The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

Candy Says was mijn kennismaking met dit fenomenale album van The Velvet Underground.

Het opmerkelijke is dat ik al heel lang bekend was met The Velvet Underground & Nico. Een album die zijn meerwaarde kende in de aanvulling met Nico (wat een heerlijk zwoel en sexy geluid gaf zij dat album toch mee).

Mijn 2e VU album was White Light/White Heat. En daar ging het indertijd (ik praat over eind jaren '80) helemaal fout.
Was dit dezelfde banaan-hoes-band??? En ik was gelijk VU-liefhebber af. Maar ja, Candy Says he........
Ondanks dat ik dat een betoverend mooi nummer vond heb ik me nooit laten verleiden om dat album in zijn geheel op te gaan zoeken.
Daar waren heel wat jaartjes voor nodig namelijk (nadat ik White Light/White Heat toch weer ben gaan waarderen).

En ik mag van geluk spreken dat ik na het debuut en zijn opvolger ook aan dit album begonnen ben.
Candy Says blijft voor mij een klassieker, maar er zit nog veel meer in de snoepdoos van de heren en dame Velvet Underground.
Wat te denken van dat vette orgel-geluid in What Goes On met dat heerlijke, rammelende gitaar-sausje eroverheen? Kan dat nog lekkerder? Eigenlijk funkt dit alsof Prince en James Brown er samen niet uit weten te komen en daardoor onbewust met een geweldig nummer op de proppen komen.
En dan hebben we Some Kinda Love nog. Lekker lijzig zoals Lou Reed dat als de beste kan. Lijzig op een bed vol stekeligheden.
In Pale Blue Eyes hoor ik dan toch echo's van het debuut terugkeren. Lieflijk. Tamboerijntje. O zo schattig. Zo op het eerste gezicht, want als het iets niet is dan is het die laatste benoeming wel.
Jesus vind ik een typisch jaren '60 nummer gezien de sfeer van dat nummer. Ik vind het een lekker broeierig nummer. Beginning To See The Light is zo lekker cynisch (het is al eerder genoemd hier). Ook hier is het weer het spannende dat het voor mij zo aantrekkelijk maakt. Het lijkt een oppervlakkig en eenvoudig nummer, maar het zit tegelijkertijd zo ijzersterk in elkaar.
I'm Set Free vind ik een prachtige opbouw hebben. Iets waar the Velvet Underground sowieso wel sterk in is. Een opbouw die naar een climax toewerkt, zonder dat die climax ook een echt bombastisch hoogtepunt kent. Daar is dit nummer echt een voorbeeld van. That's The Story Of My Life is weer een beetje uit de categorie van Beginning To See The Light. Op het eerste gehoor een eenvoudig deuntje, maar tegelijkertijd heeft het weer dat gemene, scherpe randje. Heerlijk vind ik dat.
En dan dus het veelbesproken The Murder Mystery. De een ergert zich er kapot aan en de ander vind het geweldig. Ik zit er een beetje tussenin denk ik, maar het is zeker geen skip-moment, ondanks zijn lengte. Ik hou wel van de afwisseling in het nummer.
After Hours is de perfecte afsluiter. Het maakt de verwarring nog steeds compleet bij mij, elke draaibeurt weer. Het schudt je flink wakker uit de roes van The Murder Mystery. Dit kan toch niet waar zijn? Zo'n simpel, valsgezongen liedje? Is dit het laatste nummer van dit magistrale album? Jazeker, en dit nummer hoort erbij, moet erbij.
Zoals bekend een zeer geliefd album uit mijn kast (en die is zeer groot kan ik u verzekeren).
Rest mij als afsluiting slechts een smiley:

Een wat rustiger album dan zijn twee voorgangers, er staan hier vooral veel akoustische nummers op. Gelukkig is er nog wel wat afwisseling aanwezig, zoals in What Goes On en Beginning To See The Light, die wat meer uptempo zijn. Al met al is het gewoon een album dat prima wegluistert, met als enig minder nummer The Murder Mystery (is een beetje vergelijkbaar met The Gift van het vorige album, al vind ik dit nummer een minder geslaagd 'experiment').
Mijn favorieten: What Goes On, Pale Blue Eyes (prachtig nummer!!), Beginning To See The Light.

