The National - Trouble Will Find Me (2013)

De singles (Demons en Sea of Love tenminste) behoren tot de mindere songs van het album vind ik.

Alligator en Boxer zeker niet nee. High Violet al wat meer en deze is wat mij betreft vooral achtergrondmuziek.

We beginnen met een openingsbod van 4 sterren. Ik vind Trouble Will Find Me een erg goed album maar het komt nog niet helemaal bij me binnen. De drumpartijen van Bryan Devendorf zijn ritmisch minder interessant geworden, dat vind ik wel jammer. Sowieso is het ritmisch meer rechttoe rechtaan geworden. Geen ritmische kunststukjes als de geweldige interactie tussen piano en drums op Fake Empire van Boxer. Ik ga hem zeker kopen, hij zit dicht tegen 4,5* aan en dat gaat misschien gebeuren als ik hem voor het eerst in cd-kwaliteit hoor.

Muzikaal vind ik het weinig interessant, meeste songs zijn erg rechttoe rechtaan. Matt Berninger maakt het desondanks wel goed met zijn bloedmooie teksten en intrigerende stem.
Vooralsnog geloof ik niet dat deze verder kan groeien dan High Violet.

Dit is voor mij de eerste National plaat die ik van het begin tot het eind kan afluisteren zonder dat mijn aandacht verslapt. Verder vind ik alle nummers van hetzelfde hoge niveau en daarmee is dit voor mij het beste album van de heren.

Ik zat in de trein toen ik Slipped voor de eerste keer hoorde. Ik heb gewoon zitten janken daar

veelbelovend !!

Nah, zo slecht is die plaat ook weer niet.

Mooi om te zien hoe deze plaat mensen verbind en emotioneerd. Maakt het voor mij alleen extra frustrerend dat ik het opzich goede muziek vind maar The Boxer niets meer dan aardig vind.

Met alle respect maar de songwriting op High Violet was 10 keer meer rechtoe rechtaan dan op deze nieuwe plaat. Als ze daarvoor wilden gaan dan hadden ze gewoon een dozijn doorslagjes van England kunnen opnemen.

The bandleden van The National geven zelf ook aan dat dit een meer directer album is dan High Violet. Denk dat dat ook wel zo is. Vind het niet zo vreemd wat Gele Stift zegt. The sound van Trouble Will find me is minder ver gezocht / geproduceerd dan bij High Violet het geval was. Overigens vind ik dat album ook heel erg goed, zeker live komen de tracks goed uit de verf.

Tja, die 5,0 staat er niet voor niets natuurlijk.

en zowaar is het album ook volgens mij heel goed.

Jammer dat het gemiddelde zo rap daalt. Ik vraag me nog steeds af waarom Boxer zo hoog scoort i.v.m. High Violet en nu ook deze.

Zo de eerste luisterbeurt zit erop.
Zeker wel een lekker album, maar zeker ook niet de "klassieker" die sommigen ervan maken.
Over het geheel genomen vind ik elke song wel leuk maar er zitten geen uitschieters bij zoals op High Violet.

Wie weet, moet ik nog een aantal keer luisteren.

Dat het gemiddelde daalt is vrij logisch: eerst stemmen vooral de fans, vervolgens proberen anderen deze plaat uit net door dat hoge gemiddelde op deze site wat logischerwijs in een aantal lagere stemmen resulteert, zeker aangezien The National sowieso al niet de meest directe muziek maakt.

Boxer is de ultieme "groeiplaat", kijk maar eens naar de statistiekentab bij dat album: stond niet zo lang na de release ergens rond 3.80 maar is vervolgens stelselmatig beginnen stijgen naar het toch vrij indrukwekkende gemiddelde dat het nu heeft.

Volgens mij wordt vooral Alligator op deze site wat onderschat zeker aangezien die door Amerikaanse fans zowat het vaakst beschouwd wordt als hun beste album. Het feit dat The National pas met Boxer voor veel mensen hier op de radar is gekomen zal daar wel ten dele een verklaring voor zijn.

Don't Swallow The Cap vind ik ook maar een vervelend nummer. Het is allemaal zo monotoon en zeurderig, ik kan die nummers nauwelijks uitluisteren. Wat ik vooral mis is wat (ruimte voor) relativering en een opener geluid in die nummers. Wat dat betreft vind ik This Is the Last Time en Pink Rabbits wel beter, ik kan me ook wel voorstellen dat deze nummers tot favorieten uitgroeien. Op basis van deze vijf nummers zou ik ergens rond 2,5*, misschien 3* uitkomen, maar ik ga nog wel meer luisteren als die laatste twee nummers echt op hun plaats vallen.

