The National - Trouble Will Find Me (2013)

Ik mis een beetje een klik met dit album. Natuurlijk staat dit album weer vol met goede nummers en zijn slechte nummers niet aan te wijzen. Toch weet het me ook niet heel erg te boeien. Misschien heeft dit echter meer met mezelf dan met Trouble Will Find Me. Na de vorige vier albums (ken enkel het debuut niet) is de spanning er een beetje van af. Ik denk dat als dit mijn eerste of tweede kennismaking met The National was, ik wel een halve of misschien zelfs een hele ster hoger uit zou komen. Nu heb ik toch een beetje het gevoel dat ik het allemaal al gehoord heb. Oerdegelijke plaat, maar nergens meer dan dat. 3,5*

Zeg, IllumSphere: voortaan wel mijn review lezen!

Mijn opinie betreffende dit album fluctueerde nogal de afgelopen maand. Gelukkig heb ik wat stabiliteit gevonden omtrent mijn mening en de conclusie is dat het wederom een prachtig stukje muziek is. Desalniettemin is de belevenis niet bij iedere luisterbeurt even intiem, en het zijn dan vaak dezelfde nummers die niet binnenkomen, ik noem een ''Hard to Find'', ''I Should Live in Salt'' en tot voor kort ''Pink Rabbits''. Er zijn ook nummers die het iedere luisterbeurt weer goed doen en laat ik die dan net als favoriet hebben geduid. Het fabelachtige "Don't Swallow the Cap'' met zijn bedwelmende teneur en serieuze lyrics brengt mij iedere keer weer in vervoering. Ook Slipped weet mij veelvuldig te bekoren, waar de melancholiek heerst aan het begin van het nummer wordt er later subtiel overgestapt op een verlichtende sound, heel mooi! Dan is daar Humiliation waarvan de live uitvoering eind 2012 op het internet verscheen en dat klonk erg veelbelovend. Nou had ik aanvankelijk een beetje moeite met de studioversie die ik ietwat tam vond klinken, maar die is dan wel tot in detail geperfectioneerd, heerlijk. Fireproof en Demons zijn in mijn optiek ook net wat spannender en onvergankelijker dan de rest. Dit onderscheid maakt dat ik Trouble Will Find Me nog niet de volle mep toeken, maar wie weet gaat dat nog gebeuren.

Goed en lekker dat is mijn mening over dit album, over de linie is het wat minder dan zijn voorganger High Violet, ook zo'n sterke single als Bloodbuzz Ohio ontbreekt hier.
Ik vind dit trouwens wel een typisch album voor in een zaal, niet op de grote festival weides omdat de sfeer van dit album meer geschikt is voor kleinere zalen. Al is de band dat stadium helaas al voorbij. Dit album in paradiso dat zou wat zijn , zoals Elbow het al eerder deed.

Voor de festivals is dit album te intiem. Graceless is mijn prijsnummer op deze plaat,die denk ik nog sterker wordt.

Sfeer is voor mij HET sleutelwoord van Trouble Will Find Me. Deels gedragen door de stem van Matt Berninger en deels door de muzikanten waarvan ik Bryan Devendorf een van de beste drummers van dit moment vind.

Je kan ze zien in de HMH. Dat is weliswaar geen Paradiso, maar omdat het in de breedte gebouwd is en een goed geluid heeft, toch een heel aardige zaal om ze te zien. Er zijn nog kaarten.

Weet iemand wie de dame is die op o.a. Don't Swallow the Cap en This is The Last Time meezingt?

This is the Last Time is naar mijn weten Sharon Van Etten.

gebaseerd op ondermeer:

FUCK YEAH! THE NATIONAL - fuckyeahthenational.tumblr.com

Denk niet dat dat volledig juist is, las alleszins een paar weken terug in een interview dat Don't Swallow the Cap Nona Marie Invie was en dat Annie "St Vincent" Clark backing vocals deed op Humiliation. Sharon van Etten is alleszins ergens op dit album maar geen idee of het op This is the Last Time is.

Dit raakt mij ook niet echt, goed en mooi gedaan, degelijk werk, maar de vervoering die mij echt over de streep trekt blijft uit. Soms denk ik, jongens ga nou eens echt goed los!

