OOR 1980/18

cover: The Undertones

artikels: The Scene / Echo & The Bunnymen / reggae / Ted Nugent / The Shirts /
Fay Lovesick / Roy Milton / Jan Kin / Nasmak / Tom Robinson / The Undertones / Marvin Gaye

XTC - Black Sea (1980)



Let there be drums! Het is het credo van de XTC. Als toegevoegde waarde zijn er de typische XTC elementen, de krenten in de pap: het frenetieke stemgeluid van Andy Partridge, de merkwaardige motivische versieringen op de gitaar en de dubbelzinnige teksten. Het album kent absoluut geen verdroomde momenten. Proef XTC, bijt door het hoge zout- en pepergehalte heen en geniet.

Jan Libbenga *****

Yes - Drama (1980)



Volgens de heren van Yes is Drama een elpee waarop het geluid van Fragile en Close to the Edge gereïncarneerd wordt én nieuwe muzikale terreinen worden verkend. Met uitzondering van een aantal funky bassolo's en gestroomlijnde gitaarsolo's komt van het laatste bitter weinig terecht. De holle bombast op Drama doet al even genant, gedateerd en uitgescheten aan als de hoes van Roger Dean.

Harry van Nieuwenhoven **

Van Morrison - Common One (1980)



Zes nummers, voornamelijk verzonken ballades, soms in een jazzy setting of vervat in subtiele strijkersarrangementen, vakbekwaam van een solide basis voorzien. Op zoek naar de verloren tijd, maar dan zonder het geringste goedkope sentiment. Common One is niet gewoon, maar buiten-gewoon en andermaal het bewijs van Morrisons unieke en superieure artistieke vakmanschap.

Hubert van Hoof *****

David Bowie - Scary Monsters (1980)



Militante teksten, tamme muziek. Bowie, die er altijd prat op gaat niet in herhalingen te vervallen, mag dan tekstueel eindelijk weer eens een boekje open doen, muzikaal doet de bloedarmoede zich sterker dan ooit tevoren gelden. Scary Monsters is, evenals Lodger, een willekeurige verzameling songs, maar nog minder consistent vanwege het erg eenvormige geluid en de opportunistische arrangementen.

Chris van Oostrom ***

Kate Bush - Never for Ever (1980)



Vrijwel alle nummers beginnen razend veelbelovend, om vervolgens via ingewikkelde tempo-, sfeer- en muzieksoortwisselingen op een laag pitje door te branden. De positieve elementen blijven beperkt tot de grotere toegankelijkheid van de teksten. Jammer genoeg vinden we dat niet terug in de muziek, waar Kate vol pretenties maar zonder visie zo hoog weg zweeft dat ze onbereikbaar is geworden.

Harry van Nieuwenhoven **

Paul Simon - One-Trick Pony (1980)



One-Trick Pony bevat de muziek van de film waarin Simon de rol van de rockmuzikant Jonah Levin speelt. Geheel in zijn onorthodoxe muzikale stijl kiest hij in de tien nummers voor een sterk jazzy georiënteerde rock- en popgeluid met incidentele gospelinvloeden. Hoewel Paul de Nobelprijs voor muzikale vernieuwing met One-Trick Pony zeker niet zal krijgen, is het een mooie en sublieme plaat.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group (1980)



Zoals we van een van de beste hardrockgitaristen ter wereld mochten verwachten, is dit een uitstekende elpee geworden: stevige rock met hier en daar een wat commerciële inslag, die hoegenaamd weinig met de muziek van UFO van doen heeft. De stem van Gary Barden is niet sensationeel, maar wel heel geschikt voor deze zeer goed in het gehoor liggende vorm van rock.

Kees Baars ****

The Kinks - One for the Road (1980)



Mede door het fet dat The Kinks anno 1980 getransformeerd zijn tot een punky gitaarrock outfit en de nummers daardoor nogal jachterig, vlak en met weinig subtiliteit worden uitgevoerd, gaf One for the Road mij een benauwend en katterig gevoel. Ik had niet verwacht dat Ray Davies op zo'n opgefokte, goedkope en lachwekkende wijze artistieke uitverkoop aan het Amerikaanse publiek zou houden.

Harry van Nieuwenhoven ***

Siouxsie and the Banshees - Kaleidoscope (1980)



Samen met haar trouwe schildknaap Steven Severin werkte Siouxsie het afgelopen jaar aan een geheel nieuw repertoire. Niet dat het nu zo'n perfecte plaat is, zeker neit. Neemt niet weg dat ze zich met deze kaleidoscoop helemaal gerehabiliteerd hebben. Om in visuele termen te blijven: een plaat in technicolor, waar The Scream een spannende zwart/wit film was en Join Hands een slechte B-movie.

Swie Tio ***

OOR 1980/19

cover: XTC

artikels: Deutsch Amerikanische Freundschaft / XTC / muziek '80 / delta 5 / Iron Maiden /
Spargo / Niko Langenhuijsen / bebop business / Any Trouble / Michael Schenker / Johnny G.

Herman Brood - Wait a Minute... (1980)



Wait a Minute is, evenals de foto op de achterkant van de hoes, waar Brood afgebeeld staat met een saxofoon terwijl hij nog geen één centimeter recht vooruit op het instrument kan spelen, een pose van een artiest die de schijn tracht op te houden dat hij nog steeds een rechtgeaarde rock and roller en ongenaakbare superster is. Brood slaat op de plaat echter volkomen dood.

