Gene Clark - Here Tonight (2013)

Hij krijgt al een prima recensie ( 8/10 = 4* ) in laatste Mojo. Ik ben benieuwd ..........

'For No One' van The Beatles? Lijkt me wel wat als Clark dat zingt.

Ik heb niet het idee dat het een Beatles cover is, maar een nooit verschenen nummer van Gene zelf. Dat haal ik overigens alleen uit het persbericht over deze plaat, die gisteren verschenen schijnt te zijn.

Samples van het album zijn al op www.cduniverse.com te beluisteren. Zo te horen lijkt het mij een prima album, en een goede aanvulling op het White Light-album. De demo's klinken hoog-
waardig.

For No One is inderdaad niet het Beatles nummer! Luister zelf maar.

Voor de liefhebbers: releasedatum van dit album: 3 mei 2013 op het Omnivore label. Ik heb mijn exemplaar al besteld.

In de UK is hij vorige week al uitgekomen hoor ......... mijn exemplaar zit al in de post

Gene Clark was een held, White Light is al heel lang een van mijn favoriete CD's, dus ik ga deze zeker checken.

Ik vind het overigens wel apart, zonder enige achtergrondkennis over recente remasters oid, dat er niet gekozen is voor een Deluxe Editie van White Light, met deze als bonus CD? Of is het niveau dusdanig hoog, dat het een losstaande release rechtvaardigt?

@Droombolus: ik bestel al mijn cd's nog bij de lokale platenhandelaar (tot die er over een paar jaar mee ophoudt, wat de eigenaar reeds aangekondigd heeft), en hij had deze titel pas op 2 april in de database staan. En on-topic @Tony: afgaande op de samples op www.cduniverse.com denk ik dat dit inderdaad als een album op zich zelf beschouwd kan worden.

Tja, een lokale platenboer kan ik me ook nog vaag wat van herinneren ..... Ik woon al een dikke 30 jaar in Lelystad ..... moet ik nog meer zeggen ?

"White Light" was al een spaars en ingetogen album, deze verzameling hoogwaardige demo's is nog ingetogener. Slechts Clark en z'n akoestische gitaar en mondharmonica. Kaler en persoonlijker kan bijna niet. Meer is er ook niet nodig om te overtuigen. De songs staan stuk voor stuk fier overeind, ook in deze setting. "The Virgin" komt zelfs beter uit de verf in deze demo versie.

Van het drietal nog-nooit-eerder-in-welke-vorm-dan-ook-uitgegeven nummers ("For No One", "Please Mr. Freud" en "Jimmy Christ") vind ik het breekbare "For No One" het meest waardevol. "Please Mr. Freud" doet aan Dylan denken, qua tekst en zangstem (Clark wijkt te veel af van z'n eigen stem). "Jimmy Christ" is een kort en klein miniatuurtje dat verder niet al te veel toevoegt.

Onmisbaar voor de Clark liefhebber als aanvulling op het reguliere album en als losstaande uitgave zonder meer gerechtvaardigd wat mij betreft.

Ik sluit mij geheel bij de vorige spreker aan. Mooi ook om te horen dat het fraaie gitaarspel op White light niet alleen voor rekening van Jesse Ed Davis en/of overdubs komt, maar dat Clark op zijn "eenvoudige" akoestische gitaar ook zelf over een warm en rijk gitaargeluid blijkt te beschikken. De plaat leunt natuurlijk mede op de muzikanten, maar op deze demo's is te horen dat het toch heel duidelijk Clarks "visie" is.

En de komposities op zichzelf blijven fier overeind ! Heerlijke aanvulling op de kolleksie met voor mij als hoogtepunt het titelnummer wat, ontdaan van het Flying Burrito sausje, opeens een stuk beter klinkt. Wat jammer dat het de uiteindelijke LP niet gehaald heeft !

Ben ik niet met je eens, Martin. De harmonieën en pedal steel maken 'Here Tonight' één van Clarks beste nummers.

Ik ben niet zo weg van deze cd als jullie. Gene Clark is gebaat bij subtiele begeleiding. Ook live opnames van Clark met alleen akoestische gitaar vind ik te beperkt klinken. Komt ook omdat zijn gitaarspel niet om over naar huis te schrijven is: onwijs eenzijdig en hij heeft geen eigen stijl. Wat dat betreft doet Clark onder voor artiesten als Neil Young en Tim Hardin, die alleen een gitaar en hun stem nodig hebben en dan misschien zelfs op hun allersterkst zijn.

