Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik (1991)

We moeten alleen niet de andere drie vergeten, Flea en Chad zijn altijd een constante factor waarop gebouwd kan worden. En Anthony is gewoon Anthony, ook zonder hem zijn er geen Peppers want hij geeft toch de sound aan de Peppers. Hij is misschien niet d beste zanger maar toch vind ik hem niet slecht, luister Especially in Michigan, dat is toch behoorlijk goed gezongen.

The Peppers zonder Frusciante zijn de peppers niet meer. John Frusciante heeft de band gered door precies op het juiste moment af te kicken en weer in te stappen. Hij is essentieel voor de sound en een belangrijk songwriter en zanger.
Hij heeft wel gelijk om eruit te stappen, de formule is helemaal uitgemolken.

Ja dat klopt wel, toch hoop ik dat ze het toch nog eens een plaat zonder Frusciante gaan proberen. Gewoon om te weten wat het zou geven...

Er zijn potdikkie nog wat motherfucking vette platen met Hillel Slovak gemaakt, die toch als gitarist de meerdere is van John.
Ook Navarro is 100 x beter.

Rick Rubin heeft het allerbeste van deze lui op deze plaat weten te krijgen en later op experimentele manier nog eens op One Hot minute.

Daarna was de koek gewoon op. I blame Frusciante.

Ik heb hoge hoop. Misschien nog eens een lekkere crossoverfunkrapmetalplaat om van te smullen zoals we dat 20 jaar geleden zo heerlijk deden.

Voor Chad was Jack Irons de drummer. Niks constante factor.

Anthony en Flea zijn de constante factor.

Neemt niet weg dat Chad een ritme-beest is.

Ze zijn nu in één adem te noemen met REM en U2. Ja.

Leuk voor ze, maar ik hoef het niet goed te vinden.
Dat ze maar mogen genieten van de aandacht en het vele geld.

Je kan negatief zijn over iemand, maar zo negatief als Kingsnake is over Frusciante is toch wel érg overdreven.

Ik denk dat je maar gewoon moet accepteren dat alle 4 bijdrage hebben gehad aan de richting die men is opgegaan. RHCP is een hechte groep geweest van 4 uitstekende bandleden. RHCP is niet een band die in één lijn één stijl doorzet. Flea gaf dit tijdens de BSSM-sessies al aan (check maar de DVD Funky Monks aan). RHCP biedt variatie, en dat hebben ze altijd gedaan.

Dat het latere werk voor velen minder goed in het gehoord klonk is omdat men altijd alleen maar loopt te klagen van "vroeger was het beter". Sommige mensen zijn niet aan veranderingen onderhevig. Men blijft alleen maar klagen over het huidige werk... Maar dit is met elke band wel zo, er zijn van die mensen die maar blijven klagen. Maar ook al is Snow Patrol nu de vreselijk geglazuurde kant opgegaan... ik klaag er niet over, de rauwe tijden van Snow Patrol vroeger zijn niet meer... en dat kan je niet veranderen.

Velen hebben de pest aan Stadium Arcadium, terwijl dat in mijn oren een enorm divers en zeer goed album is op instrumentaal vlak. Soms kan ik wel mijn vinger in de keel steken bij Anthony's zang en teksten, maar hij heeft een onwijs goede stem, en genoeg goede lyrics om die kotsmomenten te vergeven.

Ik zie in elk album wel de pracht. Enkel de platen met Slovak vind ik wat minder boeiend... Er staan zeer goede nummers op de eerste 3, maar elk album als geheel heeft toch teveel ups en downs. One Hot Minute vind ik ook gewoon een enorm heerlijke plaat... en alle platen met Frusciante zijn op hun eigen manier ook erg lekker.

Frusciante houdt juist niet van die vele aandacht. Het boeit hem eigenlijk weinig, maar hij wilt niet dé superster zijn. Zoals RZA (Wu-Tang Clan) pas zei: Frusciante heeft dan wel genoeg geld voor de rest van zijn leven, maar hij maakt muziek voor zijn plezier en niet om het geld.

Daar heb je wel gelijk en het is ook niet echt gepast want ik vind Frusciante wel degelijk een goed gitarist.
Maar die verafgoding van hem, verdient wel wat tegengas.

Ik vind Blood Sugar Sex Magic wél hun beste plaat en deze is met Frusciante.

Maar naar mening zijn One Hot mInute (en iets mindere mate Californication) de enige degelijke platen na deze plaat.
Toevalligerwijs omdat Navarro een creatieve injectie omhoog geeft.
Het enthousiasme dat op Californication nog een beetje luisterplezier geeft is er op de opvolgers wat mij betreft helemaal af.

Hillel, John en Dave hebben alledrie hun eigen charme en goede platen met de Peppers gemaakt, dus stellen dat de Peppers zonder Frusciante niets is, is lariebullshitkoek.

Klopt, en dan geldt ook wat ik net zei: men is niet aan verandering onderhevig.

Echter is Frusciante voor mij altijd dé reden geweest om de concerten te bezoeken. Zonder Fru is het voor mij gewoon een stuk minder interessant. Zou wel tof zijn als er nu wel weer oudere nummers gespeeld gaan worden (van Slovak/Navarro-periodes)

Josh Klinghoffer is ook een enorm getalenteerde muzikant, maar het is één van de beste vrienden van Frusciante en veel van Josh zijn muziek is eigenlijk niet echt in de buurt van de funk te vinden...

Ik ben benieuwd wat het zal worden.