Vervelende inkakplaat. 0 nummers die voor mij hetzelfde doen als een willekeurig nummer van High Violet.

Enkel al 3 singles gehoord en dat valt me toch wat tegen. Zoals hier boven staat: degelijk werk maar vervoering blijft uit. High Violet is voor mij dan ook een absolute klassieker. Tevens mijn échte kennismaking met de band. Vrees dat dit alleen maar minder kan zijn voor mij. We zullen zien.

Tjah, High Violet is wat toegankelijker dan de rest en naast zijn oerdegelijkheid waarschijnlijk de beste instapplaat voor hun repertoire maar viel voor een aantal long-time fans toch wat tegen wegens nogal voorspelbaar evoluerende nummers en naar hun doen nogal matige lyrics. De magie van dat album was toch een pak sneller verdwenen dan voor Boxer en Alligator en iets zegt me dat Trouble Will Find Me ook een langere houdbaarheidsdatum zal hebben.

Sommige nummers raken mij toch zeker wel, alleen zijn dat er naar mijn idee wat te weinig om over de volle lengte van het album te kunnen boeien.
Dat "jongens ga nu toch eens echt goed los" gevoel deel ik wel met je. Het is allemaal erg veilig en tussen de lijntjes. Wel mooi maar nergens echt spannend of verrassend.

Als ze echt veilig en tussen de lijntjes wilden kleuren dan maakten ze gewoon 12 variaties op radiovriendelijke nummers als Terrible Love, Bloodbuzz Ohio en England. Het getuigt net van moed om dat niet te doen want door het epischere karakter van High Violet grotendeels links te laten liggen stoot je onvermijdelijk een aantal fans af.

Prima om het epische karakter van High Violet links te laten liggen, maar kom dan niet met een soort Boxer 2 op te proppen, want dan blijft het nog steeds erg veilig.

Ik moet wel zeggen dat enkele live uitoeringen van nummers van dit album wel datgene hebben wat ik op de album versies mis. Ze klinken net iets "rauwer" en daarom lijkt er wel wat meer elan in te zitten.

Er zijn hier wel een aantal nummers die op Boxer gekund hadden ja (Fireproof en Graceless met name) en het een beetje autopiloterige Demons kon waarschijnlijk op High Violet maar na voldoende luisterbeurten blijkt dat met name in de 2e helft van dit album er voldoende vernieuwing aanwezig is om dit album een eigen karakter te geven die zich onderscheidt van de rest. Tenzij je vindt dat "veel trage nummers" sowieso synoniem is voor "Boxer 2.0" maar dat vind ik eerlijk gezegd een beetje een oppervlakkige beschouwing. En eerlijk gezegd, als een nummer het niveau haalt van pakweg Graceless dan maakt het mij weinig uit dat het ook op een vroeger album gekund had.
Dat is geen stijlbreuk met het verleden, neen. Maar dat heeft deze band tussen 2 albums nooit gedaan en er zijn maar weinig acts die zoiets met hun 6e album (succesvol) weten te realiseren. Zelfs een Radiohead (dé rockoutfit die de laatste 20 jaar geroemd werd omwille van hun experimentele karakter) kwam voor hun 6e worp met het relatief in hun comfort zone zijnde Hail to the Thief op de proppen.

En daarna met In Rainbows wat eigenlijk totaal niet experimenteel was maar wel meer toegankelijk en prima werd beoordeeld...
Ik beweer dan ook nergens dat veilig slechter is, maar je mag van mij als groep/ artiest best eens "op je bek gaan" met ander geluid. Dit risico heeft The National met dit album duidelijk niet genomen, en zullen ze waarschijnlijk ook nooit doen. Ach, wat is wijsheid.

Wat is Don't Swallow The Cap toch een bloedmooi nummer, het tempo waarmee Matt in dit nummer zingt of haast de tekst verteld in combinatie met de muziek, gewoonweg wauw! Ik krijg geen genoeg van dat nummer.

Stem verhoogd naar 5*. Ik raakte vandaag onderweg in de trein gewoon ontroerd van het trio I Need My Girl, Humiliation en Pink Rabbits.

Gebeurt me anders noooooit.

