The National - Trouble Will Find Me (2013)

Volgens mij ben ik hier een van de weinigen die maar moeilijk in de nieuwe plaat komt. Er staat een hoop moois op, maar als geheel klinkt het zo aan elkaar geplakt. Het album komt een beetje stuurloos op mij over. Ik kan het maar moeilijk in woorden brengen. Veel nummers hebben goede momenten, maar kunnen me niet over de gehele lengte boeien. Regelmatig begint een nummer erg mooi, maar gaat het daarna een richting in die me minder bevalt (Sea of Love, This is the Last Time). Het album grijpt duidelijk terug naar ouder werk, met Alligator en Sad Songs invloeden. Die platen waren ook mooi, maar incompleet voor mijn gevoel. Dat heb ik nu weer. Misschien doet de tijd nog wonderen, maar voorlopig moet ik toch wat lager inzetten voor Trouble Will Find Me.

Eerste paar nummers gehoord op youtube en ondank dat het veel van hetzelfde is weet dit mij meteen weer te pakken. Melancholie op zijn best. De artwork die ik tot nog toe heb gezien is ook al schitterend. Leuke clip waar ze in een kleine ruimte autistisch aan het doen zijn met een microfoon aan een draad die in de lucht bungelt en een ventje dat op de voorgrond luchtgitaar speelt. Ook de hoes is van een ongekende schoonheid. Ik denk dat ik nog nooit zo'n intrigerende hoes heb gezien. Door de spiegel wordt je aangekeken door één oog vanuit een compleet absurde houding. Aan de ene kant duister (ze lijkt gevangen), aan de andere kant wekt het nieuwsgierigheid op. Hoe ziet deze vrouw er in geheel uit? Een absurd plaatje iig. Het lijkt ook alsof ze met een halve blik smeekt om bevrijd te worden.
Ik weet niet hoe de plaat in zijn geheel is, maar ik verwacht een hoop luisterplezier de komende tijd.

Daar zou ik misschien nog een minuutje over na moeten denken, maar dat nummer zit er inderdaad wel erg dicht tegenaan

Met Trouble Will Find Me vervolledigt The National een indrukwekkend drieluik waaraan maar weinig populaire bands zich kunnen meten. Ze geven de luisteraar meer van hetzelfde, oersimpele strofe/refreins met op het eind een simpele verschuiving van akkoorden, maar omdat ze deze techniek zo geperfectioneerd hebben wordt je als luisteraar naar binnen gezogen, om pas na 55 minuten weer vrijgelaten te worden.

Stuk voor stuk brengen ze nummers die op hun hoog niveau zijn, met het typische The National-sfeertje van een tristesse die je aan het begin van de nacht overvalt na enkele glazen goedkope alcohol op een werkdag. Hun muziek draait natuurlijk helemaal rond de zang Matt Berninger, die met zijn brommende bariton en rake one-liners (elk nummer heeft er minstens één) er steevast in slaagt om dat gevoel van mid-life crisis op te roepen bij de luisteraar. Hij is de kapitein van een schip dat hopeloos verloren probeert om mistige wateren te doorkruisen, hij wijst op alle gemiste kansen en what if's die je het liefst zo snel mogelijk weer wilt vergeten. En toch greep je er steeds naar weer, omdat het vertrouwde gevoel van de nostalgische teleurstelling toch te verkiezen valt boven de angst voor wat de toekomst zou kunnen brengen.

Meerdere keren luisteren geeft de fijne instrumentale details weer die ze her en der verstoppen, zoals hoe de muziek af en toe een extra tijd opeist om de climax nog even langer op te sparen (I Should Live In Salt, waarvan de titel verwijst naar het verhaal van Lot en Salem & Gomorra). Muzikaal is The National misschien niet vergaand, maar ze verstaan hun vak wel. Ook Demons (dat in 7/4 is) is een nummer met een onopvallend tegendraads ritme. Het album sluit wat betreft de muziek trouwens dichter aan bij Boxer dan High Violet, omdat het er allemaal net iets ingetogener aan toe gaat.

De enige nummers die wat te licht uitvallen zijn Fireproof, Slipped en afsluiter Hard to Find, die de nodige punch ontbreken om een indruk na te laten.
Hoogtepunt is de triade Heavenfaced (het nummer dat U2 al 20 jaar probeert te maken), This is the Last Time (moge Matt zijn leven altijd een puinhoop blijven waarvan wij de vruchten plukken!) en Graceless (een best-off van Joy Division in één nummer samengebald, met betere zang). Een dik verdiende 4,5*

Uiteraard verschillen smaken maar Fireproof behoort imo wel echt tot de betere nummers van deze plaat. Voor de rest een mooie review.

Heb het nieuwe album van The National nu een paar keer beluisterd.
De eerste twee nummers bevatten nog de laatste stuiptrekkingen van High Violet.
Waarna de The National weer terugkeert naar intieme songs met Sea of Love en Graceless als uitzondering.
Ik mis echt de scherpe, rauwe randjes op dit album. Deze zijn er door de heren vakkundig afgeslepen.

