Motorpsycho - Still Life with Eggplant (2013)

Vreemde reactie van Waan. 4de of 5de kopie van Black Hole...? Ik heb de nieuwe plaat nog niet gehoord maar die uitspraak vind ik nu al onbegrijpelijk. Heavy Metal Fruit, Little Lucid Moments of bijv Unicorn kopieen van Black Hole?? Volges mij mankeert er dan iets aan je oren. Maar als een studioplaat als Heavy Metal Fruit je behoorlijk teleur stelt dan vraag ik me af wat je uberhaupt goed aan Motorpsycho vind...

Op het eerste gehoor een leuke plaat maar ik ben het ook wel eens met Jurado voor wat betreft de korte indierock-nummertjes. Zeker omdat ze in de opnamesessies van deze plaat een stuk of 20 van die nummertjes hebben opgenomen (volgens een interview met Bent in een Noors blad, waarvan een vertaald stukje staat op het MP-forum:

Ik ken uiteindelijk slechts Trust Us (ligt nu op!), Heavy Metal Fruit, The Death Defying Unicorn en Still Life With Eggplant. Waar ik de parallellen tussen al die albums wel opmerk, vind ik ze toch ook behoorlijk verschillend. SLWE en HMF lijken misschien nog het meeste op elkaar, maar dan nog. Catchy hooks, lekkere jams en grauwe samenzang, het kan me allemaal krijgen En TDDU is toch echt wel een vreemde in de bijt! Wat een ambitieuze dubbelaar is me dat - de reguliere rockinstrumenten, vergezeld van een jazzorkest en nog een hoop strijkers als toemaat.

Deze Still Life With Eggplant is voor mij een extra impuls om nog meer van deze band te ontdekken, nadat ik ooit begonnen ben bij Heavy Metal Fruit en kort nadien Trust Us en TDDU. Suggesties? Blissard? Timothy's Monster?

Alles vanaf Timothy's Monster tot en met Phanerothyme vind ik geweldig, maat ik vind dat ze de laatste platen toch wel erg vaak hetzelfde kunstje doen (gruizige, lang uitgesponnen stukken met heel veel seventiessfeer, die al vanaf BHBC de sfeer bepalen). Niks mis mee, maar ik mis de frisheid en de urgentie van de MP-platen uit de jaren ;'94-'01. In het verleden was het soms wel erg eclectisch (Demon Box), maar nu wordt het wat mij betreft hoog tijd voor weer eens een radicale ommezwaai in stijl.

De twee die je noemt zou ik zeker proberen. Daarnaast heb je ook nog 'Let Them Eat Cake', 'Angels and Daemons at Play' en 'Phanerothyme'. Mocht je die beugehoord zijn, 'Demon Box' en Black Hole / Blank Canvas' liggen ook nog op je te wachten. En dan heb je ook nog 'ns de 'Roadworks', live-platen. Ook een grote verrijking, zeg maar.

Ik vergeet er zeker nog wel een paar.

Jammer dat Ratcatcher zo'n substantieel aandeel heeft in deze plaat. Met dat nummer kan ik weinig. Wat een zooitje, en veel te lang. Één van de minste (hele) lange MP-nummers.

De eerste indrukken zijn zeer positief, Still Life with Eggplant bleef bij de eerste luisterbeurt al hangen en tijdens de tweede luisterbeurt hoorde ik weer heel veel nieuwe dingen. Ik ben het wel eens met itchy wat betreft Ratcatcher, dat nummer begint erg sterk, maar daarna raak ik de aandacht helaas kwijt. Dat nummer hadden ze echt wat in mogen korten, maar misschien moet ik het wat meer tijd geven

Mee eens. Ik heb deze nog niet gehoord, maar inderdaad, die urgentie van die middenperiode ontgaat mij ook een beetje bij het voorgaande werk. Dit wordt geen blinde aanschaf in ieder geval.

[/quote]

Alles vanaf Timothy's Monster tot en met Phanerothyme vind ik geweldig, maat ik vind dat ze de laatste platen toch wel erg vaak hetzelfde kunstje doen (gruizige, lang uitgesponnen stukken met heel veel seventiessfeer, die al vanaf BHBC de sfeer bepalen). Niks mis mee, maar ik mis de frisheid en de urgentie van de MP-platen uit de jaren ;'94-'01. In het verleden was het soms wel erg eclectisch (Demon Box), maar nu wordt het wat mij betreft hoog tijd voor weer eens een radicale ommezwaai in stijl. [/quote]

Kan me ook hier in vinden. TDDU vond ik overigens wel geweldig (live was het een drama). Toch een dikke 4 sterren van mij. Gewoon om het Motorspycho is. De beste band ter wereld. Iedereen die mij verdenkt van blinde Motorpsycho-mania heeft gelijk!

