Gene Clark - Here Tonight (2013)

"White Light" was al een spaars en ingetogen album, deze verzameling hoogwaardige demo's is nog ingetogener. Slechts Clark en z'n akoestische gitaar en mondharmonica. Kaler en persoonlijker kan bijna niet. Meer is er ook niet nodig om te overtuigen. De songs staan stuk voor stuk fier overeind, ook in deze setting. "The Virgin" komt zelfs beter uit de verf in deze demo versie.

Van het drietal nog-nooit-eerder-in-welke-vorm-dan-ook-uitgegeven nummers ("For No One", "Please Mr. Freud" en "Jimmy Christ") vind ik het breekbare "For No One" het meest waardevol. "Please Mr. Freud" doet aan Dylan denken, qua tekst en zangstem (Clark wijkt te veel af van z'n eigen stem). "Jimmy Christ" is een kort en klein miniatuurtje dat verder niet al te veel toevoegt.

Onmisbaar voor de Clark liefhebber als aanvulling op het reguliere album en als losstaande uitgave zonder meer gerechtvaardigd wat mij betreft.

Ik sluit mij geheel bij de vorige spreker aan. Mooi ook om te horen dat het fraaie gitaarspel op White light niet alleen voor rekening van Jesse Ed Davis en/of overdubs komt, maar dat Clark op zijn "eenvoudige" akoestische gitaar ook zelf over een warm en rijk gitaargeluid blijkt te beschikken. De plaat leunt natuurlijk mede op de muzikanten, maar op deze demo's is te horen dat het toch heel duidelijk Clarks "visie" is.

Tja waar zal ik beginnen? Dit album trof mij op een bijzondere wijze. Ik speel gitaar en ben al een tijdje bezig om met een vriend, Jitte Roosendaal, een akoestisch repertoire samen te stellen. Dank zij Leo Koster's album Leo Koster - Sings Gene Clark (2018) en het album Dillard & Clark - The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968) spelen we nu Gene Clark songs.
Mede door Leo Koster's fraaie album ben ik veel albums van Gene Clark gaan verzamelen. Wat een fijne verrassing is dit album. Een akoestische versie van zijn album Gene Clark - White Light (1971). Ideaal voor een akoestische gitaar spelend duo. Je kunt direct aan de slag met deze nummers in te studeren. Je hoeft de arrangementen op uitvoering door een grotere band er niet af te slopen. Er wordt oa Stijn opgemerkt dat Gene Clark geen goede gitarist is. Niet varieert in zijn spel. Welnu dat is onzin. Zijn spel staat volledig ten dienste van zijn fraaie liedjes. Ingetogen spel ter begeleiding van zijn songs en alleen maar wat strummen, klopt gewoon niet. In elk nummer speelt hij een andere stijl. Nu hoor je ook goed, hoe knap hij mondharmonica speelt. Dat is wel even beter dan dat gezaag van Bob Dylan (ooit door Zappa geparodieerd in Flakes op Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979) )
For a Spanish Guitar een 3/4 maat, in Where My Love is Lies Asleep een mooie rustige gitaar met folk accenten. Winter in is een gedragen song. Because Of You een fraaie verstilde ballade. Of With Tomorrow een dromerig weemoedig lied.
Wat een fijne muzikant en liedjesschrijver was Gene Clark. Door Chris Hillman de beste songwriter genoemd, die The Byrds ooit hebben gehad.
P.S.
Poles Apart goeie recensie. Gene Clarke was een groot bewonderaar van Bob Dylan. Was ook andersom. Zie zijn uitvoering van Please Mr. Freud als een tribute aan hem