit niet kan waarderen, maar helaas! Ik blijf het toch een zeer sterke plaat vinden die eigenlijk wel erg dicht in de buurt van de 5 sterren dreigt te komen!

Dat is jouw mening, mijn oren zeggen mij iets anders, namelijk dat het erg lijkt op de Stone Roses die ik erg goed vind maar dat ik dit niet mooi vind.

Ik vind dit niet zo heel erg veel lijken op Stone Rose eigenlijk.. al helemaal geen flauwe imitatie oid
Dit is veel heftiger en ook zijn deze nummers veel meer op een muur van gitaar gebaseerd dan Stone Roses, wat veel meer een soort van eclectische dreamfunk is of dancepop (bij gebrek aan een beter woord). Ride ligt duidelijker in het verlengde van een band als The Jesus and Mary Chain, een band waar je maar ook beter niet naar kunt gaan luisteren dan. Dit is ogenschijnlijke gitaarnoise, maar er zitten wel degelijk juweeltjes van rocknummers in verpakt. Kwestie van iets anders luisteren dan naar Stone Roses.

Jupla, en ondertussen heeft Ricardo zijn stem ook maar eens laten gelden. Man toch. En inderdaad, waar die vergelijking met de stone roses vandaan komt is mij ook vreemd.

Inderdaad. Bands lijken echt totaal niet op elkaar.

Ach jongens kom op. Mijn oren zijn toch niet gek. Ik vind het er erg op lijken. Ik zal morgen om zeker te zijn de Stone Roses weer eens draaien en heb mijn stem tijdelijk verwijderd. Ik kom er later op terug.

Voor de toch nieuwsgierige collega classic rockers onder ons:

ik vond in eerste instantie opvolger Going Blank Again wat makkelijker te behappen dan deze.

Ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt.

't Is ook maar net hoe je er naar kijkt: vanuit een wat breder perspectief kan ik best begrijpen dat mensen verwantschap zien (Brits, Indie/gitaar 'pop', zelfde periode etc.) Maar hoe meer je je erin verdiept hoe eerder de verschillen naarboven komen natuurlijk.

Inderdaad Andre, natuurlijk is Ride geen exacte kopie van de Stone Roses! Maar dat er verwantschap ligt tussen beide bands lijkt me een understatement.
Maar ik hoor toch ook zeker muzikaal hoorbaar verwantschap tussen beide bands.
Natuurlijk is het allemaal waar dat Ride een veel grotere geluidsmuur opwerpt dan the Stone Roses, maar zeker in de wat dromerige en nochalante manier van zingen zit wat mij betreft zeer zeker verwantschap tussen de twee bands.
Want buiten de verschillen die je zeker hoort, heeft running on empty toch ook gelijk, want overeenkomsten zijn ook duidelijk hoorbaar! De belangrijkste heb ik net genoemd denk ik.

Dus alles waar dromerige zang in zit is dus verwant aan The Stone Roses? Ik zou dus graag de rest van de overeenkomsten willen horen. En kom dan niet aan met nog meer van die dooddoeners zoals dat er drums en gitaren in zitten en verrek ze hebben allebei ook nog eens een bassist! Ze komen allebei uit Engeland....ze bestonden beide uit 4 bandleden.

Ik schaar me dan ook graag achter eerder bericht van Orbit.

Ride is geen Stone Roses punt!

Letterlijk niet, maar je mag het toch wel noemen toch ; of is het hier al net zo op "eieren lopen" (dat lees ik weleens) als soms bij JD en The Cure......dat zegt meer over de aanhangers dan over de mensen die hier iets 'poneren'.....

http://www.musicmeter.nl/album/3265/info/180#182

dat mag uiteraard, maar als het geen hout snijdt, mag men er toch wel op reageren??