Als Motorpsycho blinde mania bij je veroorzaakt, hoe zou je je voorkeur voor Sigur Ros willen omschrijven dan?

Als je mijn Top 10 bedoelt is Sigur Ros God, zeg maar :-p Maar als band vind ik Motorpsycho echt geweldig.

Ik moet toch maar weer eens mijn top 10 aanpassen...

Ik heb Still Life With Eggplant vandaag voor de eerste keer gehoord en ik vond het weer erg lekker klinken. De bombast van The Death Defying Unicorn is weer vertrokken en Motorpsycho rockt er weer op los. Het 17 minuten durende Ratcatcher is af en toe net iets te veel aan de jamkant waardoor het vrij langdradig wordt. Voor de rest moet ik deze echt vaker beluisteren. Als ik hem in de platenzaak tegenkom koop ik hem zeker.

Ratcatcher duurt echt te lang wat mij betreft, had toch minimaal met zowat de helft minder gekund. Gelukkig wordt dit gecompenseerd door de rest van het album. Hell knalt er geweldig in, lijkt me heerlijk om die als concertopener te krijgen voorgeschoteld over een paar weken. Ik ben zelf ook een flinke fan van hun pop-periode, dus van de nieuwe poppareltjes August en Afterglow word ik dan ook erg vrolijk. Het epische Barleycorn is misschien wel het beste nummer van het album, vooral door die heerlijke zanglijnen in de coupletten.

Vind de aanwezigheid van Fiske eigenlijk weinig opvallend, zoveel wordt er niet toegevoegd aan de sound van de band. Zijn bijdrage op het podium deze tour lijkt me eigenlijk veel interessanter

Is een cover van het gelijknamige lied van de band Love uit 1969 (ik wist het ook niet) Vind de Motorpsycho versie toch lekkerder klinken!

Haha, ik wist al wel dat het cover was =p Het klinkt dan ook niet echt als een Motorpsycho-nummer, al is het inderdaad wel een erg lekkere cover. Blijkbaar waren van de +/- 20 geschreven nummers er maar een paar langer dan 5 minuten, welke dus allemaal op dit album terecht zijn gekomen. Volgend jaar dus alstublieft een hele plaat vol met zulke lekkere korte nummers

Lekkere plaat, die me, als ik al een plaat moet opnoemen, vooral doet denken aan 'Heavy Metal Fruit'. Daar hoor ik ook van die groovy, voortdenderende gitaarriffs in terug. 'Ratcatcher' is misschien net wat te lang en oeverloos, maar er zijn toch genoeg passages om duimen en vingers bij af te likken tot je er geen meer hebt. Na 'The Death Defying Unicorn' weer een nieuwe stap gezet, want ondanks de vergelijkingen toch weer onvergelijkelijk. De mannen van Motorpsycho lijken de gave te hebben mij met elke nieuwe riff, zanglijn of drumpatroon onder te dompelen in een compleet nieuw universum.

Een score volgt later, maar ik ben alvast zeer blij dat ik de CD toch heb gekocht!

Alleen al voor de waanzinnige gitaarsolo in August is dit album de moeite.

De plaat is nog maar amper een maand uit en dat valt hier al stil? Met 29 stemmen?







Nochtans is dit weer echt een fabeltastisch album van deze mafkezen uit Noorwegen. Een ideale mix tussen echte songs en ongebreideld gefreak. Een goede raad van mij: Still Life with Eggplant snel gaan kopen en beluisteren, jongens en meisjes.