Harry van Nieuwenhoven *

Robert Palmer - Clues (1980)



Geleid door Palmers stijlvolle molen, ontstaat door toevoeging van reggae en calypso een elektronisch muzikaal gehakt waar ik wel pap van lust. Zonder dat er sprake is van een commerciële knieval, komt Robert op de proppen met een eigentijds geluid en geeft als een Postbus 51, de clues voor hoe je zonder al te veel eigen muzikale ideeën toch bij kunt dragen tot de evolutie van de rockmuziek.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Comsat Angels - Waiting for a Miracle (1980)



Het vermogen tot het schrijven van songs met een zeer zorgvuldige opbouw, waarbinnen verrassende melodische wendingen of subtiele instrumentale toevoegingen zorg dragen voor een constant boeiend verloop. Een voortreffelijk debuutelpee, en als de plaat halverwege kant 2 niet enigszins aan spanning had ingeboet, had de kwalificatie subliem hier niet misstaan. Aanschaffen!

Bram van Splunteren ****

Gary Numan - Telekon (1980)



Weer twee plaatkanten lang eindeloos gemodder door Teutoonse zwaarmoedigheid, waarbij alle nummers op elkaar lijken. Het moet nu toch eens uit zijn met die kul. Dat een man uit zoveel synthesizers slechts zo'n beperkt arsenaal riedels weet te peuteren, gaat me echt boven de pet. Zelfs zijn grootste fans hebben aan vier replica's wel genoeg. Waarvan akte.

Swie Tio *

Supertramp - Paris (1980)



Het zevende album is de onvermijdelijke live-dubbelaar, een statuskwestie dus waar geen enkel zichzelf en haar portemonnee respecterende supergroep omheen kan. Supertramp in concert is nauwelijks een revelatie. Hodgsons zang is vooral op kant 1 erg slordig, maar afgezien van dit negatieve verschil blijven de live-uitvoeringen te vaak teleurstellend dicht bij de studioversies.

Rogier van Bakel **

Pere Ubu - The Art of Walking (1980)



Op blote voeten. Hij kan het nog steeds. The Art of Walking maakt dat duidelijk. Moderne folkmuziek, die de grenzen van de rock weer stevig te buiten treedt. Primitieve prenten van een niet altijd even gezellige binnenwereld. Licht en donker met regelmatig ook nog wat om te lachen. Ubu blijft uniek. Wie de groep nog niet kent, kan echter beter bij The Modern Dance beginnen.

Bert van de Kamp ****

UB40 - Signing Off (1980)



Met de Engelse variant van het werkloosheidsbriefje op de hoes bevat de eerste elpee van UB40 op zijn zachtst gezegd verrassende Engelse reggae. Hun geheim? Talent. UB40 maakt een combinatie van jazz en heavy dub. Als het niet zo'n beladen woord was, zou ik het haast intelligente dansmuziek noemen, nu houden we het maar bij strak geproduceerde reggae, die naar meer smaakt.

Pieter Franssen ****

Dat zou dan het allereerste IDM album zijn

Die van Gary Numan vind ik wel wat bot, maar ik kan mem geen ongelijk geven; hele albums van hem trek ik niet, een handvol nog wel.

Die van Kate Bush vind ik ook wel een aardige recensie; één van haar relatief mindere albums, hoewel ik The Dreaming erger vind.

Het mag opvallen dat Harry van Nieuwenhoven wel heel kwistig is met recenseren.

Daar hij zich vooral in soul en funk verdiept, is het even fronsen als hij ook
een aantal albums die minder in zijn straatje passen (tamelijk negatief) recenseert.

Het lijkt wel of de OOR redactie in de zomer van 1980 wat onderbemand was.

Over Kate Bush: ik heb bij Never Forever ook wel het gevoel dat het allemaal wat complex oort.
We praten dan wel eens over een groeialbum, een album dat tijd nodig heeft, ook voor een recensent.
Als dergelijke muziek niet meteen je ding is, struikel je wel eens over een te snelle, eerste indruk.

Heb je wel gelijk in, Dazzler. Degenen die recensies lezen, zullen meestal ook wel even zelf beluisteren/beoordelen lijkt me, alhoewel sommigen daar wél blind op af gaan.

Harry van Nieuwenhoven (R.I.P.) was de allesvreter.
Ik had altijd het idee, dat hij er nog bij pakte (of kreeg) wat de anderen niet wilden.
Ik vond zijn recensies altijd wel goed en objectief.
Gary Numan kon destijds nergens potten breken. Waardering is pas later gekomen.
Ik vind trouwens 3 kwartier Numan ook wel het maximum.

OOR 1980/20

cover: Raymond van het Groenewoud

artikels: UB40 / Talking Heads / Hugo Sinzheimer (The Meteors) / Pat Travers / Chris Thomas
/ Stampei / Jay Ferguson / Joe Ely / saxofonisten (Hans Dulfer) / Raymond van het Groenewoud

Joe Jackson Band - Beat Crazy (1980)



Jackson heeft zich, zoekend naar de ultieme leegte op Beat Crazy grotendeels laten leiden door reggae. Die teneur zat erin, maar heeft zich nu in langgerekte dubs en echo-effecten vrijelijk geuit en daarmee een dimensie toegevoegd: spanning. Een blanke artiest, die met zijn witte, kalende directheid een vonkend contrast probeert te zoeken in geheimzinnig, afstandelijk zwart.

Paul Evers ****

Golden Earring - Prisoner of the Night (1980)



Poets. Ideeënarmoede kortom, die zich op nagenoeg alle nummers pijnlijk nadrukkelijk manifesteert. En als een song dan eens veelbelovend begint, komt het drums- en (bas)gitarengeweld, gelijk een op hol geslagen stoomwals, het nummer degraderen tot een strontvervelende Chinn & Chapman stamper. The Earring moet hoognodig een keer opgepoetst worden.

Rogier van Bakel **

Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)



Verse punk voor dode ratten. Fresh Fruit is één schreeuwende aanklacht tegen de leeghoofdigheid. Een compromisloze vuistslag in het gezicht van de American Dream, een plaat die even belangrijk geacht moet worden als de Sex Pistols elpee. Voor iedereen die vergeten is hoe punk ooit klonk (als een warm bonkend hart vol woede en frustratie) verplichte aanschaf. Jello Biafra for president!