Bijzonder hoog gemiddelde, maar toch een pak minder reacties dan bij het debuut of White Light/White Heat. Nochtans vind ik deze The Velvet Underground evengoed schitterend, waarbij hun zo typische, ietwat sleazy geluid iets minder prominent aanwezig is. Maar wat een nummers, wat een fenomenale songs sieren deze plaat!
Een vrij sterk begin met het trage, erg melancholische Candy Says: een zacht en romig liedje dat genoeg venijn bevat om te beklijven. Misschien niet opwindend genoeg voor de fans die White Light/White Heat als favoriete VU-album aanduiden, maar ik kan het wel hebben.
Nog sterker vind ik What Goes On, waardoor wel weer een zweem van nonchalance waait. Het geluid van de elektrische gitaren die tegen mekaar aanschurken zorgt ervoor dat je geteleporteerd wordt naar een groezelige wijk in het New York van de jaren zestig waar het aangenaam toeven is, hoewel je weet dat de dreiging immer om de hoek loert.
Some Kind Of Love is eveneens heerlijk, met opnieuw die ongedwongen vocalen. Op hun coolst en zo hoor ik deze band graag bezig.
Pale Blue Eyes zal net als de opener voor sommigen wat te zacht en lieflijk klinken, maar persoonlijk vind ik het een parel: mooie zang, die ijle gitaarsound op de achtergrond en -als sucker voor blauwe ogen- natuurlijk ook de tekst.
Ook Jesus is een soort van luisterliedje VU-style, maar vind ik minder krachtig. Nog steeds erg mooi en lang houdbaar, maar ik vind het zeker geen sleutelnummer binnen dit album.
Beginning To See The Light daarentegen is hier mijn grote favoriet, opzwepend én ontroerend. Telkens er gas wordt teruggenomen, gaan de haren op m'n armen rechtop staan. Wat een sfeervolle klasbak!
Het begin van I'm Set Free doet denken aan The Velvet Underground & Nico, maar heeft niet de envergure van de toppers van die plaat. Het is ongetwijfeld een prima nummer, maar het doet me gewoon niet zo heel veel. Om één of andere reden sleept het me niet volledig mee.
That's The Story Of My Life is eveneens een fijn, lichtzinnig (muzikaal dan toch) deuntje dat bij mij nooit in m'n hoofd zal spelen als ik denk aan dit album. Net als I'm Set Free heeft deze voor mij dus ietsje minder draagwijdte dan de eerste zes.
In The Murder Mystery leidt de experimenteerdrift tot een interessante song die ik noodzakelijk vind voor dit schijfje. Het zorgt voor de licht-bevreemdende toets die ik zo graag ervaar als ik naar The Velvet Underground luister.
Afsluiten doet het liever-dan-lieve slaapliedje After Hours, ondanks alles één van mijn lievelingen hier.
Met dit fantastische songmateriaal is deze wat mij betreft dus ei zo na even goed als de mythische bananen-plaat.

Het was even tijd voor wat rust en ik wilde me wat meer verdiepen in genres die geen link hadden met werk van een My Dying Bride, Porcupine Tree, Pink Floyd of Gazpacho. Even geen moeilijkdoenerij, en de keuze om eens wat experimentele elektronische folk (Mount Eerie, Radical Face) op te zoeken was snel gemaakt. Ik koos echter ook voor The Velvet Underground, nadat ik vorige week (of was het de week ervoor?) iets van ze hoorde op KinkFM dat me erg aansprak. Het had ongetwijfeld ook te maken met de flarden van de film Woodstock die ik het afgelopen weekend op de nachtelijke BBC had opgevangen. Ik wilde terug naar iets rauwers.