Mij hoef je alvast niet meer te overtuigen. Na een tijdlang enkel Heavy Metal Fruit, Death Defying Unicorn en Trust Us in m'n bezit te hebben gehad (die ik allen zelfs maar 2-3 keer had beluisterd de voorbij jaren), breidt de collectie zich nu langzamerhand uit met Blissard, Timonthy's Monster, Phanerothyme, Demon Box en deze laatste uiteraard. SLWE ondertussen al grijsgedraaid door de hoofdtelefoon en in de auto, inderdaad echt een knaller van een dijkbreuk van een stormram van jewelste. Heerlijke vibes, The Black Keys en Black Box Revelation on acid zou ik zeggen, met een kleine dosis prog (minder dan op TDDU weliswaar), alhoewel die twee aan deze grauwe rock een puntje kunnen zuigen. De samenzang verheft het geheel naar een nog hoger niveau. Dit is rock & roll met brains en nog meer plezier.

Mij ook niet, wederom weer een fantastische plaat van deze helden! Echt balen dat ik de 2 shows van de week niet heb kunnen zien

Ik heb ze ook niet kunnen zien, derde jaar op rij al dat ik ze om een of andere stomme reden mis. Nu ja, dit jaar was dat de deadline van mijn universiteitseindwerk dat de dag erna viel... Was ik één dag vroeger begonnen....... Op 3 augustus waarschijnlijk even naar Lierop om ze een uurtje aan het werk te zien

Ik was er wel bij, 2x zelfs De gespeelde nummers van deze plaat deden het live ook erg goed. August werd redelijk intact gelaten, maar aan de rest werd al flink geknutseld. Ratcatcher werd mooi een paar minuten ingekort, wat het nummer zeker ten goede komt, Hell liep uiteindelijk uit op een lekker groovende jam en Barleycorn werd aan het einde nog even heerlijk over de kop gejaagd (zie dit voorbeeld). Toch maar een half sterretje erbij.

Ik heb de plaat gekocht tijdens mijn bezoek aan het concert in Deventer vorige week. Wat was dat een ongelooflijk goed optreden, ten opzichte van wat er van eerdere tours op Youtube staat is de toevoeging van een extra gitarist live zeker een verrijking van het bandgeluid. De plaat kon gewoon niet net zo goed zijn al was het alleen maar dat ik thuis niet beschik over een set speakers die de live sfeer kunnen benaderen.

Toch ben ik wel tevreden over de plaat, zoals gebruikelijk moet je vaker luisteren , liefst met je ogen dicht, om alle melodielijnen en wendingen te vatten. Ik denk ook niet dat het de sterkste plaat is die ze ooit gemaakt hebben, maar het is zeker een mooie aanvulling op wat ik al van de band heb.
Ik heb helaas nog niet al het werk van Motorpsycho, maar breid mijn verzameling, na de eerste kennismaking via Phanerothyme steeds meer uit. Deze plaat heeft me wat dat betreft gesterkt in deze (volgens mijn collegae) manie.

Prima plaat. De zoveelste van deze Noormannen. Het concert in de Melkweg viel in dat opzicht eigenlijk tegen. Het begon met Hell, maar daarna was het geluid een hel. Eén grote brij en dat was doodzonde want de heren hadden er ontzettend veel zin in. Bijna drie uur hebben ze gespeeld. Alle vier de muzikanten deden hun uiterste best, maar van de gitaristen was weinig terug te horen. Er werd in vrijwel elk nummer gesoleerd, maar geen enkele keer kwam een van hen er lekker uit. Het geluid bleef kut. Het had zo mooi kunnen zijn....

Heb ik ook gehad in de Vera 2 jaar geleden toen ze The Unicorn speelde. 1 grote brij waardoor details niet meer te horen waren etc, maar toch was ik wel overdonderd door de sound van de heren, en hoor vaker dat het live toch een hele andere belevenis is dan op de platen, misschien wel een beetje jammer ja.

De Noorse band Motorpsycho is een erg bezige bij. In de jaren ’90 brachten ze de ene klasseplaat na de andere uit, en ook in dit millennium hebben ze al heel wat fraais gemaakt. De laatste jaren zijn ze ook gaan experimenteren met hun geluid, zoals ze dat al hun gehele carrière doen, maar in een andere richting; de progrock en jazz werd veelvuldig geëxploreerd, in navolging van enkele songs op ‘Timothy’s Monster’. ‘Heavy Metal Fruit’ was lekker heavy en ietwat psychedelisch (die afsluiter), ‘The Death Defying Unicorn’ een project dat lichtjes uit z’n boegen barstte van de ambitie, maar voor mij persoonlijk toch nog redelijk geslaagd is (hoewel toch te lang). Op die plaat voegde Motorpsycho (samen met Ståle Storløkken van Supersilent) rock, jazz en klassiek bij elkaar.

