The National - Trouble Will Find Me (2013)

Er zijn welgeteld 2 albums na 2010 uitgebracht met meer dan 50 stemmen op deze site die hoger scoren: High Violet (onterecht mijns insziens) en Beach Boys the Smile Sessions, wat dan nog een uitgave was van nummers die uit de 60s dateerden.

Dit bedoel ik dus met opmerkingen die nergens op slaan. Dat je het om één of andere reden niet goed vindt tot daaraan toe maar probeer dan eens niet terug te vallen op vergezochte drogargumenten want dan kom je over als iemand die dit album wil afschieten enkel en alleen omdat het behoorlijk positief onthaald wordt. Het is dat dat stoort, niet het feite dat er kritiek is an sich.

Ach Morinfen, een gemiddelde is toch een gemiddelde? Maakt het uit.

Ook even wat kritiek: de eerste drie nummers vind ik inmiddels wat minder sterk, het laatste nummer vond ik altijd al wat minder. Hoewel er ook voldoende 'pit' en versnellingen in de plaat zit(ten), kan het geheel soms wat te sloom zijn (afhankelijk van mijn stemming). Door dit alles zou de plaat naar 4,0* kunnen zakken, maar (voorlopig) vind ik de meeste songs nog veel te mooi.

Voor verdere ook positieve info: klik op meningen (sta ik ook bij).

Mij maakt het weinig uit hoor. Wat mij betreft is Alligator nog altijd hun beste plaat en dat staat op MuMe "maar" op 4.07. Maar sommige mensen willen dit blijkbaar als argument in de strijd gooien om één of ander vreemd punt te maken over de kwaliteit van deze plaat.

Ik schiet dit album niet af. Ik vind dit ook een goed album. Daarom geef ik het ook 4 sterren. Ik vind dit album alleen geen 5 sterren waard om redenen die ik al eerder heb aangegeven. Dat jij dit drogredenen noemt vind ik prima. Ik hoop dat veel mensen waaronder mezelf nog lang van dit album mogen genieten. Maar kreten als klassieker ed. vind ik gewoon ridicuul.

Zelf zou ik het woord "klassieker" sowieso nooit in de mond nemen voor een album dat nog geen 3 weken oud is. Zoiets kan je pas ten vroegste na een aantal jaar beoordelen. Maar uiteindelijk is dat ook niet meer dan een misschien wat overdreven uiting van enthousiasme van een aantal mensen en het is een beetje jammer dat je daar dan per se zo cynisch over moet doen.

hé guys, friendly fire! Jullie schieten op eigen volk. We zijn het eens hoor, over de kwaliteit van dit album en van the national. Geen discussie daarover, ik dacht trouwens dat ik mijn adoratie voor hen niet onder stoelen of banken had gestoken. Feit dat dit album me minder ligt dan anderen - om eerder aangegeven redenen - is niet meer dan persoonlijke smaak, en heeft niets te maken met zomaar even met vergezochte drogargumenten en voor het plezier tegen de stroom inroeien.

ik wil niet moeilijk doen, maar soms denkt een mens dat zulke mensen express tegendraads doen omdat dat album hun doorbraak was. je weet wel, alternatief doen;) maar goed, dat zou nogal kortzichtig van mezelf zijn. 't is alleen moeilijk om begrijpen. ik zie echt niet waarom 'high violet' toegankelijker zou zijn. ik vind die 3 nummers die ik al ken gewoon nogal matig, bijna saai en die warmte missen die 'high violet' zou kenmerkte.

bloodbuzz ohio radiovriendelijk? i don't think so, the national is misschien wel doorgebroken maar heeft tot op heden nog nooit een (grote) radiohit te pakken gehad.

Bloodbuzz Ohio heeft wel degelijk redelijk wat airplay gehad hier in België. Niet dat daar inherent iets mis mee is (Bloodbuzz Ohio vind ik zelf één van de betere nummers op High Violet) maar op Studio Brussel was het zelfs het op één na meest gedraaide nummer van 2010.