Ik ben erg enthousiast over The Velvet Underground. Zo enthousiast dat het, sinds ik dit album afgelopen zaterdag kocht, vrijwel continu mijn aandacht had. Van het rood verven van onze keuken tot de treinreizen naar mijn werk - het had zo'n grote aantrekkingskracht op me dat ik er nu al een mening over heb, en er een cijfer aan kan hangen. Dat is erg snel voor mijn doen; meestal wil ik een plaat binnenstebuiten keren om er een definitief oordeel over te vellen. Maar ja, niet te moeilijk doen nu.

En als ik dan uiteindelijk iets nuttigs wil zeggen, klap ik dicht. Candy Says is heerlijk rustig, What Goes On een prima tweede nummer, maar Some Kinda Love is het prijsnummer van de hele plaat. Die ietwat onnozele gitaar is fantastisch, maar de zang is werkelijk fenomenaal; nonchalant, sympathiek en met een interessante emotionele lading; ik word hier zelfs vrolijk van en verlang naar meer van dit soort pareltjes. Die komen er niet, maar van Pale Blue Eyes tot en met That's the Story of My Life is het prima toeven op de achtergrond. Totdat ik bij The Murder Mystery kom, dan wordt het ineens wat minder interessant. Dat is raar, voor iemand die niet terug schrikt voor verrassingen en experiment. Wellicht heb ik er na de voorgaande prima liedjes gewoon geen behoefte aan. Daarom, alsof het speciaal voor mij is, nog een lief liedje als afsluiter. Dankjewel After Hours. En die hippiestatus die we na ons busje-avontuur hebben verkregen, daar komen we dus ook niet meer van af als het zo door gaat.

Dit is het enige Velvet Underground album dat ik nog af en toe beluister. Hier is de productie redelijk goed (behalve dan de solo van What Goes On) en wordt het geëxperimenteer beperkt tot één nummer, het negen minuten lange The Murder Mystery. Het is een bevreemdend nummer, maar niet echt goed te noemen.

Wat wel erg mooi is op dit album, is de zang, die bij enkele nummers echt fluweelzacht is. Op de opener Candy Says bijvoorbeeld, een echt tijdloos liedje dat makkelijk in het gehoor ligt. Ook Pale Blue Eyes hoort in de categorie hartverwarmers, en oversteigt met gemak het niveau van het debuutalbum.
Een andere uitschieter is het zwoele Some Kinda Love, dat wederom volledig steunt op de zang van Lou Reed. Beginning to See the Light is ook een persoonlijke favoriet, want daar wordt er echt naar een climax gewerkt. Muzikaal stelt het elders immers niet veel voor, herhaling is troef. Sommige nummers leiden hier echt wel onder. What Goes On moddert maar wat aan, en Jesus vind ik toch ook wat te melig.
Het hoogtepunt van het album ligt aan het eind. After Hours is een kort maar oh-zo-ontwapenend nummer, gezongen door drumster Maureen Tucker.

Eindoordeel: leuke popmuziek, met enkele uitschieters, maar ook enkele missers. 3,5*

Geen touw aan vast te knopen. Na het erbarmelijke White Light/White Heat is deze titelloze plaat niet per se het laatste wat ik verwacht had, maar het zit wel behoorlijk aan de andere kant van het spectrum. De waardering is dan ook weer terug. De A-kant staat vol mooie, zoete liedjes met prachtige akoestische stukken. De plaat is zelfs op weg naar een keurige vier sterren tot The Murder Mystery zich aandient. Hoezeer ik het ook tof vindt dat bands op experimentele toer gaan, hier is het een kakofonie aan geluiden door verschillende dingen tegelijk af te spelen. Ik kan er niks mee en het gaat al vrij snel irriteren. Jammer, want Lou Reed zingt op dit album op z'n best.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. White Light/White Heat

Middle of the road. Grappig hoe de band na twee vrij experimentele albums (elk op hun eigen manier) hier ineens de meest standaard muziek produceert. Toegegeven, Reed zingt niet onverdienstelijk en ik vind het experiment op The Murder Mystery best aangenaam. De valse vrouwenzang is eveneens weer leuk, maar voor het gros is het gewoon op de achtergrond en beledigt het niemand. Dat lijkt me na het vorige album dan ook weer vreemd (al vind ik dit dan weer fijner om naar te luisteren).

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. White Light/White Heat