De nieuwe plaat ‘Still Life with Eggplant’ is een behoorlijke verademing. Het is geen stijlbreuk (de heren zijn altijd binnen hun eigen contingent), maar klinkt behoorlijk fris, en nergens (nu ja, een kniesoor zou ‘Ratcatcher’ met de vinger wijzen) langdradig. Ik heb de indruk dat het drietal, na het grootse project met Ståle Storløkken, weer wat hunkerden naar hun roots. En dus werd ‘Still Life with Eggplant’ een plaat met wortels in hun vroegere werk, dat met zekerheid.

Toch is er ook die inslag van recenter werk, en daarom kan ik dit wel beduiden als een hybride tussen ‘Heavy Metal Fruit’ en het vroegere werk. Er staan wat langere, naar gejam neigende nummers op, maar met de cover ‘August’ (een behoorlijk eigenzinnige en met een heerlijke gitaarsolo gezegende cover van het nummer van de band Love uit 1969; verre van hun meest bekende nummer, trouwens), en de magnifieke afsluiter ‘The Afterglow’ staan er toch wel twee wat kortere nummers op de plaat. Vooral ‘The Afterglow’ weet me te charmeren, beginnende zo fragiel als een porseleinen beeldje, om dan uit te monden in een gracieuze draaitol. De perfecte laatste meander voor de eindstreep.

Albumopener ‘Hell, Part 1-3’ is een nummer dat sterk neigt naar een jam, maar er zit toch wel degelijk een fraaie opbouw in. Vooral live biedt dit nummer enorme perspectieven om mee te spelen, zou ik zo denken. Nu heb ik de band nog nooit live aan het werk gezien, maar ik vermoed dat de meer doorgewinterde concertgangers dit wel kunnen beamen. ‘Barleycorn (Let It Come / Let It Be)’ lijkt het meest terug te grijpen naar hun hoogvliegers uit de jaren ’90 (‘Blissard’ bijvoorbeeld). Ik kan de lyrics van de songs op dit album nergens vinden, maar ik meende een verwijzing naar ‘The Nerve Tattoo’ te hebben gehoord. Kan het ook mis hebben, natuurlijk. In ieder geval, het is een song die niet te kort is, en niet te lang. Een ideaal compromis, en misschien wel het beste van twee werelden.

Want dat overdaad kan schaden, dat weten we al van hun vorige project. ‘Ratcatcher’ is in feite niet meer dan een, weliswaar groots opgezette, veredelde jam. En dan vind ik 17 minuten ruim van het goede te veel. Natuurlijk komen er passages voorbij die erg goed klinken, en de combinatie van gitaren en de samenzang tussen Bent en Snah klinkt bij vlagen als uit de hemel gezonden. Spijtig genoeg komt dit veel te weinig in het stuk voor, en wordt een groot deel van de song gevuld met oeverloos gepiel. Drummer Kapstad heeft aan dit nummer ook meegeschreven volgens de credits, net als aan ‘Hell, Part 1-3’. Toeval dat net deze nummers de langste zijn, en het meest op jams lijken?

Het feit dat ‘Ratcatcher’ een te prominente rol speelt ten spijt, is dit gewoon weer een donders goed album van de Noren. Ze weten als geen ander zichzelf te heruitvinden, zonder daarbij echt onbekend terrein te betreden. Het plannetje zit zo goed in elkaar, je vraagt je als luisteraar al af wat het volgende puzzelstukje zal worden. En zo blijft Motorpsycho ontzettend relevant en boeiend.

4 sterren

Wat is August toch verschrikkelijk lekker!! Ratcatcher vind ik overigens ook heerlijk ondanks de negatieve klanken hier.

Ha, zo heb ik m'n Motorpsycho graag! Topvorm, deze plaat & op een andere manier geweldig (en misschien toch ook iets beter) dan hun vorige. Kans op lijstjeswerk voor mij!

Werd door de verkoper aangeprezen als "terug naar het geluid van Timothy's Monster", maar sluit in mijn beleving vooral aan op een plaat als Let Them Eat Cake. Ook fijn...

Dit vind ik een heel zwak album. Hier luister ik niet voor men plezier naar. Stuk voor stuk slechte nummers, en de zanger is veel te poppy. Misschien was ik beter met een ander album begonnen om deze band te leren kennen? Of zijn de rest van de albums ook zo saai?