Had het niet beter kunnen zeggen. Meer van hetzelfde, maar toch zo geweldig gedaan dat het beklijft.

This Is the Last Time

Trouble Will Find Me blijft alsmaar beter worden, wat een geweldige plaat is dit weer. Met afstand het beste album dat ik gehoord heb dit jaar.

ik kan echt nog niets met de plaat dan het maar met zelfs een klein beetje tegenzin luisteren.

4,33 na bijna 200 stemmen. Wat zijn we weer lekker aan het overdrijven met z'n allen.

Waarom? Het gemiddelde zal uiteindelijk wel dalen naar dezelfde gemiddeldes als High Violet en Boxer. En van alle berichten hier is toch wel op te maken dat het overgrote deel vindt dat het weer net zo een sterke plaat als High Violet, Boxer en Alligator is en daarmee al de 4de voltreffer op rij!
Toch wel zo ongeveer de beste actieve band die nu op aarde rondloopt en nee, ik vind dat niet overdreven.

Dit komt denk ik doordat dit album je direct te pakken heeft. Ik heb altijd was moeite met The National. Op wat super nummers na luister ik nooit een heel album (zou ik toch maar weer eens moeten proberen). Met dit album heb ik dat totaal niet. Deze klapt direct in als een bom! Beste wat ik dit jaar heb gehoord. Misschien is deze iets toegankelijker ofzo...

ik heb dus precies het tegenovergestelde, ik heb het altijd al wel met the national, maar bij dit album snap ik er echt nog niets van. juist bij deze. alles is zo niet aantrekkelijk, natuurlijk hoor ik de klasse wel van het spel van de muzikanten en matt's zang, maar de nummers dringen maar niet door, het betekend nog niets voor mij, behalve het knagende gevoel dat het nog niets voor mij betekend. misschien morgen.

Domste quote vandaag

Maar ik neem aan dat Paalhaas een beetje aan het stangen is

(shift) JEZUS, HUMILIATION EN PINK RABBITS RAAKTEN MIJ INEENS.

Het gemiddelde bewijst dat de band niet teleurstelt. Genoeg voorbeelden de laatste jaren op te noemen waarbij er sprake was van hoge verwachtingen en keiharde teleurstellingen. Na het horen van het tegenvallende Demons had ik zo'n geweldig album echt niet verwacht.

Ben het wel met je eens. Dit is een waanzinnig gemiddelde.
Binnenkort in de Top10 van de MuMe Top 250 te verwachten ?

welke top 10 ?
Deze wordt nog even (een paar jaar) wachten hoor http://www.musicmeter.nl/list/

Op MuMe gaat het niet om het gemiddelde voor de top250 maar hoeveel mensen 'm op nr.1 in hun top10 hebben gezet.

Sea of Love

Hoezo, vind Scaruffi dit niet zo'n goed album dan?

Inderdaad, als de singles maatgevend zijn, dan snap ik het enthousiasme ook niet echt. Maar goed, ik zie dat o.a. smaakverwanten GrafGantz, Dwejkk_, Cygnus en Starsailor 3,5* hebben gestemd, daar hecht ik meer waarde aan dan aan het gemiddelde.

Volkomen terecht dat gemiddelde. Laat ik ook niet merken dat het gaat dalen!

Abbey Road heeft wel nog een hoger gemiddelde en dat na 1700 stemmen of zoiets ... ik wil deze groepen niet vergelijken, maar de liedjes apart van abbey road zijn nu ook niet zo goed.

ik vind het voorlopig ook wel een overdreven score, voor hun 2de minste album (voorlopig toch).

De daling is al ingezet. Na de roze bril stemmen van het eerste uur worden er nu wat meer realistische stemmen gegeven.

Na zowat in een week tijd te hebben beluisterd, geef ik het nu een 3.5. Er zitten wel een aantal sterke nummers bij, maar ook een aantal zwakke. Voor nu ben ik dan ook nog niet bijster positief over dit album. De haat/liefde-verhouding die ik met "sea of love" heb vind ik veelzeggend.

Dat is natuurlijk altijd het geval sierra. Had niet anders verwacht. Wel is het opmerkelijk dat The National het weer voor elkaar krijgen een album te maken met behoorlijk wat pareltjes.
Het is daarom niet zo gek dat er hoog wordt ingezet na de eerste luisterbeurten.

Er zijn maar een paar bands die dit voor elkaar krijgen waaronder Radiohead b.v.

Dezelfde opmerkingen zag je in het begin ook bij High Violet die nog steeds een erg hoog gemiddelde heeft.
Of deze plaat beter is moet nog blijken maar hij zit er verdomd dicht bij.

High Violet vond ik drie keer niks maar deze Trouble Will Find Me klinkt wel aardig eigenlijk. Prima achtergrondmuziek.

The National is ook zo totaal allesbehalve achtergrondmuziek maar OK.