The National - Trouble Will Find Me (2013)

deze plaat is de synthese van Boxer & High Violet met betere lyrics en meer uitgebalanceerde songs.

Precies! Ik kan het niet beter verwoorden.
Al doen ze in deze recensie wel een goeie poging: The National :: Trouble Will Find Me - enola

Nagels met koppen.

Dat is niet klagen op die manier, dat is enorm diep in de put zitten en machteloos toezien hoe je toch maar geen hulp krijgt. Zo'n gevoel krijg ik bij de stem Robert Smith op Pornography (een topalbum ook!)

Berninger zijn stem is een bariton en daarom mijns inziens minder geschikt om de klagende kant op te gaan. Zo'n stem geeft blijk van enige maturiteit en geeft me eerder een overschouwende blik over zijn mindere kanten van het leven, waar veel minder een schreeuw om hulp in zit.
Klagen laat me eerder aan iets onvolwassens en ondoordachts denken, hetgeen ik niet meteen associeer met Matt Berninger.

Ben ik het juist niet mee eens. Het is eerder een collectie van rustige nummers van Sad Songs t/m Boxer + enkele voortvloeisels uit HV (Salt, Demons, Cap en Sea).

Ik begin steeds meer dynamiek te missen in de plaat. Afentoe iets rauwers als afwisseling was welkom geweest. Desalniettemin is het drieluik, This Is The Last Time, Graceless en Slipped.

Nee joh, die begint bij Slipped en eindigt bij Pink Rabbits (met het evengoed uitstekende I Need My Girl ertussen)

Ik vind het wel opvallend dat de twee singles, Demons en Sea of Love, in mijn ogen de zwakste nummers van het album zijn.

het stelt mij trouwens teleur dat niemand de Violent Femmes referentie (They can all just kiss off in the air uit Hard to Find) heeft vermeld.

Ik vind deze best wel ver af staan van High Violet. HG had een veel grootser geluid. Dit is vaak veel subtieler. Ik mis ook de krachtige drumpatronen van Boxer op TWFM.

Je stelling klopt dus niet echt

Op Demons en misschien Cap na is geen van die nummers toch een voortvloeisel uit HV. Salt en feitelijk ook wel Cap zouden eerder op Sad Songs gepast hebben, Sea op Alligator.
Ik vind dit vooral als een combinatie tussen Sad Songs en Boxer met de hogere productiewaarden en rijkere instrumentatie van HV. Maar qua songwriting staat dit alles behoorlijk ver van HV.

Ik volg deze band sinds Alligator, en ik ben nog nooit teleurgesteld. Alle nummers voelen altijd extreem persoonlijk vanaf het eerste moment. Toch stiekem elke keer weer bang dat ik die klik niet met een nieuw album zou hebben, vooral na HV waar ik toch een of twee mindere nummers op vond staan (waar klaag ik eigenlijk over..).

En dan nu dit. Al zou hier alleen Pink Rabbits op staan. Of Humiliation. Of I Need My Girl. Ik vraag het me toch weer af: wordt het ooit mooier dan dit drieluik? Ik zeg nee. Neem daar nog nummers als Slipped en This Is the Last Time bij, en ik ben weer een gelukkig mens. Of juist heel triest, maar dan op een heel mooie manier. Zoals eigenlijk alles van the National.

daarom dat het een synthese is en geen kopie.

Los daarvan zijn de drumpatronen imo op bv. Heavenfaced een pareltje

Op cd klinkt ie trouwens zéér lekker!

Ik ga hem zeker ook nog op CD halen, moet deze plaat echt hebben.

Ik volg the National ook sinds Alligator, en bij iedere plaat duurt het een tijdje voordat het kwartje valt, maar dan valt dat kwartje ook goed. 'Trouble Will Find Me' klinkt op het eerste gehoor prachtig, al klinkt het geheel wat minder dynamisch dan 'Alligator' of mijn favoriet, 'Boxer'. Verder geen drastische koerswijzigingen; the National doet waar ze goed in zijn. Wat mij betreft prima; de vernieuwing komt wellicht met een volgende plaat.

'High Violet' vond ik ook een fantastische plaat, maar hier en daar wat bombastisch en een enkele mindere track ('Runaway'). 'Trouble Will Find Me' klinkt gelukkig weer wat ingetogener. Toch had er wat mij betreft best een uitspatting a al 'Available', 'Abel' of 'Mistaken for Strangers' op mogen staan. Maar misschien blijkt bij nadere beluistering dat een dergelijk nummer juist niet op zijn plaatst zou zijn geweest, we zullen zien.

Voor nu vind ik vooral 'Demons', 'This Is The Last Time', 'Fireproof', 'Pink Rabbits', 'Slipped', 'Heavenfaced' en 'I Need My Girl' fantastisch. En waarschijnlijk zal de rest nog wel volgen.
Een sterke plaat dus. Ik vermoed dat ik deze beter ga vinden dan 'High Violet'. Of deze net zo goed zal blijken te zijn als het onaantastbare 'Boxer' moet nog blijken..
Voor wat betreft score begin ik zoals altijd voorzichtig, 4*, maar het zou me niet verbazen als er binnenkort een halfje bijkomt.

