menu

The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

mijn stem
4,18 (604)
604 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: MGM

  1. Candy Says (4:04)
  2. What Goes On (4:55)
  3. Some Kinda Love (4:03)
  4. Pale Blue Eyes (5:41)
  5. Jesus (3:24)
  6. Beginning to See the Light (4:41)
  7. I'm Set Free (4:04)
  8. That's the Story of My Life (2:04)
  9. The Murder Mystery (8:56)
  10. After Hours (2:07)
totale tijdsduur: 43:59
zoeken in:
avatar van weasel
5,0
Het mooiste album, imho.
Eenvoudige uitvoeringen, ingetogen arrangementen.. Fantastisch contrast met de experimentele benadering op "VU & Nico".

5*

Zigstar
Heb deze VU de laatste tijd wat meer opgelegd, en ik heb de smaak van het album volledig te pakken. Het adembenemend bitterzoete 'Candy Says' opent de plaat schitterend, en wordt opgevolgd door een typisch velvetnummer (die kenmerkende velvetgitaar in 'What goes on'). Dan is het een opeenvolging van meesterwerkjes (Jezus, I'm set Free, the murder mystery), om daarna af te sluiten met het lieflijkste liedje dat ik ken.
Een welverdiende 4.5 sterren, en een plaatswissel met die andere VU plaat in mijn top tien (VU & Nico) zit er dik in. Maar eerst nog enkele keren luisteren .

haveman
Ik heb VU nog niet zo lang geleden ontdekt en vind de eerste twee albums geniaal. Ik had dus hoge verwachtingen van dit album. Ik heb hem net voor het eerst beluisterd en ben erg teleurgesteld. Hopelijk gaat dit nog veranderen.

haveman
Hij begint steeds beter te worden.....

avatar van Manuzzi
5,0
Gek, nooit geweten dat het album bestond terwijl ik toch al jaren naar VU luister. Dacht ook dat het om een of andere verzamelalbum ging toen ik hem gisteren in de platenbak zag staan.
Prachtige plaat. Pale Blue Eyes stijgt voor mij boven alles uit. Wat een juweeltje.

avatar van OmeWillem
4,5
Top plaat, heerlijk rustig. Maar ook lekker ruig op z'n New Yorks. Ik mag maar 2 favorieten aangeven maar eigenlijk is elk nummer raak. 4.5* geen 5, want hij is toch niet zo goed als de banaan maar wel bijna.

avatar van Leonard91
4,0
Mooie plaat, veel constanter dan de banaan. Lekker rustige nummers over het algemeen, nummer 9 vind ik een beetje onzinnig. Hun beste album denk ik toch wel, al moet ik de tweede nog beluisteren. Een 4*

avatar van OmeWillem
4,5
Nummer 9 onzinnig? Dat is 1 van mijn favorieten van de plaat. Heel mooi gedaan met alle stemmen door elkaar. Erg goed gedaan. Beetje de avant-garde kant van Lou Reed.

avatar van Schizophrenia
4,0
Wat ik bij de velvet underground vooral heb is dat dit een enorm tijdloze band is. Vooral dit album klinkt helemaal niet als een albumpje uit 1969, en al helemaal niet als ik dit bijvoorbeeld vergelijk met The beatles, en The Rolling Stones, Creedence Water Revival.
Dat betekent dus dat deze band echt enorm hun tijd voor uit was.

Geweldig mooie plaat, lekker rustige nummers zoals candy says en pale blue eyes worden afgewisseld met lekkere rock nummers zoals What goes on en Begining to see the light. Dat zijn gewoon twee nummers waar ik niet stil op kan blijven zitten. Dat komt mede door de geweldige gitaar rifjes, en het lekkere ritme.

Ik kan iedereen dit album aan raden die van lekkere ritmes houd, en goede gitaar muziek!

avatar van Lennonlover
4,5
Ik denk niet echt dat deze band voor hun tijd was. Ervoor of erna werd er niets zoals dit gemaakt. Het is een band waar tijd gewoon irrelevant is.

avatar van Schizophrenia
4,0
Toch konden volgens mij heel veel mensen hier niet zo heel veel mee, en later werden ze heel erg bekend. Dan vind ik toch wel dat ze hun tijd voor uit waren.

avatar van BlueVelvet
3,5
Lennonlover schreef:
Het is een band waar tijd gewoon irrelevant is.
Tijdloos dus.

avatar van Lennonlover
4,5
Inderdaad.

tuktak
begint voor mij eigenlijk gewoon beter te worden als het debuut. vooral de vreselijke schelle gitaren zijn zo heerlijk.

avatar van Schizophrenia
4,0
tuktak schreef:
begint voor mij eigenlijk gewoon beter te worden als het debuut. vooral de vreselijke schelle gitaren zijn zo heerlijk.


