Gary Numan - Telekon (1980)

Een goed synthesizer album,voorganger voor de 80's pop voorbeeld geweest voor Human League,Yazoo,OMD en duran duran,Ultravox etc....etc

Een wereld cd voor de mooie jaren 80,...I dream of wires is nog gecoverd door Robert Palmer op de clues album,..maar mijn favoriet is please push no more

Nog steeds mijn meest favoriete Numan-plaat. Destijds gekocht in blauw vinyl! Pure nostalgie. En heeft o.a. Trent Reznor (Nine Inch Nails) flink beinvloed.

Ik heb deze ook nog in de kast staan, moet hem weer eens opnieuw gaan beluisteren.
Robert Palmer werkte in die tijd ook samen met Gary Numan.
Zijn 90s werk vind ik wat minder.

Mijn eerste kennismaking met Gary.
Aircrash bureau is mijn favoriet.

Lijkt erg veel op The Pleasure Principle maar gelukkig is dat album ook cool.

Ik weet niet wat het is maar ik vind deze op dit moment net ietsje beter dan The Pleasure Principle, Het begint allemaal uitstekend vanaf de eerste tonen van This Wreckage maar vanaf Remind Me To Smile barst dit allemaal goed los met echte topmuziek als I’m An Agent, We Are Glass, Remember I Was Vapour.

De synth-pop formule blijft enigszins dezelfde maar hier beter uitgewerkt dan de ook meer dan uitstekende voorganger.

Ook het gebruik van viool en piano valt op, vooral in het ontroerend mooie Please Push No More.
Na alle opwinding volgen enkele superbe uitsmijters met o.a. Photograph of Trois Gymnopedies.

Erg mooi.

ik vind het wel balen dat We Are Glass en I Die; You Die niet op de vinylversie van dit album staan, toch een van mijn favoriete nummers.

En weer een ontdekking om te koesteren. Met een liefde voor Kraftwerk en Japan in het achterhoofd mag het niet vreemd zijn dat ik ook dit kan waarderen.
De grap is dat ik de grote krakers van deze man wel kende, ik kon het echter nooit aan elkaar linken. Ik had Telekon en voorganger The Pleasure Principle al een paar maanden liggen, maar had er nooit echt de moeite voor genomen om te luisteren.
Nadat ik echter dit weekend een docu over synthpop had zitten kijken viel het kwartje (voor geïnteresseerden: YouTube - Synth Britannia Part 1 .

Ik kan nog niet beoordelen, maar het zal vermoedelijk wel rond de **** uitkomen, denk ik.

Langzaam aan nieuwsgierig geworden naar de muziek van Numan. In NL nooit echt groot geweest (volgens mij) maar het is dan ook wel wat "vreemde" muziek. Soms express tegen het randje van vals aan, zoals op het titelnummer hier.

Ook echt vrolijk is het niet te noemen (wat ik heerlijk vind) en dus niet een grote hapklare brok voor het algemene publiek.

Maar goed, beter laat dan nooit, dus dit is mijn allereerste gekochte Numan album.

Vanaf het 1e nummer bevalt het me!

Telekon doet wat vreemd aan, maar zeker niet verkeerd, en Remind Me to Smile doet me vermoeden dat Heart of glass van Blondie gata beginnen (weet niet wie er eerder was)

Numan stelt me niet teleur, maar dit is wel muziek waar je zin in moet hebben. Ik ga lekker spitten in zijn muziek verleden, want er is vast nog een hoop te ontdekken.

Vind deze toch een stuk minder dan zijn debuut, alhoewel hier ook een pak vette nummers op staan. Vooral de eerste 7 zijn sterk, daarna zakt het een beetje in totdat je bonustrack We Are Glass tegenkomt, wat natuurlijk een Numan klassiekertje is.

Ik had een vinyl album destijds 2e hands gekocht met daarop We Are Glass ipv Sleep By Windows, een gelukkie...

Ik vergelijk deze met Faith en Pornography van The Cure. Heerlijk donker!

Een fijn album, wat kaler geproduceerd maar daarom ook wat duister doch sfeervol. Het hart van het album heeft de mooiste nummers in zich in de vorm van I'm an Agent  en (live) klassieker I Dream of Wires. Voor de geïnteresseerde zou ik voor de remaster gaan met de bonustracks. Die voegen wel het nodige toe. Vooral de schitterende nummers A Game Called Echo, het instrumentale Photograph en Trois Gymnopedies (1st Movement) hebben flinke meerwaarde.

I die ; You die + We Are Glass zijn natuurlijk ook geweldige bonustracks.

Bovendien heb je met de cd zowel Sleep By Windows EN I Die, You Die want afhankelijk van welke versie van het originele vinyl album je kocht had je of de één of de ander. Volgens mij heb ik de Amerikaanse versie met I Die, You Die, dit nummer spreekt me gelukkig ook meer aan.

Voor de cd heruitgave kende ik We Are Glass alleen van die heerlijke live versie op Living Ornaments '80

Gary Numans derde achtereenvolgende Britse #1-album, lees ik op Wikipedia en het verbaast me lichtelijk. Smaken verschillen, zo blijkt maar weer eens, want ik vind voorganger The Pleasure Principle veel beter.
Ook met hetgeen mensen hierboven schrijven verschil ik van mening. Voor mij zitten de sterke nummers juist in de tweede helft, waar ik op de eerste plaatkant het idee heb naar een vormcrisis te luisteren. De composities pakken me niet. Dat de extra's zeer de moeite waard zijn, is echter een conclusie die ik met de MuMensen hierboven van harte deel.

Vreemd genoeg werd Telekon voorafgegaan door twee non-albumsingles: We are Glass piekte in het Verenigd Koninkrijk in mei 1980 op #5 en I Die: You Die in september #6. De elpee verschijnt diezelfde maand waarna in december de derde en laatste single This Wreckage volgt, dat wél op de langspeelplaat is te vinden en in januari 1981 #20 haalt.
Ik vind deze info op de site van British Charts. Indertijd ging dit volkomen langs me heen; kan me niet herinneren iets hiervan op de Nederlandse radio te hebben gehoord. In Oor fikte Swie Tio Telekon af.

Slechts twee favorietjes tref ik op het originele Britse album aan en ze staan beiden op de B-kant: I'm an Agent en The Joy Circuit, waarin de viool van het vorige album terugkeert. Wat dat betreft is de uitgebreide cd-versie uit 1998 een meer dan welkome aanvulling, omdat daar die eerste twee sterke singles op zijn te vinden met B-kantjes die er eveneens mogen zijn. Mijn 3,5 sterwaardering betreft die uitgave.

In 2011 schreef fluidvirgo over een documentaire over synthpop. De link die hij plaatste doet het niet meer, maar de docu trof ik eveneens op YouTube gelukkig toch aan. "Ik kan nog niet beoordelen, maar het zal vermoedelijk wel rond de **** uitkomen, denk ik," schreef hij. Ben twaalf jaar later toch nieuwsgierig wat je ervan vindt!

Outtake (die nu uit gaat komen):

Like a B-Film