Hoera! Een noot van voorzichtige kritiek op Trouble Will Find Me, ik dacht dat ik alleen stond met mijn mening.

Voordat ik hier het Nationale leger der National aanghangers over me heen krijg. Ik vind TWFM een degelijk album. En voordat we kritiek leveren, toch wel even in acht nemen dat The National de lat met de afgelopen albums, verschrikkelijk hoog gelegd heeft. De huidige formule verbeteren is eigenlijk niet mogelijk (dat was het nooit), en voor de aanhangers van het eerste uur is het frisse en verrassende er ondertussen wel af. Voila, daar is mijn punt. The National heeft weer een nieuw album gemaakt, het is even goed als de vorige, en ja, enkele nummers tollen de ganse dag in mijn hoofd. Bedankt. Maar ik word er niet meer wild-enthousiast van.

Het trage doorbraakproces van The National wordt wel eens vergeleken met dat van R.E.M., en een veelgehoorde kritiek is dat TWFM een "losing my religion" mist. Een wereldhit. Fout! Vind ik. Ik wil helemaal niet dat The National een wereldhit maakt, en apprecieer het ten zeerste dat ze het zelf ook niet willen. Ze horen niet thuis in een playlist waar ook de Lady Gaga's Maclemores en anderen de plak zwaaien. In dat opzicht: Bedankt heren, dat jullie gewoon weer gedaan hebben wat jullie altijd al deden.

Wat had ik wel graag gezien? Een experiment. Een 29 years vanop het debuutalbum. Zet die rauwe sound die live wel eens aan de oppervlakte komt op plaat - het klinkt nu allemaal zooooo gepolijst en opgeblinkt. Ga eens los (heb ik hier ook al gelezen). Het vat van opgebouwd krediet loopt over. Misschien kan het wel met een andere platenfirma.

Wat ik ook wel wat vreemd vind: je leest overal hoe moeilijk de nummers tot stand komen, hoe elk nummer de eenheid in de band op losse schroeven lijkt te zetten. Permitteer je eens album met 9 nummers. Ik hoef er echt geen 14.

Hoho, ik ben ook mild kritisch:

Goh, zit die eierdop op je hoofd te strak?

Ik ben ook mild kritisch!

Het laatste nummer kon beter.

Idem hier!
Humiliation en Hard To Find halen niet het geweldige niveau van de andere songs.

Demons is een nogal voorspelbaar The National-doet-een-single moment. En de laatste minuut van Heavenfaced is nogal vervelend, voornamelijk door de Bono-eqsue vocale melodie (en er zit daarvoor ook een vrij geforceerde rijm). Zo kritisch genoeg?

Kritisch zijn is leuk, maar het mag ook wel wat diepgravender zijn dan een opzichtige meta-poging om je te profileren tegenover een meerderheidsopinie.

Of misschien klonk 29 years gewoon rauw en gepolijst omdat ze dat toen met quasi geen budget op een gammele tape-recorder opgenomen hebben? Erg geloofwaardig zou het niet zijn moesten ze in deze fase van hun carrière met iets dergelijk komen aandraven.

Mensen als soho snappen het niet altijd Morinfen

Natuurlijk. Alles wat ze heden ten dagen live ten gehore brengen en wat rauwer klinkt dan de albumversies komt omdat de gebruikte apparatuur gammel is. Snapt toch iedereen.



Met een gemiddelde van 4,14 staat een 3,5 dichter bij het gemiddelde dan een 5 , dus wat is hier nu de meerderheidsopinie?

Er zijn nog altijd meer mensen die dit album 5 sterren hebben gegeven dan 3,5. En als je ook nog alle 4,5 sterren stemmers mee rekent, heb je een grote meerderheid die hoog heeft gestemd en dus ook (zeer) tevreden is met dit album dan mensen die kritischer en wat minder tevreden zijn.

Als je het zo bekijkt moet ik je gelijk geven.
Toch vind ik wel dat er wat geagiteerd gereageerd wordt op mensen die wat kritiek leveren.

Mee eens, er moet altijd ruimte zijn om kritiek te geven, zolang je het maar wel aardig kan onderbouwen. En ben het ook wel eens met sommige kritiekpunten die worden verteld hier.