Precies, kijk maar naar zijn solo-albums. Niet echt muziek voor het grote publiek toch?

De drie hebben allemaal hun eigen sound. Dave komt uit Jane's Addiction, dat is duidelijk terug te horen in One Hot Minute. John en Slovak lieten zich vooral beïnvloeden door Eddie Hazel en Hendrix geloof ik. Hendrix is vooral terug te horen in de solo's, de funk komt echt van Funkadelic en Clinton.

Om nou de hele tijd te discussiëren wie er beter is. Ze hebben gewoon allemaal een andere stijl.

Toevallig (maar misschien ook weer niet) luisterde ik recent weer naar Sign 'O' the Times van Prince. Vlak erna zette ik deze op van the Peppers. En dan valt mij op hoeveel raakvlakken er wel niet tussen deze albums zitten. Samen hebben ze ook de niet zo vaak samen voorkomende categorieën Rock & Funk. En dat hoor je terug.
Bij BSSM ligt wat meer de nadruk op Rock en bij Prince wat meer op Funk, maar als je de één waardeert zou ik vooral de ander ook eens opzetten.

Hier staan een paar geweldige nummers op dit album, alleen ik vind dat ze niet op hetzelfde album horen. Ik vind het zeer vervelend om eerst lekkere funk te horen en daarna een heel mooi geschreven rustig opbouwend nummer. Neem bijvoorbeeld 'Sir psycho sexy', hier zit zo een ontzettend lekkere funk in. En dan zet je daarna 'Under the bridge' op en dan ben ben je het allemaal kwijt. Jammer het zijn beide fantastische nummers, maar ze horen niet op hetzelfde album.

Dat bepaal jij toch niet? Dat doet de artiest zelf.
Zelf heb ik er trouwens weinig moeite mee om twee fantastische nummers na elkaar te horen. Ook is het zo dat dit album een duidelijke rode draad heeft en dat de stijlverschillen juist voor de broodnodige afwisseling zorgen. Lijkt mij.

Wat is dat toch af en toe. Als er teveel van hetzelfde op een album staat is het niet afwisselend genoeg, en nu is het ineens te afwisselend. I don't get it.

In die volgorde moet je het ook helemaal niet luisteren, dit is zo'n album dat vooral werkt in de volgorde waarop het op plaat staat. Geen rare wisselingen doen dus, gewoon aanzetten en afluisteren.

Ander voorbeeld, 'If you have to ask' en daarna komt 'breaking the girl'. Ik vind het gewoon ontzettend jammer, dat als ik een funk album op wil zetten, ik niet continu funk krijg. Net als ik eerder zei, dit zijn beide fantastische nummer, maar ik zou liever of alleen funk of alleen rock nummers horen. Maar dit blijft mijn mening natuurlijk.

Er staan naar mijn idee te veel nummers hier op.
Niet alle nummers trekken mijn aandacht.

Niet vaak voorkomend?
Nog nooit van Funkadelic gehoord?

Vind het nogal vreemd, dat deze plaat die uit 1991 stamt, nog zoveel klachten krijgt.

Er staan inderdaad nog al wat songs op. Al zou ik niet weten welke er af zouden moeten.

De varieteit van de plaat siert de plaat. Wat een nonsens dat de afwisseling niet voor plezier zou zorgen.

Dubbel bericht verwijderd.

Ik vind alles wat de peppers doen goed. Bssm is het laatste funk/rock album( o ja, one hot minute ook) en ook de beste. Dit is een van mijn favoriete peppers platen. Ik vind alleen de albums stadium arcadium en by the way kwalitatief beter

Vindt dit ook echt zo'n plaat die je op kan zetten en tot het eind kan luisteren. Het komt op mij ook niet onsamenhangend over. Volgens mij komt dat voor een deel door de variatie, maar ik denk ook dat de volgorde daarvoor bepalend is.

Ik vind hem ook prima, maar juist een beetje te veel van het goede vanaf nummer 12 ongeveer. Dan is de koek eigenlijk een beetje op. Maar wat daarvoor te horen is....top

mee eens

niet dat die nummers daarna ruk zijn maar hadden met gemak ene andere plaat kunnen vullen en was deze een klassieker met precies genoeg muziek

Wat is dat toch allemaal..?? Wat mij betreft kakt de plaat een beetje in na Give It Away om by The Greeting Song weer helemaal tot leven te komen. Dan My Lovely Man en Sir Psycho Sexy (met één van de meest briljante eindes van een lied ooit). Juist dit trio maakt de plaat helemaal af voor mij!!!

Heb dat ook bij einde van Sir Psycho Sexy. Het kabbelt zo relaxed voort en je weet dat er op een gegeven moment een einde aan komt, maar het is zo lekker dat je wilt dat het nog even doorgaat. Een beetje zoals de zon die je eind september vertrekken..

tis ook totaal niet slecht, integendeel zelfs maar tot aan 12 is het ene treinvaart die erg prettig doorrraast en das heerlijk, daarna worden het meer afzonderlijke nummers, nog steeds goed maar de vaart van 1 t/m 11 is deruit voor mijn gevoel

Sir Psycho Sexy is ook echt een waanzinnig goede track. Dat was me nooit echt opgevallen omdat ie helemaal aan het eind van de plaat staat. Tegen die tijd is de sound van het album me al ietsje gaan vervelen. Dat is ook meteen de reden dat dit album niet de volle mep krijgt want aan de individuele tracks ligt het niet..