Zojuist voor de eerste keer beluisterd. Viel me niet mee. Het was een hele zit. Meestal is dat geen goed teken. Maar dit is The National, dus verdient de nodige credit. Wat me een beetje tegenvalt is dat er weinig niets onder de zon is.

Zolang het weer zo'n top album is, is dat toch geen probleem?

Dat dacht ik in eerste instantie ook. Demons, Don't Swallow en Sea of Love zijn inderdaad meer van hetzelfde. De overige nummers klinken toch net weer wat anders dan wat ik eerder gehoord heb. De rustige nummers bevallen mij op dit album zelfs beter dan op Boxer, waar ik ze soms teveel vind voortkabbelen.

Plaat blijft maar groeien! Nog meer mensen die bij ''heavenfaced" steeds denken dat "gospel" van Boxer begint?

Bij mij blijft die ook groeien namelijk. Zojuist voor de 6e keer beluisterd en kan niet anders dan verhogen naar de volle 5 sterren. Elk nummer raakt me, dat komt vooral door de weergaloze lyrics. Tekstueel is dit denk ik wel het sterkste album van The National. En de manier waarop Matt Berninger deze brengt, zorgt ervoor dat ze onder de huid gaan zitten. Soms loop ik door het huis en dan moet ik opeens aan die geweldige one-liners denken, weet niet waardoor maar toch gebeurd het.

De nummers zitten soms best complex en soms super simpel in elkaar wat ik ook wel mooi vind. Hoe je met simpele instrumentatie toch een prachtig nummers kan maken, kunnen ze als de beste, Slipped is zo'n voorbeeld. Of ik deze beter ga vinden dan High Violet weet ik nog niet, tijd zal het leren. Volgende week maar eens aanschaffen die handel!

Totaal niet (op de eerste aanslag na), ik vind Gospel ook van een veel, veel hoger niveau.

Ik schreef ook begint(!), dus inderdaad de eerste aanslag.

Enkel pas 3 nummers geluisterd van dit album maar klinkt veelbelovend!

Grappig, bij de recente stemmen 9 keer een stemwijziging. Iedere keer een stemverhoging.

Tekenend voor The National. Ik ben ook Boxer meer gaan waarderen door dit album. Plots een van mijn favoriete platen geworden.

Boxer is een van mijn favoriete albums, toen presteerde The National het met High Violet om daar gevaarlijk dicht bij in de buurt te komen en ook dit is weer zo'n heerlijke veelbelovende plaat. Net als bij de twee voorgangers blijft deze direct hangen.

The National, ik kwam er mee in aanraking een jaar of 3 geleden.
Ik kreeg een compilatie cd van iemand waar All The Wine op stond.
Sindsdien verkkocht aan deze band.

Nu is er eindelijk dan een opvolger van High Violet.
Ruim een week geleden dit album voor de eerste keer beluisterd maar werd er niet van omver geblazen.
Vele luisterbeurten verder ben ik van mening dat ze het weer geflikt hebben.
The National klinkt voor mij altijd deprimerend maar toch hoopvol.
Geen idee hoe ik daar bij kom, het is een gevoel.

De prijsnummers op Trouble Will Find Me vind ik:
Heavenfacess, Demons, Fireproof en Had To Find, maar de absolute topper van dit schijfje vind ik toch Pink Rabbits.
Wat mij betreft een van de mooiste nummers van de afgelopen jaren.

Er staan ook nummers op die ik de eerste paar luisterbeurten maar saai vond. Onder andere Graceless, I Need My Girl en Slipped. Echter ook nu weten die me te overtuigen.

Ik begi voorzichtig met 4 sterren maar zal waarchijnlijk later nog wel hoger gaan uitvallen.

Pink Rabbits is nu al mijn favoriete nummer van The National. Veegt echt alles van The Boxer en High Violet van tafel. Melancholie met de hoofdletter M.

Misschien heeft dit album wel het element wat ik vaak bij de band mis. En ik heb nooit geweten wat.

Wat een hoog gemiddelde zeg. Op rate your music scoort dit album beduidend lager, namelijk 3,69. Wel een score waar ik meer mee uit de voeten kan. Ik mis namelijk de onderhuidse spanning van voorgaand werk. Na 4 luisterbeurten blijft dit langs me heen glijden. Voel ook totaal geen behoefte dit vaker te luisteren. Bij HV duurde het echter ook even voordat het kwartje viel, dus wie weet komt het nog.

Zal ongetwijfeld wel komen. Had het zelfde probleem. Maar toch is het goed gekomen.

En met zijn 3.70 is het op Kurt Vile (3.71) na de hoogst scorende high profile release in 2013 op RYM. Vergelijk het maar eens met de scores voor Deerhunter, Vampire Weekend of Daft Punk op die site, allemaal gehypte albums die deze maand uitkwamen.
Om maar te zeggen, RYM is vooral leuk om te vergelijken met dingen die min of meer op hetzelfde tijdstip zijn uitgekomen. Beetje teveel haatstemmers de laatste tijd waardoor behalve obscure metal niks meer boven de 3.75 uitkomt.

Ik begin hem steeds minder te waarderen eigenlijk. Beetje hetzelfde als ik met HV had, het nieuwe is er vanaf. Ik denk dat ik de rauwere emoties en heerlijke melodieën van Boxer en Alligator mis.