En dat heerlijke ritme in What goes on. Hoge score trouwens bij dit geweldige album.

avatar van orbit
3,0
Tsja, deze ook maar eens geprobeerd nadat ik het debuut heb herwaardeerd. Ook hier kende ik wel een aantal songs van, maar het bleek waarom ik die alweer was vergeten.. deze plaat is veel meer dan het debuut ingetogen en bestaat uit nogal akoestische weinig aansprekende nummertjes. Het begint al mierzoet met Candy Says. Het heeft allemaal wel contrasterende teksten, maar muzikaal wordt het desalniettemin een beetje eenheidsworst. What Goes On is dan wel weer een lekker swingend 60s nummer, maar de softe country van Some Kinda Love of Pale Blue Eyes doet je gelijk weer op je zitzak terugploffen. Jesus is ondanks een mooi refrijn nog weer een 10-tal versnellingen terug en nogal een stichtelijk aandoent deuntje. Beginning to See the Light is ook niet meer dan een standaard rockwerkje, wat het ongetwijfeld van zijn cynische inslag moet hebben. Doet me aan Dylan denken. I'm Set Free vind ik behoorlijk doordrammen in weinig verrassende compositie. Het nummer daarna spant de kroon zelfs wat betreft onopvallendheid. Het maakt echter de weg vrij voor verrweg het interessantste nummer op deze plaat: The Murder Mystery!! Had dit hier niet opgestaan, scoorde deze plaat toch zeker 1,5* lager. Wat een heerlijk nummer, mooie effecten met spraak, zang en briljante ritmes. Duidelijk een voorloper voor de experimentele bands uit de jaren 80, zoals Nick Cave & BS, Sonic Youth en vele anderen. Hier had ik er wel meer van gelust, potverpappekes! Steekt The Beatles in hun beste doen zelfs naar de kroon.
Misschien White Light nog maar eens proberen..

avatar van Schizophrenia
4,0
Ik kon hier in het begin ook niet zo heel veel mee.
Herken het gevoel dan ook precies, bij Candy Says en Some Kind Of love. Inmiddels zijn die twee mijn favoriete tracks.
Geef deze even de tijd het is dan ook weer een echte ''groei'' plaat.

avatar van Lennonlover
4,5
Schizophrenia schreef:
Ik kon hier in het begin ook niet zo heel veel mee.
Herken het gevoel dan ook precies, bij Candy Says en Some Kind Of love. Inmiddels zijn die twee mijn favoriete tracks.
Geef deze even de tijd het is dan ook weer een echte ''groei'' plaat.


bij mij was het liefde op het eerste gezicht.

avatar van OmeWillem
4,5
Same here. Ik vind dit ook een ontzettend goede plaat. Maar misschien moet je 'm inderdaad vaker horen dat kan of smaken verschillen.

avatar van orbit
3,0
The Murder Mystery is absoluut liefde op het eerste geluid. De rest vind ik overwegend muzikaal toch echt iets te braafjes nog. Maar misschien zijn het melodietjes die je stiekem inpakken als je ze langer hoort. Ik zal hem zeker nog een paar keer beluisteren, maar die spanning van VU&Nico is niet echt terug te vinden.

avatar van Schizophrenia
4,0
orbit schreef:
The Murder Mystery is absoluut liefde op het eerste geluid. De rest vind ik overwegend muzikaal toch echt iets te braafjes nog. Maar misschien zijn het melodietjes die je stiekem inpakken als je ze langer hoort. Ik zal hem zeker nog een paar keer beluisteren, maar die spanning van VU&Nico is niet echt terug te vinden.


Ik denk dat What Goes On mijn vaakst beluisterde Velvet Underground nummer is.

Stijn_Slayer
Het mooie aan The Velvet Underground vind ik dat je telkens wel hoort dat het dezelfde band is, maar toch op elk album is het weer zo verschillend. Het verveelt gewoon geen moment.

Deze ben ik nu aan het luisteren, het beginnummer heb ik halverwege maar doorgespoeld, de 2e was wel weer prachtig. Ik kom er straks nog wel op terug.