Swie Tio ****

Joni Mitchell - Shadows and Light (1980)



De plaat is al een jaar geleden opgenomen tijdens haar Mingus tournee en er zijn video opnamen van gemaakt, waarvan er enige de hoes ontsieren. Het materiaal is evenals alles wat ze de afgelopen vijf jaar heeft geproduceerd vrij jazzy. Alle werken zijn sterk uitgevoerd en Shadows and Light vormt voor de fans die in 1974 zijn afgehaakt een aardige live compilatie van de afgelopen vijf jaar.

Roberto Palombit ***

Barbra Streisand - Guilty (1980)



Guilty is het muzikale liefdeskind van het nieuwste droom-concubinaat uit de pop: Barbra Streisand en Barry Gibb. Er staan natuurlijk easy listening nummers op, maar het merendeel van het door de Gibbs geschreven materiaal valt in de categorieën hippe pop en adult orientated funky rock. Barbra's carrière krijgt na samenwerkingen met Kris Kristofferson en Donna Summer de zoveelste positieve injectie.

Harry van Nieuwenhoven ***

Tuxedomoon - Half-Mute (1980)



Deze Amerikaanse vestiging van de Metropolis fabrieken klinkt minder chaotisch dan DAF en is statiger dan The Human League. Ze heeft als gemeenschappelijk element het veelvuldig gebruik van synthesizers en elektronische percussie, maar onderscheidt zich door de viool, een melancholieke sax en een fraaie instrumentele, elektronische balans. Het zullen wel geflipte economiestudenten zijn.

Jan-Maarten de Winter ***

Simple Minds - Empires and Dance (1980)



Zonder twijfel hun beste werk tot nu toe met een duidelijk eigen geluid. Minder zwaar dan Joy Division, bijvoorbeeld, maar een stuk inhoudsrijker en overtuigender dan Numan. De thema's zijn: reizen, taalproblemen, verantwoordelijkheid versus genotzucht plus een flinke scheut modern doemdenken. Simple Minds is daarmee een relevante jaren 80 groep, bestaande uit vijf capabele muzikanten.

Bert van de Kamp ****

The Associates - The Affectionate Punch (1980)



De teksten zijn Bowieaans, in naar binnen gerichte visies en fabels. Entertainend, zonder nietszeggend te zijn. De muziek steunt spaarzaam maar beeldend, op het pathetische af, maar door de hele linie even gedurfd als fantasierijk. Nippend aan cabaret en soul ontpopt MacKenzie zich als een voordrachtskunstenaar: hij leeft zijn teksten stijlvol voor je uit. Dat is klasse. Een voltreffer.

Paul Evers *****

The Police - Zenyatta Mondatta (1980)



Toch dwaalt ook daar steeds het spook van de koele formule. Ze lijken geschreven volgens het inmiddels bekende en beproefde Police model. Het zo bewust en berekend gaten slaan in de muziek. Met name op kant 2 dreigt daardoor frisse spontaniteit om te slaan in een weinigzeggende steriele leegte. Heus, met een lekkere sound alleen wordt de winter er niet warmer op.

Herman van der Horst ***

Madness - Absolutely (1980)



Op deze tweede elpee vertonen de composities te veel onderlinge overeenkomsten of zijn ze veel te fragmentarisch opgebouwd. Deze eenheidsworst van Dury-achtige songs en nu ook regelrechte Motown-imitaties werkt slechts 2.45 minuten lang prettig. In een door alcohol doordrenkte live ambiance zal hun wel heel doorzichtige ouwe-jongens-krentenbrood-lol het ongetwijfeld goed doen.

Herman van der Horst **

The Specials - More Specials (1980)



De heren hebben niet stilgezeten en slaan hier nieuwe en vooral niet geheel ongevaarlijke richtingen in. Dragende orgellijnen, volvette blazers met prima solo's. The Specials opeens de ritmebox ontdekt. Ze begeven zich op het slappe koord tussen gein en ongein, tussen muziek en muzak. De luisteraar wandelt ongemerkt van de ene film in de andere, terwijl de groep voor de passende soundtrack zorgt.

Herman van der Horst ***

Opvallend in de recensie van Bert van de Kamp over Simple Minds
is dat in OOR de standaard die gebruikt wordt om de nieuwe lichting postpunk
te meten kennelijk Joy Division en Gary Numan als uiterste ijkpunten neemt.

Interessant dat Joy Division, nauwelijks een paar maanden na de dood van Ian Curtis,
al in een aantal recensies als inspiratiebron of referentie opduikt en dat Gary Numan,
de peetvader van de synthesizer wave, tot icoon wordt verheven van de kille leegte.

Kan me wel behoorlijk vinden in de recencies over de Simple Minds en The police.

Harry was blijkbaar een ambtenaar in hart en nieren die in zijn vrije tijd voor Oor werkte.
Harry verdeelde de recensie bij Oor, aldus Bart Chabot in het Mei nummer in 2011 ter ere van 40 jaar Oor.
Ik herinner mij als Oor lezer sinds 1976 Harry als recensent van de enigszins brave popmuziek.

OOR 1980/21

cover: Judas Priest

artikels: Laughing Dogs / Udo Lindenberg / Judas Priest / U2 / Cheap Trick /
Ry Cooder / Spiderz / Monomen / de nieuwe underground / The Congo's

Bruce Springsteen - The River (1980)



De hoofdpersoon van Darkness on the Edge of Town is de heuveltop weer afgedaald. De teksten en de muziek vormen opnieuw een onverbrekelijke eenheid. The River is echter veelzijdiger door de grote verscheidenheid aan emoties. In sommige liedjes voeren ook andere personages het woord, waardoor de muziek beurtelings uitbundig, melancholiek, bijtend en desperaat klinkt.

