The National - Trouble Will Find Me (2013)

Trouble will find me.
Ik vind het een werkelijk een prachtige en waardige opvolger voor Boxer en High violet. Persoonlijk denk ik dat ik meer neig naar High violet. MAar dat komt puur vanwege het feit dat de drums daar een prominentere plek hebben en steviger klinken. Ik houd daar erg van.

Desalniettemin weet ik nu al dat hun nieuwste plaat zeer regelmatig opgezet zal worden door mij.

Prachtige. Voor nu, twijfel tussen 4 en 4,5 ster.

Vandaag bezorgt de post (als het goed is) deze vers op de deurmat. Naar al het positieve wat ik al heb gelezen kan het haast niet tegenvallen!

Kijk, zo ziet het er dus uit als je je hoofd door raampje van de NS kaartverkoop steekt.

Zelden mijn geduld zo getest als door met dit album te wachten tot het op Spotify verschijnt. Staat het er potverdikkie nog steeds niet op!

Haha, same here

Hij staat wel volledig op Grooveshark

Grooveshark - Free Music Streaming, Online Music

Album al een kleine week in mijn bezit en luister bij sommige nummers nogsteeds met de mond open...

Een nette 8.4 van Pitchfork.

Klik

Jaja cijfers zeggen niets maar ik denk dat ze het album prima op waarde hebben geschat.

"Bona Drag was still on".
Ben benieuwd hoeveel National-fans die zin zullen vatten.
Mooi album weer!

Al vijf pareltjes van albums hebben The National ons geleverd, het was wachten op een eerste ontgoocheling. Maar vanaf de eerste noten van hun zesde plaat Trouble Will Find me weten we al , het zal niet deze plaat zijn. The National heeft een patent op songs die de gevoelige snaar raken, zelfs met een soms duister kantje. Dat is ook op Trouble will find me het geval. De meest toegankelijke muziek brengen ze niet, maar ze doen het al jaren op zo een manier dat we er niet kunnen aan voorbij gaan. Of ze nu spelen op grote festivals of in kleine zalen, overal pakken ze het publiek moeiteloos in. Ook op Trouble Will Find me worden alle emoties van je lichaam en ziel tot het uiterste aangesproken.

lees meer :
The National - Trouble Will Find Me - Snoozecontrol.be

Eerlijk is eerlijk, met alle platen vóór The Boxer heb ik persoonlijk niet zoveel. Maar het bombastische HIgh Violet en het beklemmende Boxer heb ik des te meer. De heren gaven aan dat het opnemen van Trouble Will Find me in tegenstelling tot de vorige twee platen vrij gemakkelijk / ontspannen is verlopen. Ik vind dat je dat (in vergelijking met de eerder genoemde platen) kunt horen. Het ademt wat meer. Dit album is voor mijn gevoel minder een groei plaat de dan vorige twee, waar ik persoonlijk wat meer mijn best voor moest doen. Maar dat maakt de plaat niet minder intressant.

Ik denk dat dat komt omdat de songstructuren op dit album relatief simpel zijn. Verdieping wordt aangebracht door middel van de soms licht veranderende ritmes / soms complexe ritmes die er voor zorgen dat het album voor mij gevoel intressant blijft. En misschien wel steeds interessanter wordt naarmate je er vaker naar luistert. Volgen jullie mij nog? Het is allemaal niet nieuw wat ik hoor. Het komt op mij over als het perfectioneren van een sound met de altijd herkenbare stem van de zanger. Maar dan met het verschil dat het allemaal net wat minder beklemmend aanvoelt.

Het laatste punt wat ik wil maken dat zijn de teksten op dit album. Ze lijken met zorg gekozen. Vrolijk wordt het nooit, thema's als de dood, verlangen en de problemen die liefde met zich mee kunnen brengen worden niet geschuwd. Het is een beetje muziek voor treurige mensen heb ik ergens gelezen. Ik weet niet of dat zo is. Maar de stem in combinatie met de teksten staan borg voor een gezonde portie melancholie. Wat ik knap vind is dat ieder nummer wel een onleliner lijkt te bevatten. Zomaar wat teksten die mij in positieve zin zijn opgevallen.

This is the last time – Baby you give me pain and tears / baby you left me sad and high

Pink rabbits – You didn’t see me I was falling apart / I was a television version of a person with a broken heart.

Don’t swallow the cab – I only have two emotions / careful fear and dead devotion / I can’t get the balance right.

Fireproof – You keep a lot of secrets / and I keep none / wish I could go back / and keep some

I need my girl – Davy says that I look taller, but I can’t get my head aroud, I keep feeling smaller and smaller.