Ook in het centrum van het land hoef je je - vrees ik - niet te vervoegen voor dit album bij de lokale Plato, al vormt de re-release op vinyl van No Other wel onderdeel van het ' basisaanbod' - vrees dat er in Utrecht geen 'Clark-trend' gaande is en ook niet dat ik ' em op kan starten.

Ben wel benieuwd naar dit album. Kan me vinden in de opmerking dat Clark geen begenadigd gitarist is, maar als zanger is hij uitstekend, Melancholy Man #1. Begeleiding en de productie is wel belangrijk: of het nou ' klein' is zoals bij White Light of Echoes, of barok zoals bij No Other - alle prima albums. Ook het album met begeleiding van Carla Olsson bevalt met redelijk. Bin gespannt hoe dit klinkt

Bij de plaatboef heb ik ze allemaal staan hoor op CD (Misschien dat self-titled op is momenteel..)
Echoes (Gosdin Brothers + prebyrd nummers) is momenteel trouwens 5 euro.... nieuw.
Op plaat heb ik No Other en deze ook staan

Was ik Jordy, stuurde ik je nu prompt een factuur voor de driedubbele jaarbijdrage ogv promotie van je winkel, PlaatBoef. Amazon kan 'em leveren voor nog geen 10 euro, incl verzending - beat that!

Maak nou geen reclame voor Amazon Mjuman, is niet slim he? Want wie weet kijken ze wel mee.

Helaas mis je het wezen van Clark als je daarover valt. Gene was een begenadigd zanger en componist en het gaat hier over demo's, je weet wel het medium waarmee je songs presenteert. Zijn beperkte spel, hij zal het trouwens roerend met je eens geweest zijn op dat punt, is hier alleen maar een middel om die songs gestalte te geven en er is nou eenmaal geen strengere rechter om songs te beoordelen als met dit soort bare bones verzamelingen. De lakmous test noemden ze dat vroegâh in de muziekpers. Dit is een bewijs van 's mans kwaliteiten als komponist, niet van z'n kapaciteiten als solo artiest.

Het zal je trouwens opgevallen zijn dat hij prakties nooit solo optrad maar zich 99% van de tijd omringde met mensen die wel behoorlijk gitaar ( of andere instrumenten ) konden spelen. Anders dan de door jou genoemde artiesten was Gene in wezen een sociaal mens die graag andere muzikanten om zich heen had.

Ik neem aan dat Stijn dat ook wel weet, maar dat het beperkte gitaargeluid voor hem afbreuk doet aan de waarde van de plaat als op zichzelf staand (en dus onafhankelijk van White light te beluisteren) album, dus dat het voor hem meer waarde als "artefact" heeft dan als een volwaardig Gene Clark-album, in tegenstelling tot hoe Droombolus (neem ik aan) en ik daarover denken. Wat ik een "warm en rijk gitaargeluid" noem, vindt hij "onwijs eenzijdig en [zonder] eigen stijl". Tja, misschien ben ik minder kritisch (en dat is heel goed mogelijk), maar ik hoor alleen maar prima spel dat de (prachtige) nummers adekwaat ondersteunt, geen virtuositeit maar ook geen tekortkomingen, net zoals de eerste vijf (semi-)akoestische platen van Dylan het niet van 's mans muzikale vaardigheid op de gitaar moesten hebben. Geef ik het zo goed weer?

Je hebt natuurlijk ook demo's waarop wel degelijk gitaarspel te horen is. In mijn beoordeling ga ik er geen rekening mee houden dat het demo's zijn. De uitwerking is what it is en wordt immers ook op zichzelf gepresenteerd. In vergelijking met de uiteindelijke, afgemaakte opnames vind ik dit zeker een hele ster minder waard.

Afgaande op zijn carrière had Clark dat waarschijnlijk zelf ook wel in de gaten, inderdaad omdat hij zich omringde door andere muzikanten.

@ BoyOnHeavenHill: Dylans gitaarspel is op die eerste albums ook wat beperkt en eenzijdig, maar daar zit nog wel wat meer afwisseling in met tokkeltjes hier en daar. Clark 'strumt' alleen maar, dat klinkt zo plat.

Kampvuurmuziek, zo dat lucht op; het hoge woord is eruit, meteen met het meest negatieve beginnen.