Geert Hendrickx ****

Status Quo - Just Supposin' (1980)



Quo-fan: Draait u de platen wel eens? Kees Baars: Zelden of nooit. Alleen voor de concerten en als ik erover moet schrijven. Quo-fan: Vindt u ze dan niet goed ? Kees Baars: Ik draai ze niet omdat ze nogal op elkaar lijken. Quo-fan: Maar u vindt het toch een prima groep? Heeft u de nieuwe plaat al gehoord? Kees Baars: Jazeker, prima plaatje hoor. Kun je blind kopen: hij lijkt vanzelfsprekend op de vorige.

Kees Baars ***

Stevie Wonder - Hotter Than July (1980)



Heter dan SITKOL? Hotter Than July is compacter. De samenstelling, opeenvolging en overgangen van de tien werken zijn subliem: alles valt perfect in elkaar. SITKOL boezemt door zijn overvloed natuurlijk ontzag in en Stevie had weer zo'n epos kunnen maken als hij dit album had gekoppeld aan de sterkste opnames van TSLOP. Maar dat het hier een meesterwerkje betreft, is wel duidelijk.

Roberto Palombit ****

Rory Gallagher - Stage Struck (1980)



Uitstekend vet en heavy geproduceerd door de meester zelf, horen we de absolute podiumsuccesen. Wat kan ik verder nog schrijven over deze sympathieke gitarist? Dat zijn begeleidingsgroep beter in vorm is dan ooit? Dat Rory de ene flitsende solo na de andere uit zijn gitaar tovert? Dat de keuze van de songs nauwelijks beter had gekund? Nee, dat lijkt me overbodig. Onmiddellijk aanschaffen!

Kees Baars *****

Thin Lizzy - Chinatown (1980)



De obligate oriëntaalse invloeden zijn omzeild, en de blues-invloeden hebben definitief het folk-element van het schavot weten te werken. Opvallend is de grotere inbreng van de band, waarschijnlijk doordat nummers pas in de studio zijn geconcipieerd. Direct gevolg van deze werkwijze is dat de vitaliteit aan alle kanten van de plaat spat. Thin Lizzy heeft geworsteld en is boven gekomen.

Hans van den Heuvel ****

Talking Heads - Remain in Light (1980)



Brian Eno en David Byrne bewerkten in New York de basisbanden die de Heads op Nassau maakten.. Verwijzingen naar Parliament, Funkadelic en Al Green lijken terecht, al prefereer ik de gestileerde feestfunk van de Heads boven de zweterige monotonie van George Clinton. Met invloeden uit Afrika, salsa en avant-garde is Remain in Light een knap in elkaar gezet avontuur voor body and soul!

Fer Abrahams *****

Dire Straits - Making Movies (1980)



De songs spelen zich af in een enerverend nachtelijk decor. Knopflers woordgebruik is direct, wars van groteske metaforen en door z'n immer aanwezige stem en gitaar blijven de songs persoonlijk en karakteristiek. Ze hebben geen suggestief geluidsdecor nodig. Zeven films die de luisteraar verraderlijk langzaam als een fluwelen handschoen naar de keel grijpen en hem niet meer loslaten.

Herman van der Horst ****

Tom Waits - Heartattack and Vine (1980)



Een acteur met de geloofwaardigheid van een Robert Mitchum. Zijn specialiteit? De rol van nachtbraker met een patent op z'n stem, die klinkt als een gebarsten bierfles. Tegen het decor van downtown Los Angeles spuugt Waits z'n goedgekozen woorden, een mengeling van straattaal en poëzie. De columnist van de LA Times hanteert de ik-vorm, hoewel hij wellicht niet alles zelf heeft ondervonden.

Jan-Maarten de Winter ****

Ry Cooder - Borderline (1980)



Borderline bevat merendeels liedjes waarvan de melodielijn wordt bepaald door de vocalen. Met de gitaarpartijen komt Cooder ditmaal dan ook nauwelijk uit de voeten. Zijn zangwerk maakt al evenzeer een geforceerde indruk. De ironische strekking van veel teksten wordt platgeslagen door de overdreven declamatie die niets met bezieling maar alles met effectbejag heeft uit te staan.

Geert Hendrickx **

Remain in light

OOR 1980/22

cover: Siouxsie

artikels: The Specials - Madness / Berkels Blauw / Albert Ayler /
Hugh Mundell / Siouxsie / video / Bad Manners / Dire Straits / Paul Simon

The Nits - New Flat (1980)



In de lift? De plaat laat de vorige twee met straatlengten achter. Daarover is bij mij geen twijfel. Helaas staan er ook nummers op die mij in diepe treurigheid doen vervallen. Muzikaal zijn die nummers dik in orde, tekstueel heb ik mijn reserves. Op hun best zijn The Nits een waardig Nederlands equivalent voor bands als XTC of Wire, groepen, die wel degelijk behalve leuke ook inhoudsrijke muziek maken.

Bert van de Kamp ***

The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)



Jammer genoeg gaat de spanning, inherent aan het thema van de plaat, door dat easy gemusiceer wel verloren. De waarschijnlijke keus van de single, het instrumentale niemendalletje en de weer al te gladde instrumentale vormgeving zijn typerend voor het zeer commerciële stempel dat op de Parsons Project platen rust. Dat neemt niet weg dat dit een gaaf en evenwichtig product is.

Bert van Manen ***

Prince - Dirty Mind (1980)



Ook met deze Prince kan je alle kanten op. Prince alweer een aantal verrassend moves. Apart en modern, evenals zijn eigenwijze muziek die op Dirty Mind eindelijk omgetoverd is in een voldoende uitgekristalliseerd eigen geluid. Het is dan ook de beste en grappigste elpee van de Choco Prince, een innemende viezerik, waarvan we in de toekomst zeker ook in Nederland nog zullen horen.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Jacksons - Triumph (1980)



Michael Jackson neemt de solovocalen voor zijn rekening, waarbij voor de anderen slechts een bijrol is weggelegd. De invloed van Quincy Jones blijft overduidelijk en de blazers zijn door Earth Wind & Fire geïnspireerd. Als geheel is Triumph een stuk beter dan Destiny. Wel gebeurt er instrumentaal soms te veel, waardoor het wat rommelig klinkt. Maar Triumph kan de toets der kritiek ruimschoots doorstaan.

