The National - Trouble Will Find Me (2013)

Ik laat het allemaal ff lekker beklijven...Eerste luisterbeurt is 'niet slecht', met uitschieters als Demons en Sea of Love...Laat dat nou ook net de nummers zijn die ik al van youtube ken!!

Ik heb tenminste niet het gevoel van 'Ah bah, nee!' dus ik denk dat het weer helemaal goed gaat komen, gezien ik groot the National fan ben!

Net voor het eerst gehoord. Moeilijk om er nu al een oordeel over te geven, dat zal ik ook niet doen. Het valt op dat dit album over het algemeen vrij rustig is. Begint met twee vrij ingetogen nummers die niet echt tot uitbarsting komen (hoeft ook niet) voordat het tempo iets wordt opgeschroeft. Demons trok me in eerste instantie niet, maar inmiddels weet ik hem te waarderen. Verder op het album hoor ik veel moois, maar het moet echt even op me inwerken, zoals altijd met The National platen. Boxer vond ik in den beginne geen drol aan, is nu een van m'n all time favorieten.

Wat ik wel kan zeggen is dat Humiliation fenomenaal is. Een van de weinige nummers die ik stiekem alvast had geluisterd (de live performance) en gelukkig verliest de album versie weinig kracht. Met name het eerste stuk van het nummer, met de prachtige teksten van Berninger, is wonderschoon.

Fantastisch album.
Ik had huizenhoge verwachtingen na High Violet, maar die hebben ze zelfs meer dan ingelost.
Prachtige plaat van begin tot einde, iets kwetsbaarder dan High Violet.

Pink Rabbits is voor mij het mooiste nummer dat de voorbije 3 jaar gemaakt is, zonder overdrijven.

Prachtig album na een aantal luisterbeurten. De ingetogen stijl vind ik geweldig, al vind ik de stap t.o.v. Boxer en High Violet niet zo groot als sommigen hier doen vermoeden, vind ik. Maar dat is helemaal niet erg... The National is zo ontzettend consistent, het is een van de bands waarvan je haast blind een album kunt kopen en niet teleurgesteld zult zijn. 4*, met kans op verhoging van een halfje!

Hoogtepunt is het trio 10-11-12, dat zijn een paar prachtige nummers achter elkaar.

Geweldig album!!
De ietwat donkere sound van boxer , hoor ik hier toch ook wel terug !
Het album lijkt alleen maar beter te worden , inmiddels is het hier een regenachtige
morgen ,wat zorgt voor een passende sfeer....halfje erbij denk ik

Nu jij het hebt durven zeggen: ik moest zelfs een paar keer aan de rustige nummers van die Ierse band denken.

Dat drieluik I Need My Girl - Humiliation - Pink Rabbits: pure genialiteit.

Ik hoorde bij diegene die High Violet een stapje terug vond voor the National. Gelukkig grijpt dit Trouble Will Find Me weer terug op oudere sounds, zoals die op the Boxer. Het album staat vol met prachtige melancholische rock, maar met genoeg versnellingen, wendingen en voldoende pit. Zoals ik aangaf, hoor ik daar soms wat van de rustige oudere U2 in terug. Het niveau van de songs is zeer hoog over het hele album heen. Trouble Will Find Me is echt een prachtplaat geworden.

Het is eigenlijk ondoenlijk om 3 favoriete songs te kiezen. Dat kan je ook zien bij favoriete tracks, waar users nu al alle dertien nummers een vinkje hebben gegeven. Wel kan je naar delen van het album kijken. Zo is er een uitstekend meer uptempo begin van het album met de eerste drie nummers, waarbij het piano-driven Don't Swallow the Cap er het meest uitspringt.
Dan heb je het mooie middenstuk met Sea of Love, Heavenfaced, Graceless. En tot slot een melancholisch hoogtepunt met het oh zo mooie trio I Need My Girl, Humiliation & Pink Rabbits, met een 'eervolle vermelding' voor het drummetje van Humiliation.
Mooi, mooi, mooi...