Stijn heeft gelijk Clark is niet de meest ideale begeleider van zichzelf, op gitaar tenminste. Wat ik verbluffend vind, is de impact en de timing van de mondharmonica. Dat, samen met de souplesse en dictie (Clark is altijd verstaanbaar) en de klank van zijn stem maakt dat dit album soms ontroert, hoe simpel het ook is.

Ik zeg wel eens "als een song in zijn kale (unplugged), demoversie overeind blijft is het gewoon een sterke song." Dat geldt hier voor een aantal songs die hier in hun ruwe gedaante alleen maar kunnen laten vermoeden wat voor mooie songs ze zouden opleveren. Eigenlijk gun je het nieuwe kopers van White Light dat ze dit album als bonus meegeleverd krijgen. Voor de liefhebbers van Clark is dit gewoon een fraai document, al moet ik zeggen dat ik dit niet veel zal draaien in de woonkamer - te hoog OLM-gehalte voor mijn lief

(Dacht ik toch even dat je "Ouders Lezen Mee" bedoelde [volgens de lijst "Afkortingen Die Jongeren Gebruiken Op Sociale Media"], maar míjn lief wist dan weer dat je "Ouwe Lullen Muziek" bedoelde!)

Vandaag eindelijk besteld zo'n zes maanden nadat Poles Apart mij als reactie op mijn recensie van White Light een linkje had verstrekt.
Kon via Amazon UK een nieuw exemplaar bestellen voor € 10,-- incl. portokosten. Ik ben benieuwd. Recensie volgt.

Bijna twee jaar later.....het moet toch niet gekker worden. Dit album heeft zich een plaats verworven op zo'n beetje elke geluidsdrager die ik tot mijn beschikking heb. Zelfs op de computer op mijn werk heb ik 'm een plekje gegeven op de harde schijf. Als ik een dag alleen zit gaat ie steevast aan.
Een prachtige aanvulling op White Light, deze collectie demos, maar ook een heerlijke luisterervaring als op zichzelf staand album. Gene Clark op zijn stoel in zijn blokhut met gitaar, mondharmonica en bandrecorder. Het zal in het echt wel anders gegaan zijn maar laat mij maar in de waan. Ik hoop dat er nog veel moois van deze man opduikt.

Tja waar zal ik beginnen? Dit album trof mij op een bijzondere wijze. Ik speel gitaar en ben al een tijdje bezig om met een vriend, Jitte Roosendaal, een akoestisch repertoire samen te stellen. Dank zij Leo Koster's album Leo Koster - Sings Gene Clark (2018) en het album Dillard & Clark - The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968) spelen we nu Gene Clark songs.
Mede door Leo Koster's fraaie album ben ik veel albums van Gene Clark gaan verzamelen. Wat een fijne verrassing is dit album. Een akoestische versie van zijn album Gene Clark - White Light (1971). Ideaal voor een akoestische gitaar spelend duo. Je kunt direct aan de slag met deze nummers in te studeren. Je hoeft de arrangementen op uitvoering door een grotere band er niet af te slopen. Er wordt oa Stijn opgemerkt dat Gene Clark geen goede gitarist is. Niet varieert in zijn spel. Welnu dat is onzin. Zijn spel staat volledig ten dienste van zijn fraaie liedjes. Ingetogen spel ter begeleiding van zijn songs en alleen maar wat strummen, klopt gewoon niet. In elk nummer speelt hij een andere stijl. Nu hoor je ook goed, hoe knap hij mondharmonica speelt. Dat is wel even beter dan dat gezaag van Bob Dylan (ooit door Zappa geparodieerd in Flakes op Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979) )
For a Spanish Guitar een 3/4 maat, in Where My Love is Lies Asleep een mooie rustige gitaar met folk accenten. Winter in is een gedragen song. Because Of You een fraaie verstilde ballade. Of With Tomorrow een dromerig weemoedig lied.
Wat een fijne muzikant en liedjesschrijver was Gene Clark. Door Chris Hillman de beste songwriter genoemd, die The Byrds ooit hebben gehad.
P.S.
Poles Apart goeie recensie. Gene Clarke was een groot bewonderaar van Bob Dylan. Was ook andersom. Zie zijn uitvoering van Please Mr. Freud als een tribute aan hem

Eigenlijk allemaal erg mooi, maar die mondharmonica gaat me zo de keel uithangen dat ik de plaat nauwelijks uit kan luisteren. Erg jammer. Nu nipte voldoende.