Michiel Moll ***

The Soft Boys - Underwater Moonlight (1980)



Dit is voer voor hokjesfanaten. Goed kauwen is daarbij het motto, want de kans op verslikken is groot. The Soft Boys maken gebruik van handelsmerken: de machine gun van Hendrix, de spacey bas van Pink Floyd, de harmonieën van The Hollies, de twaalf snaren van The Byrds, de lijst is eindeloos. Geïntegreerd in tien uitstekende composities die helemaal de jaren 60 ademen.

Swie Tio ****

Waar zijn de sterren voor Prince en The Jacksons gebleven?

OOR 1980/23

cover: Captain Beefheart

artikels: Yellow Magic Orchestra / John Hiatt / Girlschool / Jos Bloemkolk
- Paul Tornado / Jon Anderson / Split Enz / video / Bob Seger / Captain Beefheart

Steely Dan - Gaucho (1980)



Stront aan de knikker. Gaucho is een vrij gladde plaat geworden, met de bekende teksten, waar af en toe geen touw aan vast te knopen is. Hoewel er op deze elpee meer blazers te horen zijn, is de plaat compositorisch minder jazzy dan Aja: het is eigenlijk archetypsiche LA-rock, die helemaal past bij het gecompreste Amerikaanse FM radiogeluid, dat uit de miljoenen autoradio's schalt.

Roberto Palombit ***

Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)



Hoewel een naadloos vervolg op Quiet Life staat Japans vierde elpee tevens haaks op de haast ongenaakbare kilheid van zijn voorganger: broeierige somberte in koel neon tegenover de in donkerte verpakte vrijblijvendheid van Polaroids. Oppervlakkige en spanningsloze sfeermuziek, die de groep duidelijk veel te gemakkelijk is afgegaan. Deze plaat ademt niet, ze belazeren de kluit.

Alfred Bos **

Colin Newman - A-Z (1980)



Colin Newman drukte zijn stempel op Wire middels zijn stem, teksten, gitaarspel en onorthodoxe, maar toch toegankelijke melodieën. Hij vertaalde het minimalisme van de groep naar een sprekende vorm toe: een ijzig, onverwacht en expressief simplisme. Dat doet hij nog en daarom klinkt deze A-Z meer als een Wire-elpee, een geslaagd huwelijk tussen experiment en toegankelijkheid.

Paul Evers ****

Neil Young - Hawks & Doves (1980)



De wanhoop, de waanzin. Aan de hand van een serie mini-portretten schetst Young, op kant 1, de aan schizofrenie grenzende geestesgesteldheid van de hippie voor wie vrijheid nog slechts betekent dat hij niets heeft dat hij zou kunnen verliezen en, op kant 2, de ontreddering van de kleine man die de American Dream tot een nachtmerrie heeft zien verworden. Een popmuzikaal tijdsdocument.

Geert Henderickx ****

Normaal - Høken Is Normaal (1980)



Het gaat nog steeds om dezelfde Chuck Berry-riffjes, afgewisseld met een paar bluesnummers. Het is alsof je steeds hetzelfde nummer hoort. Eén dodelijke monotone herhaling: brekken, hoken, angoan, bier slempen, noar de motorcross goan, het kotsen op de grote stad, het leven in de band dat niet meevalt en een achterlijke houding tegenover vrouwen. Het is de tragiek van de zelfbevestiging.

Jochum de Graaf **

U2 - Boy (1980)



Bono zingt over het kind, over emotionele onzekerheid, dus over zichzelf. Achter zijn spontaniteit staat de verzorgde rock, waarin op diepe bas en drums The Edge inventief gitaarwerk aflevert, vol aanval en vertedering, dramatiek. Of U2 in staat is om ooit nog zo'n elpee vol natuurlijk vertrouwen te maken, valt nog te bezien. Dit is een even sterke als knellende stemverklaring, maar Onschuld duurt niet eeuwig.

Paul Evers ****

The Teardrop Explodes - Kilimanjaro (1980)



De elpee Kilimanjaro valt licht tegen, gezien de hooggespannen verwachtingen, die de singles geschapen hadden. Voor de elpee zijn vijf oudere songs opnieuw opgenomen en daarmee dringt een vergelijking zich ten nadele van het huidige geluid op. Het swingt meer aan de oppervlakte, maar mist de vroegere spanning en charme. Heel erg jammer, want de songs zelf zijn fantastisch.

Paul Evers ***

The Residents - Commercial Album (1980)



Het is de uiterste consequentie van de Residents-theorie: het leger van binnen uithollen. Dan heet de elpee natuurlijk Commercial Album en in de Residents-terminologie betekent dat het kweken van een verraderlijke toegankelijkheid, om vervolgens als vanouds de verworven zekerheid te ontregelen. Want uit 40 nummers van precies 1 minuut valt onmogelijk een favoriet deuntje te pikken.

Paul Evers ****

Leuke U2-recensie. En of ze daartoe in staat waren

Ook grappig: dat Japan-album wordt op musicmeter best goed gewaardeerd, maar krijgt hier een negatieve review. Het omgekeerde geldt voor Haws & Doves. Het zijn dat soort kleine dingetjes wat dit topic zo leuk maakt!

Ja, de Japan recensie gaat behoorlijk de mist in.
Dat zijn momenten waarop je het gevoel krijgt dat men anno 1980 niet altijd even klaar was
voor muziek die vernieuwend was. Niet zelden gaat het dan over zogenaamde synthwave.