En voor de rest zal ik een post van mij uit de HV topic hier kopiëren: het wel heel erg voorspelbaar evoluerende en nodeloos gerokken Runaway doet me b.v. niet zoveel meer, net zoals de geforceerde epiek in England. Ook Matt Berningers teksten vallen voor zijn doen bijwijlen wat licht uit op High Violet, teveel steunend op het herhalen van een aantal makkelijk herkenbare catch frases (it takes an ocean not to break!) die helaas vrij abstract, generiek en daardoor nogal inhoudsloos overkomen. Ben ook niet volledig overtuigd van een aantal productionele beslissingen, de ornamenterende instrumentatie is op High Violet wel heel erg constant front en center - ik vind de gelaagdere aanpak op TWFM meer aanspreken. Denk dat High Violet in the end misschien The Nationals beste instapalbum is maar daarom ook degene die op langere termijn de minste impact heeft.

Correctie: twee na meest gedraaide plaat.

Ik kijk er wel van op. Op de tijden dat ik luisterde werd ik altijd doodgegooid met dubstep (en logischerwijs stopte ik met luisteren).

Juist ja, blijkbaar had ik topact Swedish House Maffia over het hoofd gezien.
Tjah, ik stem er ook nog zelden bewust op af. Het is net iets vaak zoeken naar de parels tussen de stampende EDM-dubstep hybrids en ADHD-kwebbelende narcistische DJs door. Maar Bloodbuzz Ohio kreeg wel degelijk heel wat airplay, wat trouwens voor één keer volkomen terecht was.

Omdat het mij zo verbaasde moest ik het gewoon even opzoeken. Ik zou ook nog wel van alles over Stubru willen zeggen, maar daar is deze plek niet voor bedoeld. Bloodbuzz Ohio is overigens een fantastisch nummer dat tevens geschikt is voor de radio.

Deze plaat groeit in mijn beleving keihard! Op weg om een van mijn favorieten van 2013 te worden

The National bevestigt maar weer is waarom dit mijn favoriete band is vanaf de jaren 2000. De 100% score van 5-sterren wordt nog niet gehaald, maar ook dit album is weer op weg. Ongelofelijk zo stabiel als deze band is. Ze doen eigenlijk altijd hetzelfde, maar het weet telkens weer volledig onder de huid te kruipen. Heavenfaced, Humilliation en Pink Rabbits zijn drie tracks die behoren tot hun beste werk.

4,5*

You didn't see me, I was falling apart. I Was a white girl in a crowd of white girls in the park.

Voor de eerste keer het album in zijn geheel beluisterd en zoals verwacht vind ik het nu wel redelijk goed, maar zal het nog wel wat luisterbeurten nodig hebben om door te groeien qua niveau. Ik vind het wel een algemene sound hebben die ik nog niet bij de vorige albums heb gehoord, dit album klinkt erg lichtvoetig, waarbij het voor mij bij de vorige albums net zwaarder klonk.

Daar is deze zeurkous weer..... - met meer waardering voor dit album, omdat..... het niet thuis hoort in de categorie rock, maar: in die van de pop(ulaire)-muziek. En inderdaad ik ben geen hele grote fan van popmuziek, maar nu durf ik te erkennen dat The National met dit album thuishoort in de hoogste regionen van de moderne popmuziek (van de laatste jaren). Eigenlijk wil ik hun muziek categoriseren in een speciaal door hen gecreerd genre: art-pop. Nee, geen art-rock; want het is GEEN rock........

Stem zanger blijft op veel nummers echter zeurderig doorklinken - jammer, want dat hoor/lees ik vaker -; en dat doet (moet ik toegeven) afbreuk aan het muzikale, geraffineerde samenspel. Solo's zouden voor mij wat extra nog toevoegen aan deze cd. Ik ben gegroeid naar 3 sterren!! Komt vooral op het conto van cd-nrs 1,2 en 5.

'rock: (de; m) 1luid tot zeer luid gespeelde popmuziek, met zanger en band' Dit staat in de Dikke v Dale, dus of het nu rockmuziek of popmuziek is laat ik in t midden.
Het "zeurderige" zingen (of half mompelen) is juist een beetje het handelsmerk van The National, dus ja als je daar niet van houd, is deze band waarschijnlijk niet wat voor je.
Persoonlijk vind ik dat juist 1 van de pluspunten van The National.