Natuurlijk mag je daar op reageren, maar dat het geen hout snijdt is jouw mening en Douwens heeft een andere mening; eerlijk gezegd weet ik het zelf niet, want daarvoor ken ik de muziek van beiden niet goed (genoeg).

kortom meningen mogen verkondigt worden!
Dat mensen vervolgens het gevoel krijgen dat ze op eieren moeten lopen is hun probleem. Wie de bal kaatst kan hem terug verwachten.

Dat bedoel ik dus....jouw reactie zegt genoeg. Als iemand hier op een normale manier een mening verkondigt, dat hier niet in het 'straatje past' dan wordt door 'sommigen' al direkt van leer getrokken zonder er normaal op in te gaan. Er wordt hier helemaal niet met een 'bal gekaatst'; niet zo vijandig.

Het zegt toch al genoeg dat Running on Empty zijn belachelijk lage stem heeft teruggetrokken. Die was namelijk nergens op gebaseerd. Als ik jouw geliefde band Genesis ga vergelijken met de Havenzangers omdat beide bands een mannelijke zanger hebben (ik weet het....een extreem voorbeeld) en vervolgens jouw favoriete album van Genesis met 0.5* ga 'belonen', dan kan ik toch pittige reacties terugverwachten of niet soms?
Weer zo'n oeverloze discussie waar we niet uitkomen ben ik bang.
Moderators go ahead....

Nee hoor , ik begreep niet helemaal waar je op doelde maar nu wel; zand erover en on-topic.....

Mwa ik vind kaatsende ballen nogal ver gaan. Ik vind het alleen onzin zo stellig te roepen dat the Stone roses totaal niet op Ride lijken. En trouwens de gene die dat roepen noemen toch ook alleen de verschillen?!
Ik vind de zang sterk overeenkomstig tussen the Stone Roses en Ride. Volgens mij beweer ik geenzins dat iedere dromerige manier van zingen gegeneraliseerd dient te worden alszijnde dat het lijkt op the Stone Roses, dat is jouw conclusie Starsailor!
Maar goed ik zit gewoon "in between" net als Andre over de zogenaamde gelijkenis. Verschillen zijn er zeker, maar overeenkomsten tussen beide bands en dan bedoel ik qua vocaal geluid en stijl zijn er zeker.
Belachelijke vergelijkingen als hey het zijn bij beide bands vier mannen, ze komen beide uit Engeland etc. zal ik dan ook nooit maken want dat heeft niks met de muziek op zichzelf te maken!

Ik vind het overal geluid volstrekt verschillend echter, die ruigheid van de gitaren hier maken het ook een geheel andere sfeer. Bij de Stone Roses loop je op een grasveldje tussen de bloemetjes, hier loop je eerder wind tegen in een stevige zeebries. Dat dromerige zanggeluid vind ik daarbij maar bijzaak.. die maakt Ride hoogstens wat etherischer.

Ik zat daarnet de stats bij dit album eens te bekijken en wat mij opviel is dat zo weinigen met mij de mening delen dat Here and now bij de beste nummers hoort van dit album!
Dit is misschien te verklaren doordat in dat nummer niet de power zit die het album in zijn geheel wel heeft. Maar persoonlijk vind ik het een prachtig vlot en sferisch nummer met die harmonica erbij. Vind het samen met Vapour Trail (dat wel hoog staat) een prettige afwisseling tussen het verder overheersende (maar prachtige) gitaargeweld van de heren van Ride.

Here And Now is voor mij zeer zeker één van de beste nummers op deze plaat, zoniet het beste nummer!

geniaal album tot nu, voor nu ga ik het gewoon nogmeer luisteren

het outro van vapour trial doet me denken aan The Calling - Wherever You Will Go, sry ik kan er niks aan doen

Raar dat ik deze CD soms maanden vergeet, om hem dan weer op te zetten en compleet van mijn stoel te vallen. Maar het gaat me niet nog eens gebeuren, per heden gaat hij hóóg m'n top 10 in.