Ik heb een nieuwe favoriet: Humiliation. Wát een bezwerend nummer met een heerlijke tekst. Mooiste stuk:

And all the L.A. women
Fall asleep while swimming
I got paid to fish 'em out
And then one day I lost the job

Er zit nochtans veel relativering in deze nummers, al is het maar in de teksten.

Het is wel een gelaagde plaat ja, maar ik vind hem een pak minder dichtgeplamuurd dan High Violet waar alles "front and center" was. De aparte instrumenten komen beter tot hun recht, je merkt dat de Dessner-tweeling erop vooruitgegaan is als producer vind ik.

Het "bekende" drieluik Demons, Sea of Love en Don't Swallow The Cap zijn inderdaad geenszins de hoogtepunten van het album.

Ik vind dit album als geheel juist zo fijn. Natuurlijk zijn er numers die mij net iets meer doen dan de andere, maar echte favorieten heb ik niet.

ja 'geheler' als album kan haast niet, daarom was het ook zo moeilijk om er in te komen. normaal vind ik er een paar zo goed dat ik denk dat de rest wel komt, en vaak worden die nog beter, dit zijn allemaal van die nummers die uiteindlijk als favorieten eindigen, en deze heeft er 13. toch raken Slipped, Humiliation, Pink Rabbits en ook zeker This Is The Last Time met dat prachtige outro mij het meest.

Paar keer beluisterd en het blijft vooralsnog erg eenvormig klinken allemaal. Zeker niet onaangenaam, maar wel een lange zit. Op momenten stoor ik me wat aan de zeurderige ("ik ben een beetje zielig") zangstem. Behoorlijke hype toch, denk ik.

Daar kan Robert Smith al helemaal wat van. Maar ik vind z'n stemgeluid niet echt vervelend. Live trouwens wel.

Zeker, vooral ttv van Pornography. Door Mju ooit treffend gekenschetst als de "mama ik heb in mijn broek geplast" stem. Zijn moeder liet hem echter in de kou staan - volkomen terecht natuurlijk, zo'n zeikerd wil je niet aan de rok hebben hangen - en daarom ziet hij er nu zo uit.

Ik vind het voornamelijk meer van hetzelfde en merk nauwelijks verschil met High Violet zoals velen hier dat wel opmerken. Matt zijn stem gaat me nu vaker irriteren en ik mis soms een beetje power zoals dat wel op Boxer te vinden was (o.a. Mistaken for Strangers). Wat dat betreft veer ik slechts lichtjes op bij Sea of Love en vind ik deze 13 nummers ook een lange zit. Kan het album dan ook niet in zijn geheel afluisteren omdat ik het na een half uur zat word. Is het dan slecht? Nee, zeker niet maar ik mis een bepaalde spanning en er is een gebrek aan energie in de nummers.
Toch blijft The National een interessante band met veel kwaliteit, maar een lichte koerswijziging op hun volgende album is wat mij betreft welkom voordat ik mijn interesse ga verliezen.

Ik vind dit mooi, ik weet alleen nog niet hoe mooi.

mooi gezegd.





maar hoe mooi weet ik ook niet.

Ik begin hem iets mooier te vinden. Vooral het beginstuk. Don't Swallow the Cap tot Fireproof is gewoon een heel sterk kwartet. Daarna vind ik het nog steeds inzakken. Sea of Love vind ik maar een stuurloos nummer. Heavenfaced is wel mooi, maar mist ook nog iets. Dat heb ik eigenlijk met alles van Sea of Love tot en met Slipped (met uitzondering van This is the Last Time). Ze doen me weer teveel denken aan Alligator. Ieder nummer heeft wel iets geweldigs, maar over het geheel niet overtuigend. Bij Graceless irriteer ik me bijvoorbeeld aan de tekst, beetje geforceerd rijmen.

Even terug naar dat beginstuk. Ben ik de enige die kippenvel krijgt bij het zinnetje:
"I am secretly in love with, everyone that I grew up with."
Classic Berninger, mij dunkt

Wat een mooi vervolg op High Violet. Deze plaat ligt perfect in het verlengde van zijn voorganger. Na enkele luisterbeurten begint het kwartje te vallen. Het heeft wat tijd nodig omdat de plaat op het eerste gehoor wat eentonig klinkt. Maar eens je deze plaat goed begint te kennen, dan is ze werkelijk weer geniaal. Schitterend