Grappig om te lezen dat ook andere mensen hier af en toe het oude U2 in terughoren!

Luister bijvoorbeeld eens naar de gitaar op Humiliation.

Damn, het aantal stemmen begint te groeien, maar het gemiddelde blijft duizelingwekkend hoog. 20 mei mag er snel aankomen!

De eerste stemmen zijn altijd de 'fanboys' (waarmee ik overigens niets negatiefs bedoel), die 'm reeds geluisterd hebben door bestelling, een lek, e.d.

Tegen 25 mei is dat gemiddelde wss drastisch gedaald. Ikzelf wacht nog tot de twintigste, maar ben zeer benieuwd. High Violet was één van m'n favoriete platen van 2010, en ik houd wel van de nieuwe koers die The National opgaat.

Kans dat het nog stijgt is natuurlijk vrij onbestaande als het nu zo hoog is

Na heel wat luisterbeurten kan ik geen favoriet meer benoemen. Plaat staat bomvol zinnen die me naar lucht doen happen. Was gisteren het meest overdonderd door Graceless. Ik zou dat nummer niet omschrijven als opzwepend zoals ik iemand hier zag doen... Interpreteer het zelf als een liedje over hoe achterlijk het eigenlijk is om 'elegant' ten onder (dood) te willen gaan. Vooral het stukje 'put the flowers in a vase-if you're dead in the mind it will brighten the place' raakt me.

Kan me wel voorstellen dat dit album voor sommigen te rustig is. Terrible Love alleen was al knallender en grootser dan alles wat er op Trouble Will Find Me staat.

Toch apart hoeveel mensen met 5* smijten na precies 2 dagen tijd om te luisteren.

Ik mis op momenten toch echt de wat rauwere randjes van een Mr. November, Mistaken for Strangers, Afraid of Everyone, noem ze maar. Het is me nu te zeer een brei van ingetogenheid waardoor het al vrij snel een leuk achtergrond geluidje wordt, maar meer ook niet.

Ga er nog wat luisterbeurten tegenaan gooien.

I Need My Girl; Humiliation; I Should Live In Salt; This Is The Last Time & Demons zijn na 3 1/2 luisterbeurt mijn favorieten op dit album. Heavenfaced, Pink Rabbits en Slipped vind ik daarnaast zeer matig. Ondanks dat het een sterker album is dan High Violet, vind ik dit album tot nu toe nog vrij eenzijdig, Alligator zal het voor mij dan ook zeker niet kunnen evenaren.

Ik snap dan ook niet dat zulke mooie tracks als Santa Clara, Blank Slate, About Today & You've Done It Again, Virginia nooit op een album zijn beland.

Ps; ik vind het voor de klank van zijn stem erg jammer dat Matt gestopt is met roken.

'fanboy'? Nee zeg...
En ik zie er zo een paar bij staan, die dat ook niet zijn.

Na drie luisterbeurten kan ik zeggen dat Trouble Will Find Me weer een erg goed album is geworden. Dit album is een stuk soberder geworden dan High Violet. Het straalt weer een enorme warmte uit, het klinkt heel vertrouwd. Muren van geluid zijn bijna niet op dit album te vinden, alles zweeft bijna op sommige momenten. Vooral op de koptelefoon is dit heel goed te horen. Met een beoordeling kom ik later. Dat deze gekocht gaat worden is in ieder geval duidelijk. En ook nog eens op de verjaardag van mijn moeder die The National ook erg goed vind.

Toch slaat Ferre de spijker op zijn kop hoor: het zijn wel degelijk veel fanboys die hier zo enorm hoge scores aan geven en het zijn daarnaast grote liefhebbers of in elk geval mensen die bekend zijn met de band.
Ik ben absoluut geen fan (dat ben ik vroeger van bands geweest, nu niet meer) maar hoor wel tot de groep die hem besteld heeft enzovoort. Jij ongetwijfeld ook.