Zo betreurt de recensent dat OMD op Organisation het pad van de hitgevoelige synthpop
(genre Enola Gay) verlaat en kiest voor meer uitgesponnen en melancholieke composities.

Die van U2 is dan weer erg juist voorvoeld ...
want dat de Onschuld niet blijft duren zou duidelijk worden op October,
waar "boy" geconfronteerd wordt met het lijden, het eerste vallen van het blad.

Van Young wordt in de recensie wel nog gezegd dat hij muzikaal zoekende is,
balanceert tussen de folk van de zwerver en de country and western van de arbeider.
Maar die muzikale zoektocht zet de inhoudelijke thematiek kracht bij, volgens de recensent.

Het merkwaardige is dat Quiet Life van Japan door diezelfde recensent wel positief beoordeeld werd. Zoveel verschil is er stilistisch en kwalitatief niet tussen Quiet Life en Gentlemen Take Polaroids.

The Wall van Pink Floyd en Never for Ever van Kate Bush werden ook negatief beoordeeld hoewel ze zijn uitgegroeid tot klassiekers. Het zijn duidelijk groeialbums, aanvankelijk vond ik er ook niet zoveel aan maar nadien vond ik ze uitstekend (in OOR's popencyclopedie wordt Never for Ever een uiterst sterk album genoemd).

Hawks & Doves van Neil Young vond ik destijds beter dan nu, dit is dan weer een krimpplaat.
Andere albums zoals 17 Seconds van The Cure en The River van Bruce Springsteen vond ik toen al geweldig en nu nog steeds.

OOR 1980/24

cover: The Jam

artikels: Pauline Murray / The Blues Band / Ratata / The Jam / Bruce Cockburn / Bennie Wallace / video / folk / The Monochrome Set - The Comsat Angels / Ex - Workmates / David Bowie / The Associates

Deze editie van OOR verscheen exact vijf dagen voor de moord op Lennon.

John Lennon & Yoko Ono - Double Fantasy (1980)



Gemengd dubbel. - Ze zijn op elkaar gaan lijken, uiterlijk althans. Een geval van baas en hond. - Een teken van ware liefde, dat door elkaar husselen van die liedjes. - Maar eerlijk is eerlijk: de plaat vormt in zeker zin een eenheid. Toch betrap ik me er telkens op dat ik zit te wachten op het nieuwe liedje van Lennon. Heb jij dat nou ook? - Je hebt het lef niet om toe te geven dat je de plaat gewoon leuk vindt.

Geert Henderickx (en partner Eveline Berghuis) bij een gezellig glaasje wijn. ***

Motörhead - Ace of Spades (1980)



Het eerste dat opvalt is de veel en veel helderdere productie. Eindelijk zijn alle gitaarpartijen goed te volgen. Over de muziek kunnen we kort zijn: Lemmy, Eddie & Phil rammen er weer als vanouds op los: simpel, smerig, flitsend en keihard. Dit is heavy metal in oervorm en Motörhead heeft zijn bestaansrecht met deze Ace of Spades voor de zoveelste keer indringend bewezen.

Kees Baars ****

Whitesnake - Live... in the Heart of the City (1980)



Van de in Engeland razend populaire formatie verscheen onlangs die live dubbelalbum. De geluidskwaliteit is over de hele linie prima en de selectie songs mag er ook zijn. Op deze plaat komt de heavy rock en bluesrock van Whitesnake subliem uit de verf. We kunnen er niet onderuit: Whitesnake is een wereldband.

Kees Baars *****

Saxon - Strong Arm of the Law (1980)



Wheels of Steel bleek een prima heavy metal elpee te zijn met veel zware slaggitaren, nog meer uitstekende solo's en lekkere ruige en hoge zang van Peter Byford. Op deze nieuwe elpee zijn genoemde ingrediënten met nog grotere kracht in het vinyl gebeukt. In het huidige heavy metal aanbod is deze Strong Arm of the Law zonder meer de beste aankoop!

Kees Baars ****

The Jam - Sound Affects (1980)



Denk en dans. De plaat is over de hele linie bewust een stuk eenvoudiger van opzet dan haar voorganger Setting Sons, en wellicht ook wat oppervlakkiger. Sound Affects is een uitermate onderhoudende elpee met dansmuziek voor denkers. Het fabeltje dat The Jam "te Engels" is, moet maar eens de wereld uit. De groep heeft ook voor ons continentalen het nodige te melden.

Bert van de Kamp ***

Killing Joke - Killing Joke (1980)



De plaat staat bol van de sombere toekomstverwachtingen, ook al versta je er niets van. Bas en drums klinken loodzwaar en de gitaar raspt er compromisloos overheen, dunnetjes geholpen door de synthesizer. Toch heeft de plaat een eerlijke betrokkenheid en kracht in zich die me raakt. Voor wie zich aangesproken voelt, goed te verteren, mits hard gedraaid. Een wardance is altijd hard

Paul Evers ****

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation (1980)



Het laten vallen van de aanstekelijke popsongs gebeurt ten faveure van hopeloos voortkabbelende David Hamilton-romantiek. Een introvert, bespiegelend klanktapijt, geheel in overeenstemming met de verstilde foto op de hoes. Het oercoventionele gebruik van de toch zoveel mogelijkheden biedende batterij synthesizers zorgt er tevens voor dat elke verkeerde interpretatie uitgesloten is. Mooi maar leeg.

Swie Tio ***

Mike Oldfield - QE2 (1980)



Nog even en Engeland heeft haar eigen James Last. Zijn naam is Mike Oldfield en hij gebruikt ABBA, stukken Händel, Shadows en ondeugende volkswijsjes als bont gekleurde hagelslag. Koop nu het gratis gezinspak wegwerpmuziek. Volume naar smaak toevoegen en smullen maar!
(Opgevist uit de rubriek Doorgedraaid waar verzamelaars en eenheidsworst de revue passeerden.)