Edit: Wederom een erg goed album. Wel heel erg rustig vergeleken met de vorige 2. Wat ik wel een beetje zonde vind is dat de noise er helemaal uit is verdwenen.

The Murder Mystery, ik dacht dat ik gek werd toen ik die stemmen zo door elkaar hoorde gaan haha.

Stijn_Slayer
Lennonlover schreef:
Ik denk niet echt dat deze band voor hun tijd was. Ervoor of erna werd er niets zoals dit gemaakt. Het is een band waar tijd gewoon irrelevant is.


Heel erg mooi gezegd!

avatar van Mart
4,0
Een wat rustiger album dan zijn twee voorgangers, er staan hier vooral veel akoustische nummers op. Gelukkig is er nog wel wat afwisseling aanwezig, zoals in What Goes On en Beginning To See The Light, die wat meer uptempo zijn. Al met al is het gewoon een album dat prima wegluistert, met als enig minder nummer The Murder Mystery (is een beetje vergelijkbaar met The Gift van het vorige album, al vind ik dit nummer een minder geslaagd 'experiment').
Mijn favorieten: What Goes On, Pale Blue Eyes (prachtig nummer!!), Beginning To See The Light.

3,5
The Murder Mystery vind ik juist een geweldig nummer, heeft een beetje dezelfde sfeer als First Utterance van Comus, heel vet. De rest vind ik wat minder, een beetje soft, al is Pale Blue Eyes nog wel een heel mooi nummer.

avatar van Schizophrenia
4,0
Het maakt toch niet uit dat het wat softer is?
Tenminste ik vind dat niet meteen een reden om een 3,5* te geven.
Maar waarschijnlijk is dat niet je reden. En vind je het ritme in What Goes On niet te lekker? Dat is echt wel een bovengemiddeld nummer. Net zoals Some Kind Of Love!

avatar van Zandkuiken
4,0
Bijzonder hoog gemiddelde, maar toch een pak minder reacties dan bij het debuut of White Light/White Heat. Nochtans vind ik deze The Velvet Underground evengoed schitterend, waarbij hun zo typische, ietwat sleazy geluid iets minder prominent aanwezig is. Maar wat een nummers, wat een fenomenale songs sieren deze plaat!
Een vrij sterk begin met het trage, erg melancholische Candy Says: een zacht en romig liedje dat genoeg venijn bevat om te beklijven. Misschien niet opwindend genoeg voor de fans die White Light/White Heat als favoriete VU-album aanduiden, maar ik kan het wel hebben.
Nog sterker vind ik What Goes On, waardoor wel weer een zweem van nonchalance waait. Het geluid van de elektrische gitaren die tegen mekaar aanschurken zorgt ervoor dat je geteleporteerd wordt naar een groezelige wijk in het New York van de jaren zestig waar het aangenaam toeven is, hoewel je weet dat de dreiging immer om de hoek loert.
Some Kind Of Love is eveneens heerlijk, met opnieuw die ongedwongen vocalen. Op hun coolst en zo hoor ik deze band graag bezig.
Pale Blue Eyes zal net als de opener voor sommigen wat te zacht en lieflijk klinken, maar persoonlijk vind ik het een parel: mooie zang, die ijle gitaarsound op de achtergrond en -als sucker voor blauwe ogen- natuurlijk ook de tekst.
Ook Jesus is een soort van luisterliedje VU-style, maar vind ik minder krachtig. Nog steeds erg mooi en lang houdbaar, maar ik vind het zeker geen sleutelnummer binnen dit album.
Beginning To See The Light daarentegen is hier mijn grote favoriet, opzwepend én ontroerend. Telkens er gas wordt teruggenomen, gaan de haren op m'n armen rechtop staan. Wat een sfeervolle klasbak!
Het begin van I'm Set Free doet denken aan The Velvet Underground & Nico, maar heeft niet de envergure van de toppers van die plaat. Het is ongetwijfeld een prima nummer, maar het doet me gewoon niet zo heel veel. Om één of andere reden sleept het me niet volledig mee.
That's The Story Of My Life is eveneens een fijn, lichtzinnig (muzikaal dan toch) deuntje dat bij mij nooit in m'n hoofd zal spelen als ik denk aan dit album. Net als I'm Set Free heeft deze voor mij dus ietsje minder draagwijdte dan de eerste zes.
In The Murder Mystery leidt de experimenteerdrift tot een interessante song die ik noodzakelijk vind voor dit schijfje. Het zorgt voor de licht-bevreemdende toets die ik zo graag ervaar als ik naar The Velvet Underground luister.
Afsluiten doet het liever-dan-lieve slaapliedje After Hours, ondanks alles één van mijn lievelingen hier.
Met dit fantastische songmateriaal is deze wat mij betreft dus ei zo na even goed als de mythische bananen-plaat.