Ik denk dat er maar weinig stemmers tussen zitten die er nog nooit van gehoord hebben. Die groep zal snel komen en dan zal het gemiddelde zoals Ferre ook al aangeeft wel dalen. Ik denk alleen niet drastisch waardoor dit (nu al?) een zeer hoog gewaardeerd album zal gaan worden en wie weet zelfs op langere termijn een klassieker want dit scoort wel heel erg hoog en ook fanboys zijn wel eens teleurgesteld en dat gebeurt nu blijkbaar niet en dat vind ik toch ook wel bijzonder te noemen.

Ik ben wel een grote fan van ze, en tot nu toe valt het album mij tegen. Wellicht dat het over een half jaartje anders is, maar daar ga ik eerlijk gezegd niet vanuit. Ik ben ook van mening dat je pas een stem kunt uitbrengen als je een album minimaal 10x heb geluisterd over een periode van meer dan 2 weken.

Eens met wat Aero zegt.
Hoewel, is de fan niet juist de grootste criticus als het om nieuw materiaal gaat?

Dat blijf ik altijd van die bijzondere opmerkingen vinden: ik hoor soms heel snel al hoe ik er over denk (en dat verandert dan ook niet) en soms schommel ik telkens wat heen en weer: dan weer halfje erbij dan weer halfje eraf maar altijd van die 'minimale aantallen' vind ik nergens op gebaseerd eerlijk gezegd. Sommigen nemen een stem niet serieus als hij na 1 of 2 keer luisteren gegeven wordt terwijl zo'n stem rustig blijvend kan zijn terwijl degenen die (zichzelf) dit soort regels opleggen ook na vele luisterbeurten blijven wisselen.
En is het niet zo dat een voorkeur altijd kan veranderen ook na jaren? Het is niet voor niks dat stemmen aangepast kunnen worden.
Je zegt het zelf al: 'het valt me nu tegen'. Je stemt door je eigen 'regel' niet maar geeft tegelijkertijd aan dat het 'over een half jaar weer anders kan zijn'. Dan heb je volgens je eigen regels toch inmiddels al een stem gegeven hoor
Het is geen kritiek trouwens: ieder heeft zijn eigen manier van stemmen en geeft eigen waardes aan het cijfer (de ene 3,5 is de andere niet). Ik vind het pas vervelend worden als andermans stemmen daardoor niet serieus genomen worden om die reden (en dat doe jij verder niet vandaar ook geen kritiek).

Met de nadruk op "een paar".
In zijn algemeenheid klopt het natuurlijk dat enkel de fans, die hier al lang naar uitkijken, zich de moeite nemen om een plaat die pas 2 dagen gelekt is, direct te downloaden en te recenseren. Het overige publiek komt straks na de reviews op Pitchfork en de kranten/muziekbladen.

Deze plaat heeft zeker een hoog niveau, maar blijft wel wat ingetogen,
Vanmorgen volledig geluisterd.
De eerste track klinkt bijna als een live opname. Op zich heeft dat wel wat, maar studio albums kunnen gebalanceerder zijn en het is leuk wanneer je dat ook hoort.
Qua uitschieter denk ik aan Pink Rabbits, klinkt meesterlijk (mooie teksten, goede cadans).

Toen ik na het luisteren van dit album nog eens een liedje van collega-band Tindersticks opzette, besefte ik dat Tinderstick in één nummer (My Sister) verpakt, waar The National eigenlijk een heel album voor nodig heeft. Gemompel, sprekende (bijna fluisterende) zang, barok, de opbouw van verschillende lagen en geluiden. Maar daar waar My Sister opbouwt naar een melancholische, maar swingende muzikale melodie, volledig in bloei staat, lukt het The National niet om mij omver te blazen met prachtige muziekstukken die ik bijvoorbeeld wel kon vinden in Cardinal Song (Sad Songs For Dirty Lovers, 2003).

Dit is zeker een puike plaat, maar naar mijn mening:
- iets te vlak (niet top geproduceerd)
- en wel érg veel hetzelfde.

