The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

Als dat pianodeuntje het 'beste' zou zijn, dan kan de rest nooit veel meer zijn . The Murder Mystery heeft iig geen storend 'lawaai', dus dat vind ik al een heel pluspunt; ik hoop de andere songs ook niet.

Dat zal je op dit album nauwelijks vinden. Zoals eerder al gezegd is de echte experimenteerdrift vertrokken met John Cale en hier kwam de liedjeskant van Lou Reed zoals op New York (solo) meer naar voren dan op de andere albums. Daar is dit ook het best mee te vergelijken volgens mij: niet met de eerste twee albums van The Velvet Underground, maar meer met het solo-oeuvre van Lou Reed.

Gewoon beluisteren, man. Dit is een geweldig album. Leuke nummers. Lekker rocken. Gewoon zéér degelijk!

Nou, ik weet er wel iets van en als ik wat berichten van enkele users hierboven lees zal ik iig niet van dit album weggejaagd worden qua beleving; we zullen zien.....

Waarom al die berichten als je blijkbaar het album nog niet eens gehoord hebt? Hup! Luisteren!

Ja, baas.... ....ik ging alleen in op The Murder Mystery en die heb ik even opgevist omdat dat waarschijnlijk een controversieel nummers was. Mag dat?...oeps, alweer een bericht...

Sterke plaat van Lou en de zijnen.
Some Kinda Love en After Hours zijn misschien wel de mindere

In ieder geval, puike plaat

After Hours en Some Kinda Love zijn juist 2 van mijn favoriete VU nummers! The Murder Mystery is de eerste keren dat je het luistert heel tof maar de keren daarna wordt het een skipper.

Ìnderdaad, twee prachtnummers! The Murder Mystery was in het begin ook mijn favoriet, maar nu geef ik ook de voorkeur aan de ingetogener nummers.

Candy says en pale Blue Eyes zijn voor mij toch wel twee van de mooiste nummers ooit.

Precies de twee die ik ook heb aangevinkt (aangestert). Al behoren ze bij mij tot zo'n beetje de beste 'VU' ooit.

Voor de liefhebbers van The Murder Mystery: probeer ook eens First Utterance van Comus. Dit album is duidelijk door de VU beïnvloed, alleen dan nog een stukje beter

Gisteren het album nog eens gedraaid en me toch wel verbaasd over "The Murder Mystery. Ik vind het zeker een goed nummer, maar het dissoneert toch wel wat veel op dit album, qua stijl, klank én lengte. Maar zoals gezegd wel goed, dus de referentie die je geeft -en mij niets zegt- toch maar eens opzoeken.

'I'm Set Free' vind ik trouwens het minste nummer van het album, dat verder echt ongelofelijk sterk is en heel erg aan "Revolver" van The Beatles doet denken, maar dat ligt misschien aan mij (of aan de muziekinstallatie in de auto).

Candy Says is voor mij het beste nummer op deze cd. Dit nummer heeft lou samen met antony nog gezongen op zijn Berlintour wat zeker het luisteren waard is. Ook heb ik altijd een zwak gehad voor After Hours het nummers waarin Maureen Tucker, de drummer, zingt

In Candy Says zijn de lead vocals trouwens ook niet van Lou Reed, maar van Doug Yule. Was me nog niet opgevallen voordat ik het boekje van de cd doorlas en ik was er eigenlijk wel verrast door, voor mij zou het ook zo maar eens Lou Reed geweest kunnen zijn.

lekker rocken?

de eerst 6 nummers zijn zoetsappige liedjes bestaande uit een paar standaard akkoorden, weinig verheffend en het blijft niet hangen

dan volgt er wat meer experminteerdrift bij nummer 9

je kan horen waar dEUS voor een deel de mosterd heeft gehaald btw

echter, het geheel heeft iets magisch, de algehele sfeer is er 1 van rust, niet te druk maken, geestverruiming en tot elkander komen, we zijn allemaal vrienden laten we samen een plaat maken

tel daarbij op het heldere geluid en produktie en je hebt een plaat die je om de zoveel tijd eens opzet om met een paar mensen een avondje te hangen, wat pseudo te filosoferen met een drankje of wat anders

wat minder ruiger dan de stones, wat zweveriger dan de early beatles, mischien de missing link tussen die 2 bands in die periode

enfin, een 2.5

What Goes On en Beginning to See the Light rocken toch best wel? Zoetsappig is in ieder geval niet het goede woord...

