Cypress Hill - Black Sunday (1993)

probleem van de goede nummers naar mijn mening is, dat ze wenig varierend zijn. Het lijkt allemaal teveel op elkaar.
Overigens vind ik B-Real ook een irritante stem hebben. Sen Dog is eigenlijk een modale rapper maar komt beter uit de verf naast B-Real.
Hoge stem en zware stem past goed bij elkaar.

instrumentaal mag het toch wel wat afwisselender naar mijn goesting, maar er staan wel een paar leuke plaatjes op.

Een beetje in de lijn van hun debuut gaat Cypress verder. Ze concentreren zich hier vooral op het rollen en met name het roken van jointjes. De productie is nog steeds strak, al lijkt het hier iets te consistent (en dus lichtjes) formule-werk te worden. Al met al een prima album. Dit geldt uiteraard weer voor degenen die het stemgeluid van B-real kunnen verdragen.

Hits From THe Bong met die sample van Son of a Preacherman, te mooi toen ik dat hoorde

Oooooooojeeeeeeeeeeeeeee wat is dit op sommigen momenten dope.
Die producties kan ik soms zoooo keihard waarderen, B-Real zijn stem ook.
Geniale album wat een sfeer eckte eckte party shizzle.

Mijn favoriet album. Lekkere schommelstoel muziek die me altijd in de mood brengt. Overigens behoor ik tot de groep die B-Real zijn stem geniaal vind, zijn zeikerige stem vind ik perfect passen bij de muziek.

haha, ja inderdaad, een verschrikkelijk zeikerige stem, en toch perfect. dat wil al eens wat zeggen hé

I Wanna Get High vind ik echt geniaal

Heerlijk album. Zware producties, hele stijl die gewoon klopt. Stuk voor stuk classic tracks die 18 jaar na dato nog steeds pompen als een gek. En ik smoke niet eens haha.

Chill album van Cypress Hill. Grappige lyrics, (voornamelijk over wiet ed.) fijne raps, (al moet je B-Real kunnen waarderen met zijn nasale stem om dit album ook te waarderen) en een heerlijke lome doomproductie. Erg lo-fi en de bass komt vaak lekker hard op de voorgrond. Het begin is fenomenaal met een aantal Cypress Hill klassiekers. Dan heb ik het natuurlijk over de eerste 6 nummers en dan vooral de eerste 4. Soms is de productie inderdaad té eentonig, maar gelukkig duurt het album ook niet zo lang. Toch nog genoeg afwisseling om het leuk te houden. 1 van de eerste hiphop acts die ik kon waarderen toen ik nog een stuk jonger was. O ja, ook nog een applausje voor Hits From the Bong en Hand of the Glock die zeker van hetzelfde niveau zijn als de eerste 4 nummers. 4*

Leuk album van Cypress Hill met droge beats waar de bass op de voorgrond springt. B-Real is wel even wennen. De lyrics zijn niet serieus te nemen maar wel amusant. De klassieker Insane in the Brain kennen we allemaal wel al. Ook I Ain't Going Out Like That, Lick a Shot en Cock the Hammer zijn fijne nummers.

`

Dat ik die link pas leg na het lezen van dit bericht.. Briljant nummer!

Wat dit album voor de Hip-Hop betekend heeft, daar kan ik geen mening over geven.
Dus geen verhaaltje over dat het debuut beter was, of de opvolger een stuk duisterder.
Wel weet ik dat dit album ook gekoesterd werd in de rock wereld.
Het was niet vreemd dat je dit album tussen Red Hot Chili Peppers en Nirvana had staan, en Insane In The Brain kon je goed na een avond stappen draaien om vervolgens Alive van Pearl Jam in te zetten.
De albumhoes sprak in eerste instantie al aan, je verwachtte dat het een cd van de een of andere donkere metal band was.
Het was de tijd dat House of Pain succes boekte met Jump Around, maar toch zette je als rock liefhebber eerder Black Sunday op dan Fine Malt Lyrics.
In Nederland trok Osdorp Posse vervolgens ook een breder publiek, en Sabotage van Beastie Boys was hetzelfde verhaal.
Deze haal ik nog regelmatig uit de kast, ook al waardeer ik hem niet zo hoog als Nevermind van Nirvana en Ten van Pearl Jam, blijft het voor mij een album welke mij doet herinneren aan de opkomst van de Grunge en het overige gitaargeweld.
Voor mij ook zeer begrijpelijk dat Cypress Hill dan ook 2x vertegenwoordigd is op de soundtrack bij deze film; Judgment Night (1993).

Buitengewone sinistere producties natuurlijk. De raps zijn zoals gewoonlijk bragging en boosting en gaan vooral over je wapen schieten en drugs. Maar zoals ik zei, de beats zijn donker en melodieus zoals alleen Muggs ze kan maken. Voor mij nog steeds zijn beste album. Ik had 'Insane In The Brain' vroeger op cassette single

Stom ge... gewoon een classic dit. Als je in die tijd leefde toen dit uit kwam en niet een jaar of 9 was snap je dit een stuk beter. Eigenlijk vind ik dat je pas iets over dit soort dingen mag zeggen als je die tijd bewust meegemaakt hebt..

A) tegen wie heb je het? Royals, mocht je die bedoelen, voelt zich niet senang bij de teksten. Dat was zelfs in de 90's niet altijd raar.