(sorry hoor...)

Een nieuw record. Jezelf twee keer belachelijk maken in een kwartier op Musicmeter. Van harte gefeliciteerd!

Compliment? The National ' de velvet underground of the 21st century' . Met een mannelijke Tucker op drums......

Compliment? The National ' de velvet underground of the 21st century' . Met een mannelijke Tucker op drums......

Het steeds maar polariseren van genre's en dingen in een hokje plaatsen zijn duidelijk jou ding.

Ik mag hopen dat dit je niet serieus meent.

Nee, natuurlijk niet zere neus;- als the national een vergelijkende eer toekomt is het veelal de combi paolo conte/leonard cohen/lou ''berlin'' reed; een betere eer kan ik niet bedenken - een beetje meer tongue-in-cheek zou welkom zijn op mume.

Volgens toonaangevendste muziekblad OOR is en blijft The National - Trouble Will F(uck)ind Me 200% onder POP-muziek; misschien zou je van mij nu eerder verwachten de volgende steek (onder water?) : PO(E)P-muziek. Maar ach nee, valt heel erg mee: nrs 1 t/m 6 van TWFM zijn nu ook bij mij geland..... 7 t/m 13 zijn nog steeds te veel gelijkend en eentonig...... misschien zit het beste kruit dus in songs 1-6 en die van het minder sterke kruit in de tweede helft. Smile, smile.

Paole Conte/Leonard Cohen/Lou "Berlin" Reed? Ik denk dat je erg eenzaam staat met die vergelijking. Ik snap ook niet waarom je zo graag een band in een hokje plaatst. Ga gewoon lekker van de muziek genieten. Hopelijk vallen nummers 7 tm 9 snel bij je, want die zijn gewoon prachtig.

Nadat ik eerst mijn stem had verlaagd naar een 4, heb ik 'm nu weer teruggezet op 4,5. De eerste 5 zijn op hun plaats gevallen. Mis toch de dynamiek aan het eind een beetje.

Bij The National zie ik eerder bands als R.E.M. als inspiratiebron. Maar The National heeft echt iets herkenbaars waardoor je iedere keer als je ze hoort zonder te weten wie het is zegt: Dat is The National. Ze steken er tussen uit.

Eerlijk gezegd vind ik de vergelijking met Paolo Conte zo gek nog niet.
R.E.M. hoor ik helemaal niet in.

Maar ik ben ook geen grote liefhebber van The National.

Ook ik ben geen liefhebber, en verbaas me weer over alle positieve reacties.
Alle muziekliefhebbers in mijn omgeving vinden deze super. Op deze site zie ik een absurd hoog gemiddelde en de gastlijst (met o.m. Sufjan Stevens) oogt indrukwekkend.

Maar waar anderen subtilteit horen, hoor ik saaiheid. Geen aanstekelijke melodieën maar gekunsteldheid. De lyrics zijn die van een zelfgetormenteerde poseur waar ik het geen 5 minuten bij zou kunnen uithouden. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik hem niet geloof...

Dan heb je The National niet echt begrepen denk ik. En als je geen (aanstekelijke) melodieen hoort dan ....... Nou jah. Laat ook maar.
Ik moet me er maar bij neerleggen dat dit niet voor iedereen is weggelegt.

Hij zal een andere smaak hebben, kan toch?! Ik begrijp eerlijk gezegd ook niet het absurd hoge gemiddelde van dit album. Zoals ik al eerder schreef, weiinig nieuws onder de zon en drie jaar over gedaan.Mijn beoordeling is eigenlijk aan de te hoge kant. 3,5 ster komt eigenlijk beter in de richting.

Tja, ik heb het album een paar keer in de auto gedraaid maar ik snap het enthousiasme niet helemaal. Beetje saaitjes. Niet slecht hoor maar om er zo lyrisch over te doen. Mwah