Rock muziek kan best snel voorspelbaar worden, bands die al 25 jaar op hetzelfde geluid albums maken. Allemaal geweldige albums, maar na 10 albums wordt het toch wat inwisselbaar. Maar soms, met veel lef gooit een band zijn geluid compleet om. Zoals Black Rebel Motorcyle Club met het folky Howl deed, Weezer's punky Pinkerton en als ander voorbeeld toen Tom Waits van een piano spelende man naar een bluesy gek transformeerde.

The velvet underground is een van mij favoriete bands. Ik was denk 12 toen ik voor het eerst Venus In Furs hoorde en ik was verkocht. Maar na 2 albums leken ze genoeg platen met bluesy feeback avant-garde rock&roll gemaakt te hebben en er kwam een nieuwe lid bij(Doug Yule), Nico was al lang weer weg en daar was de 'Velvet Underground'. Een album waar je soms nog echo’s hoort van het oude werk maar dan in een veel vriendelijker geluid. Geen feeback meer, geen viool meer maar gewoon muziek die veel dichter bij de popmuziek van die tijd ligt. Maar nog steeds is het nog bijzonder bluesy en op zijn tijd ook nog bijzonder donker. Rustig, op de voorgrond gemixt gitaarspel en Lou Reed's stem die eens niet wordt overstemt. Ook klinkt al best duidelijk zijn klassieke solo werk door. Maar de sfeer is vooral onderkoelt, Some Kinda Love klinkt gewoon als een totaal andere band en niet een band die nog op hun vorige album met Sister Ray 17 minuten van 'duivelse slang(dank je Paalhaas)' had gemaakt. Een band die pas veel later populair en legendarisch werd maar met dit album redelijk dicht bij een doorbraak kwam, maar alle hoop weer zag varen toen John Cale vertrok.

Pale Blue Eyes en Some Kinda Love zijn ver weg twee van de mooiste liefdesliedjes die ik ken. Een onderkoelt geluid en Reed's ultieme coole stem. Maar vooral door het slome bluesy gitaarspel van Reed, Yule en Morrison. Er is ook een soort van gospel song met de toepasselijke naam Jesus. Samenzang en een minimale begeleiding. Maar ook wat rauwere liedjes als Beginning To See The Light hebben geen feeback meer maar zijn eerder perfecte muziek voor op de zondagochtend. Catchy en vooral blijmakend met een soort christelijke tekst. Vreemd genoeg klinkt er in een aantal liedjes duidelijk het christelijke geloof door of ligt het aan mij? The Murder Mystery laat duidelijk horen dat de latere sonic youth albums duidelijke invloed van dit album hebben. Maar daar is de chaos, twee stemmen die over elkaar praten maar dat verdwijnt weer snel. Wat gezang en het komt weer terug, nee geen chaos als het op de eerste twee platen te horen. De muziek versnelt weer eens en dan gaat het weer naar langzaam zo 9 minuten lang. Rustgevend en mooi.

Dat is eigenlijk hoe het album vooral klinkt, rustgevend maar wel met een ontzettend mooie schoonheid. Een stuk makkelijker dan White Light of Whit Nico maar toch op een of andere manier duidelijk de velvet underground. Misschien vooral maar in een nummer maar toch is het wel weer een album van ontzettend hoge kwaliteit. Op naar loaded!

avatar van Schizophrenia
4,0
Loaded is ook een geweldige plaat!
Mooi stukje trouwens.

Pink Queen
D-ark schreef:
Een band die pas veel later populair en legendarisch werd maar met dit album redelijk dicht bij een doorbraak kwam, maar alle hoop weer zag varen toen John Cale vertrok.

Ik dacht dat Cale hier al niet meer in de band zat?

Verder mooi stukje. Ook qua spelling (flauw, ik weet het).

Gast
geplaatst: vandaag om 04:30 uur

geplaatst: vandaag om 04:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.