B) zeg je tegen Jaap van Zweden ook dat hij niets over Bach mag zeggen omdat hij die tijd niet bewust heeft mee gemaakt?

En daar komt bij dat hij 'de tijd' wel degelijk lijkt meegemaakt te hebben want hij heeft het over cassette singles.

Venceremos Edwynn Neen, ik heb het zeker niet tegen royals maar ik snap wel dat jullie dat denken. Miijn bericht komt na die van hem. Ik sprak meer in het algemeen. Het is zeker met Hiphop zo dat je met de tijdsgeest van vandaag niet naar deze platen kan luisteren. Klassieke muziek is klassieke muziek daar zit weinig verandering in qua stroming. Hiphop kent zo ontzettend veel stromingen en stijlen, dat de huidige generatie niet kan zeggen dit is niet goed. Kijk ik hou niet van J Cole enzo maar snap dan ook dat dat niet mijn Hiphop is omdat ik gewend ben aan de jaren 80/90 sound. Dus ga ik ook niet lopen roepen dat het slecht is. Dat gebeurt hier wel door deze en gene.

Ja, helemaal gelijk want klassieke muziek kent helemaal geen verschillende stromingen en veranderingen enzo..
Hoe kon ik daar nu toch aan voorbij gaan?

ik vind deze helemaal geen classic, geboren in 1980 overigens en begon hiphop te luisteren rond 93/94.
Tot zover de disclaimer, kwa argumentatie:
de nummers zijn best ok maar ze lijken veel te veel op ellaar. Ik houd wel van die donkere sfeer en hoe origineel de sound was in die tijd maar op dit album vind ik de variatie heel laag. Een paar nummers op zijn tijd is wel vet, zoals; I aint goin out like that, insane in the brain, lick a shot en A to the K.
Maar het is vaak B real rapt wat, en op.de achtergrond schreeuwt SenDog herzelfde.
B real: "I aint goin out like that, I aint goin out like that
.." Sen Dog: "I aint going out!"
B real: "insane in the membrain.." Sen dog: "insane in the brain!"
B real:"when the shit goes down, you better be ready..."
Sen Dog: "you better be ready!"

ik vond de opvolger beter, die had bovenstaande ook maar ee zit meer variatie in.

Geinig hoe beleving van zo'n plaat kan verschillen. Heb deze release niet bewust meegekregen toen ie uitkwam maar is echt zonder twijfel een klassieker voor mij. Elke track is keihard raak.

Deze man

Goed. Ik vind het een heerlijke plaat, ondanks het feit dat ik pas 6 was toen hij uitkwam. Zoals hier vaker is gezegd, is het een klassieker, maar niet tijdloos. Hiphop is veranderd, en mensen die weglopen met de nieuwe garde, kunnen de legendes van weleer waarschijnlijk niet waarderen. Dat is niet een verschijnsel dat alleen toegedicht kan worden aan hiphop.
Tijden veranderen, muziekstromingen veranderen, mensen veranderen. Niet altijd ten goede, maar alles verandert. In de tijd dat ik nog dagelijks blowde, had ik dit album 4,5/5 sterren gegeven. Nu gaat er toch een puntje vanaf, want ook ik ben veranderd.

Ieder z'n mening inderdaad, ik was destijds ook best lyrisch over dit album, de laatste jaren wat minder en waardeer ik opvolger III Temples of Boom meer dan Black Sunday. Hoe dan ook, Black Sunday blijft feest der herkenning met enkele legendarische tracks en een paar mindere goden.

O o o, wat is dit toch lekker.

Smakelijk eten

Ik ga iets bekennen... in 1993 werkte ik bij FRS en was vooral bezig met Prince en rock muziek.

Hip hop vond ik wel aardig, zeker muzikaal, maar kopen of luisteren deed ik niet.

Gisteren vond ik dit album in de kringloop en vandaag al de hele dag op repeat. 28 jaar later dus., heb ik eindelijk kennis gemaakt met deze plaat, en hij bevalt me erg goed. Blijkbaar was de tijd nu rijp
.

ik zou zeggen neem Temples of Boom III er ook eens bij

...en waarop Cypress Hill dan weer een (lekker) nummer had (Real Thing) samen met Pearl Jam (zonder Eddie Vedder)... Het was inderdaad een tijd dat rap en rock dicht op elkaar zaten. House of Pain rapte in het nummer "Back From The Dead" dat "Just like Pearl Jam... I am Still Alive..."..

Blijft een heerlijke plaat
Ze spelen op 9 augustus op de Lokerse Feesten in België. Zou wel durven gaan, nog nooit live gezien deze mannen

Tour ter ere van 30-jarig bestaan van deze klassieker. Ga in Tilburg een show meepikken. Zou zeker gaan, kwaliteit gegarandeerd live.

Ik denk dat deze van Cypress Hill wel mijn meest gedraaide hip-hop plaat in de 90's was, niet dat er verder heel veel hip-hop werd geluisterd, Osdorp Posse en Wu-Tang Clan en dan houdt het wel op, oja Body Count, maar dat is meer metal. Maar Cypress Hill was toen wel heel populair bij de zogenaamde alto's, ideale blow muziek voor ons pubers toen.
Nog steeds een toffe plaat trouwens,