Wel apart, een 2,5 voor een plaat die je een magisch geheel noemt.

naja, die 2 zijn wat steviger, maar rocken vind ik niet het juiste woord

magisch ja, het sfeertje, maar niet zo magisch dat ik dit snel zal draaien

Het was even tijd voor wat rust en ik wilde me wat meer verdiepen in genres die geen link hadden met werk van een My Dying Bride, Porcupine Tree, Pink Floyd of Gazpacho. Even geen moeilijkdoenerij, en de keuze om eens wat experimentele elektronische folk (Mount Eerie, Radical Face) op te zoeken was snel gemaakt. Ik koos echter ook voor The Velvet Underground, nadat ik vorige week (of was het de week ervoor?) iets van ze hoorde op KinkFM dat me erg aansprak. Het had ongetwijfeld ook te maken met de flarden van de film Woodstock die ik het afgelopen weekend op de nachtelijke BBC had opgevangen. Ik wilde terug naar iets rauwers.

Ik ben erg enthousiast over The Velvet Underground. Zo enthousiast dat het, sinds ik dit album afgelopen zaterdag kocht, vrijwel continu mijn aandacht had. Van het rood verven van onze keuken tot de treinreizen naar mijn werk - het had zo'n grote aantrekkingskracht op me dat ik er nu al een mening over heb, en er een cijfer aan kan hangen. Dat is erg snel voor mijn doen; meestal wil ik een plaat binnenstebuiten keren om er een definitief oordeel over te vellen. Maar ja, niet te moeilijk doen nu.

En als ik dan uiteindelijk iets nuttigs wil zeggen, klap ik dicht. Candy Says is heerlijk rustig, What Goes On een prima tweede nummer, maar Some Kinda Love is het prijsnummer van de hele plaat. Die ietwat onnozele gitaar is fantastisch, maar de zang is werkelijk fenomenaal; nonchalant, sympathiek en met een interessante emotionele lading; ik word hier zelfs vrolijk van en verlang naar meer van dit soort pareltjes. Die komen er niet, maar van Pale Blue Eyes tot en met That's the Story of My Life is het prima toeven op de achtergrond. Totdat ik bij The Murder Mystery kom, dan wordt het ineens wat minder interessant. Dat is raar, voor iemand die niet terug schrikt voor verrassingen en experiment. Wellicht heb ik er na de voorgaande prima liedjes gewoon geen behoefte aan. Daarom, alsof het speciaal voor mij is, nog een lief liedje als afsluiter. Dankjewel After Hours. En die hippiestatus die we na ons busje-avontuur hebben verkregen, daar komen we dus ook niet meer van af als het zo door gaat.

Deze overtreft het debuut niet, maar komt wel gevaarlijk dicht in de buurt. Het klopt dat deze minder experimenteel is dan de vorige, zeker in vergelijking met White Light/White Heat. Maar het obscure sfeertje dat deze band al twee keer hiervoor wist de creeëren blijft zeker intact. Het enigste nummer dat ik hier misplaats vind is: That's the Story of My Life. Voor de rest allemaal schitterend songs, met als hoogtepunten: de proto-punk tracks What Goes On en Beginning to See the Light, het melancholische Pale Blue Eyes en het licht avant-gardische The Murder Mystery.

Ik kan weinig aan het voorgaande toevoegen wanneer het gaat om mijn bewondering voor deze plaat. Ondanks dat ik op muzikaal gebied (en vele andere gebieden uhhuh) het experiment niet schuw vind ik dit het beste album van The VU. De complete sfeer op dit album weet me op de een of andere manier écht te raken. En dan nu ook mijn zeer voor de hand liggende favorieten: Candy Says en Pale blue Eyes. En ik moet zeggen dat The Murder Mystery beter werd toen ik eenmaal de tekst erbij pakte.