Jan Libbenga *

Rod Stewart - Foolish Behaviour (1980)



Op het eerste gehoor een bedrieglijk fraaie plaat. De heren spelen voortreffelijk, persing en opnamekwaliteit zijn van een haast onverantwoorde schoonheid, maar de songs ... De man is gelukkig getrouwd en zoals bekend is dat vaak de pest voor een creatief mens. Slechts drie nummer steken boven de gladde massa uit.

Chris van Oostrom ***

Eagles - Eagles Live (1980)



Hoewel het dubbelalbum voor meer dan de helft recent materiaal bevat, geeft het toch geen vertekend beeld van de ontwikkeling van de groep. Van een risicoloze verzameling kan niet worden gesproken, daarvoor ontbreken te veel klassiekers. Uit Eagles Live klinkt een gevoel van triomfantelijkheid. Henley en Frey zijn hoorbaar trots op hetgeen ze hebben bereikt, ook al is de tol van de roem onaflosbaar.

Geert Henderickx ***

Blondie - Autoamerican (1980)



Het radicale product van een band die voorgoed gebroken heeft met haar new wave verleden en zich vervolgens te goed doet / te buiten gaat aan de meest uiteenlopende muziekstijlen. Autoamerican is een bij vlagen boeiende aangelegenheid, maar maakt als geheel toch een verbrokkelde indruk. Een plaat die bewijst dat geld en succes misschien wel gelukkig, maar niet verstandig maakt.

Chris van Oostrom ***

Visage - Visage (1980)



Geheel van deze tijd is de Engelse formatie Visage, waarin leden van Magazine, The Banshees en Ultravox een wellicht lucratieve vrijetijdsbesteding hebben gevonden. De elpee bevat goed gearrangeerde en geproduceerde muziek, waarop goed te dansen valt, die een schijn van kunstzinnigheid oproept, maar zo loos is als een harde scheet.

Alfred Bos ***

Wat leuk om weer eens wat te lezen van die ouwe OOR jongens. En wat stom dat ik, alweer jaren geleden, die grote stapel met OORs uit de jaren 80 heb weggegooid

OOR 1980/25&26

cover: Rod Stewart / Kate Bush / Rick Nielsen / Captain Beefheart

artikels: Ian Dury / David Byrne & Tina Weymouth / Zeth Mustamu / Rick Nielsen /
Ian McCullogh / Jos Bloemkolk / Pim Koopman / Peter Hammill / Jona Lewie / Mark Perry /
Robert Fripp / Robert Smith / Henk Hofstede / De Enschedese School / Peter Sjardin /
Kate Bush / Linton Kwesi Johnson / Kees van der Poel & Frans Smulders / Jerry Riopell /
Rod Stewart / Kevin Coyne / Gary Numan / Daryl Hall & John Oates / Peter Wolf / Ted Nugent /
Hans Dulfer / Don Van Vliet / Truus de Groot / Gemma van Eck / Garland Jeffreys

Zoals de gewoonte was, geen recensies in het eindejaarsnummer, wel eindlijstjes.
Ik plaats enkel de top 5 van de recensenten die ik in mijn overzicht heb gequote.

1. Bruce Springsteen - The River
2. Johnny G - G-Beat
3. Peter Gabriel - Peter Gabriel
4. Lee Clayton - Naked Child
5. Millie Jackson - For Men Only
Harry van Nieuwenhoven

1. Graham Parker - The Up Escalator
2. Joy Division - Closer
3. Black Uhuru - Sinsemilla
4. The Beat - I Just Can't Stop It
5. Echo & The Bunnymen - Crocodiles
Pieter Franssen

1. The Pretenders - Pretenders
2. New Musik - From A to B
3. Talking Heads - Remain in Light
4. Sylvester - Living Proof
5. XTC - Black Sea
Jan Libbenga

1. The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group
2. Black Sabbath - Heaven and Hell
3. Rush - Permanent Waves
4. G-Force - G-Force
5. Judas Priest - British Steel
Kees Baars

1. Captain Beefheart & The Magic Band - Doc at the Radar Station
2. Peter Hammill - A Black Box
3. Public Image Ltd - Metal Box
4. Joy Division - Closer
5. Kevin Coyne - Sanity Stomp
Bert van de Kamp

1. Talking Heads - Remain in Light
2. Echo & The Bunnymen - Crocodiles
3. B-52's - Wild Planet
4. Any Trouble - Where Are All the Nice Girls
5. Dire Straits - Making Movies
Alfred Bos

1. Stevie Wonder - Hotter Than July
2. Jack Bruce & Friends - I've Always Wanted to Do This
3. Jeff Beck - There and Back
4. Pink Floyd - The Wall
5. Split Enz - True Colours
Roberto Palombit

1. Bruce Springsteen - The River
2. Skafish - Skafish
3. The Comsat Angels - Waiting for a Miracle
4. Original Mirrors - Original Mirrors
5. Joy Division - Closer
Bram van Splunteren

1. Joy Division - Closer
2. Talking Heads - Remain in Light
3. The Cure - Seventeen Seconds
4. Augustus Pablo - Original Rockers
5. Joe Jackson - Beat Crazy
Paul Evers

1. Captain Beefheart & The Magic Band - Doc at the Radar Station
2. Lydia Lunch - Queen of Siam
3. Johnn G - G-Beat
4. Bruce Springsteen - The River
5. Young Marble Giants - Colossal Youth
Herman van der Horst

1. Talking Heads - Remain in Light
2. XTC - Black Sea
3. The B-52's - Wild Planet
4. The Police - Zenyatta Mondatta
5. The Roches - Nurds
Fer Abrahams

1. Captain Beefheart & The Magic Band - Doc a the Radar Station
2. Bruce Cockburn - Dancing in the Dragon's Jaws
3. John Martyn - Grace and Danger
4. A More - Flying Doesn't Help
5. Jack Bruce & Friends - I've Always Wanted to Do This
Jan-Maarten de Winter

1. Bruce Springsteen - The River
2. Warren Zevon - Bad Luck Streak in Dancing School
3. Dire Straits - Making Movies
4. Neil Young - Hawks and Doves
5. John Starling - Long Time Gone
Geert Henderickx

Sommige albums vind je niet terug in mijn overzicht.
Dat zijn wellicht albums die op MuMe minder dan 20 stemmen haalden.