Stel je voor dat je bij je ouders bent, op een saaie en vervelende verjaardag, waar je met een volle chipsmaag en 'n kleverig colagehemelte plichtmatig antwoord geeft op oninteressante vragen van oninteressante tantes, die niet eens naar je luisteren. Dan komt er een punt dat het vat op is, dat elke druppel leven uit je stramme lijf geperst is.

Op dat soort momenten probeer ik altijd naar boven te rennen, om even te vergeten dat er in de grotemensenwereld zoveel stomme figuren in stomme overhemden over stomme dingen praten. Dat er zoveel draait om concessies, verbloeming van wat écht is, dat middelmaat beloond wordt en lef beschimpt.

Pak op zo'n moment maar eens iets beters uit je la dan Nowhere van Ride. Het zal je niet lukken. De emmer drums en gitaareffecten schudt je wakker uit je caffeineroes, het jaagt je hartslag de hoogte en laat je een stoot hematocriet door je lichaam pompen waar je vast geen Tour de France mee mag rijden.

Beginnen bai die bodem: Seagull. Krrrrrrrkkrrrrr. De zang heeft wat weg van The Smiths en de productie doet denken aan de Stone Roses - al zul je de muur van herrie op de achtergrond bij de (subtielere) Smiths en (geliktere) Stone Roses niet aantreffen. Maar de donder erop dat het werkt. De kleffe frisdranksmaak begint al wat vager te worden. Wat een intens intense track is dit.

Kaleidoscope trekt de lijn van de rustigere stukken van Seagull door, en bij In A Different Place ben je alweer compleet in het album gezogen. Maar dan wacht er nog zoveel moois. Het slepende Polar Bear is na Seagull het volgende vijf-dikke-sterren-nummer, een liedje dat me qua sound wat aan Heroes van Bowie doet denken. Dreams Burn Down heeft een wat compactere gitaarmuur dan Seagull, maar is zeker een evenknie van dat nummer

De sound en nummers zijn al fantastisch op dit punt, de echte emotie volgt in het drieluik Decay - Paralysed - Vapour Trail. Decay is het meest uptempo nummer van de CD, een nummer dat er zonder pontificale gitaarmuur in slaagt de intensiteit van het openingsnummer te evenaren. De laatste minuut is prachtig, het uitgesponnen "weeeee dieeee" dat wordt herhaald onder een vet drumritme, dan de bas die de taak van de vocalen even overneemt, waarna de drums en vocalen weer het stokje weer terugpakken. Een ingenieus nummer tot en met.

Door! Paralyyyyyyyyysed...Paralyyyyyyysed, het tempo gaat weer even omlaag, en wel zodoende dat je van de weeromstuit aan de grond genageld staat. Krachtig nummer.

En dan Vapour Trail. Werkelijk alles is prachtig aan dat nummer, het intro, het moment dat de drums invallen, de vocalen, zelfs het melodieloze gehum doet het hier. Maar het allermooist is het gevecht tussen de cello en de shoegaze, die in de laatste reguliere minuut van de CD wordt beslecht. In de ring staan de twee gezichten van Nowhere: de diepe emotie en de koude muur van geluid. Uiteindelijk zakt de geluidmuur weg: de breekbare cello heeft het gevecht gewonnen. Werkelijk een schitterend moment, zowat het mooiste dat me ooit ter ore is gekomen.

In de blessuretijd volgen nog drie zeer prettige bonusnummers, en als de CD is afgelopen is de smaak in mijn mond weg, de chips is gezakt en de middelmaat is in geen velde of wegen te bekennen.

Wederom een lust voor het zere oog deze recensie Omsk!! Mooi dat we allebei kunnen wegvluchten in extase na blootgesteld te zijn aan zoveel lelijkheid in de wereld.

mooi verhaal ja! en leuke situatieschets hahaha.
Blijft tot op heden ook nog niet geëvenaard deze sound, productie, emotie, muzikaliteit alles.........