Voorlopig 4* met een kans op groei.

Ik vind niet dat je fans over één kam kunt scheren... Sommigen zullen het meteen hoog beoordelen, wellicht zonder erbij na te denken, waardoor je je kunt afvragen hoe objectief de stem is. Andere luisteraars durven zich inderdaad wel kritisch op te stellen, en ik ben met je eens dat het deze mensen zijn die zich echt fan mogen noemen.

Ik wilde allereerst aangeven dat ikzelf geen fanboy ben en dat er ook een paar andere users dat niet waren. Meer niet.
Ferre heeft gelijk wat de score betreft: die is meestal (maar ook niet altijd) in het begin hoger door die fans. Ik ben dat dus niet en had na het tegenvallende High Violet dit album niet in bestelling staan. Maar toch werd ik nieuwsgierig toen ik 'm gisteren al hoog in de rotatielijst aantrof. En dat is niet voor niets: de kwaliteit van de plaat is hoog. Ik ga 'm zo nog maar eens draaien op de Sennheiser.

Maar Ferre heeft dan ook nergens gezegd dat west een fanboy zou zijn
Bedoelde je met die andere paar die dat ook niet zijn mij misschien dan?

Scores zijn in het begin altijd hoog, dat zeker. Maar dit is toch wel erg hoog zeker na zoveel stemmen dus ik durf voor mezelf al licht te concluderen dat dit album ook op langere termijn goed zal blijven scoren (onder de 4* zie ik het zeker niet duiken).

Elke beoordeling is natuurlijk erg persoonlijk, maar ik houd zelf deze maatstaf aan. Ik heb namelijk ook weleens 'snel' een hoge stem toebedeeld aan een album, waar ik er enkele weken later totaal anders over dacht. Ik vind het net als met een film, die moet je vaak even laten bezinken. Dat werkt voor mij het beste en zoals jij al aangeeft werkt dit voor iedereen anders. Dat het over een half jaartje weer anders kan zijn is mijn persoonlijk idioom voor 'to withstand the test of time';)

Ik vond Boxer trouwens eerst ook tegenvallen nadat ik kennis met ze heb gemaakt via High Violet. Terwijl ik Boxer nu hoger heb staan dan High Violet. Hetzelfde geldt trouwens voor Boxer t.o.v. Alligator. Al had ik wel graag een iets rauwer/meer ongepolijst randje aan TWFM willen zien.

Als de lat hoog ligt en de band in kwestie geraakt er hoegenaamd niet over dan kan de score wel heel snel in vrije val gaan hoor, fanboys of niet. Schoolvoorbeeld op deze site is b.v. het gigantische gat in score tussen Radioheads In Rainbows en The King of Limbs. Misschien had The King of Limbs zelfs wel wat hoger gescoord (analoog aan Amok) hadden mensen niet zo'n hoge verwachtingen gehad na In Rainbows en eerdere Radiohead-klassiekers.

Natuurlijk zijn de meeste stemmers tot nu toe wel vertrouwd met de band en weten ze dat The National niet meteen het soort band is die voor de snelle, directe impact gaat - Boxer had eerder b.v. een opbouw en spanningsboog die behoorlijk analoog is aan Trouble Will Find Me met net zoals dit album een behoorlijk ballad-heavy 2e helft. Als dan in de toekomst een aantal users zullen luisteren die slechts sporadisch vertrouwd zijn met de band via het veel directere High Violet dan zou de score wel eens een behoorlijke duik kunnen nemen want Trouble Will Find Me is mijns inziens het soort album die je wel een aantal keer moet horen vooraleer je alles snapt.

Dit klinkt weer erg goed zeg.

Dit wist ik dus niet, maar grappig dat je het zegt Was me al opgevallen dat zijn stem op dit album wat vaker in de hogere regionen zit. Neem een Fireproof of Hard to Find bijvoorbeeld. Meteen ook de mindere nummers imho.