Dit album is eigenlijk een múst voor iedereen die een werkend gehoor heeft.

ga hem nu eens beluisteren ben benieuwd

Juist een geweldig album met vele prachtige "Here, There and Everywhere's" zoals Raqymond vh Groenewoud ooit opmerkte (over de "lieve liedjes" van de banaan) in Humo.

oei.. dat was niet wat Lou Reed zou willen, hij haatte hippies.

Dit is het enige Velvet Underground album dat ik nog af en toe beluister. Hier is de productie redelijk goed (behalve dan de solo van What Goes On) en wordt het geëxperimenteer beperkt tot één nummer, het negen minuten lange The Murder Mystery. Het is een bevreemdend nummer, maar niet echt goed te noemen.

Wat wel erg mooi is op dit album, is de zang, die bij enkele nummers echt fluweelzacht is. Op de opener Candy Says bijvoorbeeld, een echt tijdloos liedje dat makkelijk in het gehoor ligt. Ook Pale Blue Eyes hoort in de categorie hartverwarmers, en oversteigt met gemak het niveau van het debuutalbum.
Een andere uitschieter is het zwoele Some Kinda Love, dat wederom volledig steunt op de zang van Lou Reed. Beginning to See the Light is ook een persoonlijke favoriet, want daar wordt er echt naar een climax gewerkt. Muzikaal stelt het elders immers niet veel voor, herhaling is troef. Sommige nummers leiden hier echt wel onder. What Goes On moddert maar wat aan, en Jesus vind ik toch ook wat te melig.
Het hoogtepunt van het album ligt aan het eind. After Hours is een kort maar oh-zo-ontwapenend nummer, gezongen door drumster Maureen Tucker.

Eindoordeel: leuke popmuziek, met enkele uitschieters, maar ook enkele missers. 3,5*

Dat is op deze plaat niet te merken, wat een caramelzoete liedjes staan ze hier uit te kramen.. jammer, dat genre bestond al genoeg in de 60s en een flink aantal bands die dat beter kon. Hadden ze de duisternis van hun debuut en 2e plaat maar vastgehouden.. alléén het enerlaatste nummer doet daar wat aan denken, voor mij ook de reden om een hele punt meer te geven, dan zonder dat nummer.

Het zijn wel ingetogen nummers maar daarom geen caramelzoete nummers (daarvoor moet je bij Engelbert Humperdinck zijn). Maar het klinkt meer als een solo-album van Lou Reed, al vind ik de songs wel erg sterk en sfeervol.

Schijn bedriegt, denk ik. Candy Says is ook een heel rustig nummer, maar de tekst is behoorlijk donker en depressief. Ik krijg bij dat liedje altijd het idee dat de persoon in kwestie later zelfmoord pleegt. Met caramelzoet heeft het in ieder geval weinig te maken.

Toen ik dit album voor het eerste hoorde, was ik ook meteen onder de indruk van The Murder Mystery, maar ik ben stilaan de rustige liedjes meer gaan waarderen. Nu ik er zo over nadenk, was dit trouwens mijn kennismaking met VU, in '98 ofzo.

Tsja, voor iemand die eigenlijk amper naar de teksten zelf luistert, tenzij ze niet te missen op je afstomen (en dat doet het gemompel van Reed niet echt), is dit toch een redelijk simpel plaatje. Uit die tijd verkies ik blind alles wat The Byrds uitbrachten, ook zoet soms, maar zoveel interessanter qua sound. Dit is gewoon redelijk simpel en rechttoe rechtaan, ik mis het experiment, de grens van het onbetamelijke om iets ingewikkelds te gebruiken

Tsja, ik weet dat jij niet zo van de ingetogen emoties bent. Dan ben je met dit album snel klaar inderdaad.

Verder klinken The Byrds toch heel anders dan dit? Snap de vergelijking niet zo, alleen omdat ze uit dezelfde tijd komen? Voor mij is dat een band waar ik nog niet zo in kan komen. Heb een stuk of 3 albums van ze en vind het allemaal wel aardig (en een paar liedjes echt subliem), maar daarvan hoor ik nu niet echt wat er zo briljant aan is. Die albums komen bij mij nog niet boven 3,5* uit, maar misschien valt het Byrds-kwartje nog wel eens.