Skafish met die gigantische neus

Tot slot nog even (alfabetisch) de 20 albums die ik koester in mijn collectie.

ABBA - Super Trouper
Bruce Springsteen - The River
Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotten Vegetables
Echo & The Bunnymen - Crocodiles
Japan - Gentlemen Take Polaroids
Joan Armatrading - Me Myself I
Joy Division - Closer
Killing Joke - Killing Joke
New Musik - From A to B
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation
Split Enz - True Colours
Talking Heads - Remain in Light
The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card
The Associates - The Affecionate Punch
The Cure - Seventeen Seconds
The J. Geils Band - Love Stinks
The Nits - New Flat
XTC - Black Sea
U2 - Boy
Ultravox - Vienna

Ik veronderstel dat er voldoende interesse is om door te gaan met 1981?

Zeker doorgaan, dazzler, ik heb die recensies met veel aandacht gelezen. 1980 was overigens een sterk jaar met veel prima albums. Hierbij mijn top-20 van 1980 (van dat jaar heb ik 58 albums beluisterd):

1. Bruce Springsteen - The River 5*
2. Dire Straits - Making Movies
3. The Cure - Seventeen Seconds
4. Joy Division - Closer 4,5*
5. Talking Heads - Remain in Light
6. U2 - Boy
7. Bob Marley & the Wailers - Uprising
8. ABBA - Super Trouper
9. Steve Winwood - Arc of a Diver
10. The Pretenders - Pretenders

11. Kate Bush - Never for Ever
12. The Clash - Sandinista!
13. Urbanus - Is Er Toevallig een Urbanus in de Zaal?
14. Peter Gabriel - Peter Gabriel 3
15. UB40 - Signing Off
16. David Bowie - Scary Monsters
17. New Musik - From A to B 4*
18. Robert Palmer - Clues
19. Echo & The Bunnymen - Crocodiles
20. Boudewijn de Groot - Van een Afstand

Een mooi jaar en dat betekend veel moois laten vallen.
1 Talking heads Remain in light
2 Elvis Costello Get happy
3 Clash London calling
4 Joy division Closer
5 U2 Boy
6 Peter Hammill A black box
7 Cure Seventeen seconds
8 The Jam Setting sons
9 Kevin Coyne Bursting bubbles
10 Feelies Crazy rhythms
Op naar '81

Zeker doorgaan

Ben nooit te beroerd voor een lijstje, dus ook nog even mijn tiental:

1. Joy Division - Closer
2. Talking Heads - Remain in Light
3. The Feelies - Crazy Rhythms
4. Japan - Gentlemen Take Polaroids
5. Pylon - Gyrate
6. Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables
7. The Psychedelic Furs - The Psychedelic Furs
8. Suicide - Alan Vega / Martin Rev
9. Orchestral Manoeuvres in the Dark - s/t
10. The Cramps - Songs the Lord Taught Us

Het OORdeel over Japan vond ik ook het meest opvallend.

Een album dat ik niet ben tegengekomen in de OOR recensies.
Opvallend, aangezien het aantal albums dat wel werd gerecenseerd
en op deze site minder dan 10 (of zelfs 0) stemmen haalde opvallend groot is.

Ik vond het altijd ontmoedigend om te ervaren
hoeveel albums die in OOR werden besproken ik niet kende.
Maar er zit dus ontzettend veel kaf tussen het koren. Een geruststelling.

Ik probeer in de mate van het mogelijke zoveel mogelijk de in OOR besproken albums
op de site te checken en indien nodig correcties aan te brengen of het album toe te voegen.
Nog zoiets: ik denk dat ik gedurende de jaargang 1980 wel meer dan 50 albums heb toegevoegd.

Hoewel ik niet of nauwelijks reageer kijk ik elke dag uit naar nieuwe updates in dit topic. Vooral doorgaan dus.

Mijn top 10 van 1980:

1. Talking Heads - Remain in Light
2. Joy Division - Closer
3. U2 - Boy
4. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation
5. The Sound - Jeopardy
6. Peter Gabriel - Peter Gabriel
7. Bruce Springsteen - The River
8. Buggles - The Age of Plastic
9. The Associates - The Affectionate Punch
10. The Feelies - Crazy Rhythms

Voor ik aan 1981 begin nog even op een rijtje zetten hoe ik te werk ga.

* Alle albums die meer dan 30 stemmen hebben, neem ik op in het overzicht.
* Albums die tussen de 20 en 30 stemmen tellen, worden in overweging genomen.
* Albums met net geen 20 stemmen kunnen als het om cult klassiekers zou gaan.

* Ik beperk alle quotes tot vier lijntjes tekst.
* Ik wijzig niets aan de inhoud, maar schaaf wel aan de zinsbouw om het compact te houden.
* Ik vermijd het noemen van songtitels om een zo algemeen mogelijk beeld te krijgen.

* Tenslotte vertaal ik de hele recensie in een aantal sterren (geen halve sterren).

Uiteraard zullen een aantal albums uit het voorbije jaar pas besproken worden
in de maand januari (soms februari) van het volgende jaar. Zal ook blijken met 1980.

Vanaf nu plaats ik per update eerst alle titels en hoezen die ik dan in de loop van de dag bijwerk.