Veel bands komen niet weg met een herhalingsoefening (naar mijn smaak dan...). Maar al te vaak wordt een trucje toegepast en dat keert 200 keer terug om de fans te plezieren. Maar eigenlijk doet de The National nu al 3 platen lang ongeveer hetzelfde. Maar misschien is dat juist wat de band zo goed maakt: herhalen zonder dat het verveelt. En stiekem heeft elk nummer zijn eigen 'smaak', kleur en smoel. Heel subtiel. Knap werk weer van een van de beste bands van dit moment.

En ow ja, onze John Lennon look-alike op de drums is echt idioot goed.

Het is verschrikkelijk! Wat een misère.

Fireproof

Na twee berichten al een zuurpruim. Welkom op MusicMeter!
Verder ook nog een mening over deze plaat?

Nee, dat lijkt mij ook niet zo verstandig..

Ik riep in het begin dat deze niet ging tippen aan High Violet maar daar moet ik toch op terugkomen. Deze is als geheel misschien nog wel beter. I Need My Girl en Sipped horen wat mij betreft bij de allerbeste nummers van The National.

Ik denk dat hij het gewoon vreselijk ambetant vindt dat het nog niet op Spotify staat. Allicht nog geen mening over de plaat dan.

Hij heeft de nog niet ontdekt denk ik

Goed mogelijk

Soit, ik heb het album vanochtend in de bus gevonden en wat was/ben ik daar ongelooflijk blij mee. Benieuwd of het voor mij ook (weer) een voltreffer zal worden. Ik ga hem alleszins de komende dagen aan belachelijk veel luisterbeurten onderwerpen!

Ik deel je ! Net van vrouwlief gehoord dat ook bij mij thuis deze is afgeleverd per koerier
De platenspeler loopt vast warm!

Is deze misschien beter dan high violet? Dit album is nog sferischer. Wellicht slechts gebaseerd op het enthousiasme van de eerste paar keren draaien van deze plaat. En dit jaar de kaarten voor hmh wél bemachtigen

Tut tut. Ik had het over de tergende pijn die ik voel omdat deze plaat nog niet op spotify te vinden is.

Bovendien zou je best mogen melden dat je het verschrikkelijk vond, als dat het geval zou zijn. Ik zou dan vragen waarom. Maar ik begrijp dat ook jullie zitten te wachten op de LP, net als users bij Daft Punk.

vandaag binnen gekregen. Man man wat een ontzettend goed album. High Violet vond ik al een parel maar vind deze nog beter. Ben blij dat hun gewoon verder zijn gegaan waar ze goed in zijn mooie donkere nummers maken met de mooie stem van Matt. Je kan horen dat er een soort last van hun schouders af zijn en dat ze zich niet meer hoeven te bewijzen na het succes van High violet alles is net even wat luchtiger wat de plaat erg goed doet.

De vorige albums werden - aanhanger van het eerste uur dat ik ben - verslonden, grijsgedraaid en gekoesterd. The National heeft de unieke gave om somberheid, weemoed en nostalgie in perfect gepolijste popsongs te steken, en dat lijken ze nu ook weer met verve gedaan te hebben.

Maar, wat ik sinds High Violet mis, is een uitbarsting zoals we die vroeger wel eens terug vonden onder de vorm van Mr. November of Slipping Husband. Dreunende drums zoals in Mistaken for Strangers of Squalor Victoria. Experimenteel minimalisme van 29 years...

Trouble will find me borduurt verder op het succes van High Violet, kleurt mooi binnen de lijntjes, en huisvest ongetwijfeld enkele grijsdraaiers en blijvers. Maar heren, volgende keer, voorzie nog eens een woedeuitbarsting ofzo... De context van de nummers leent zich ertoe.

Jeetje, je zult The national maar via dit nieuwe album leren kennen, om er vervolgens achter te komen dat de voorgaande drie albums ook met gemak een score hebben van 4+ met honderden stemmen. Iets met bomen en bos.

Sja, ach, gewoon rustig terug in de tijd gaan met die albums. Ben ik eigenlijk best jaloers op, die mensen.

Ongeveer net zo goed als hun vorige, al vond ik die een stuk gevarieerder klinken.
Deze is net te rustig, waardoor het in eerste instantie net lijkt alsof de nummers erg veel op elkaar lijken; echter bij meerdere luisterbeurten hoor je dat dit dus niet het geval is.

Helemaal mee eens. Hopelijk wordt de zang op de volgende cd een stuk gevarieerder, want ik ben het een beetje moe om steeds weer naar een zanger te luisteren die bijna te lui is om zijn mond open te doen.

Tja, de zang. Volgens mijn vrouw heeft hij één van de mooiste stemmen uit de popmuziek, terwijl diezelfde zang mij altijd na een nummer of zes de keel uit gaat hangen.